ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

เสียงค่อนข้างอึกทึกครึกโครมดังมาคล้ายทหารที่ตามจับตัว เชียนโม่ขดตัวอยู่บนเตียงไม่กระดุกกระดิก และไม่ได้คาดหวังว่าคนเหล่านี้จะปล่อยตนไป เดิมเธอก็ไม่ใช่คนของโลกนี้อยู่แล้ว หากพวกเขาจะสังหารเธอทิ้งง่ายๆ เช่นที่ทำกับทาสหลบหนีเหล่านั้นก็ไม่เป็นไร

เธอรู้สึกเหนื่อย เหนื่อยมาก

ไม่ว่านี่จะเป็นความฝันหรือเป็นความจริง เธอก็ทนมาพอแล้ว หวังว่าทุกอย่างจะยุติลงแต่เพียงเท่านี้…

เชียนโม่เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นมานั่ง ตอนลงจากเตียงเธอไม่ทันได้สังเกตว่าที่ข้างเท้ามีอ่างเคลือบเล็กๆ วางอยู่ใบหนึ่ง มีเสียงดังโครม อ่างเคลือบพลิกคว่ำจากเตียงลงมาจนน้ำนองเต็มพื้น

เชียนโม่ตะลึงงันไป

มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก

แสงสว่างจากท้องฟ้าแรงกล้ากว่าในห้องมาก เชียนโม่อดหรี่ตาลงอีกไม่ได้

คนผู้นี้คือหญิงสูงวัยที่พาเธอไปชำระล้างร่างกายเมื่อวานนี้ หญิงสูงวัยเห็นอ่างเคลือบที่พื้นก็ดูเหมือนไม่พอใจมาก บ่นว่าอะไรงึมงำๆ แล้วเก็บกวาดพื้นจนสะอาด

หลังจากนั้นเชียนโม่ก็ได้กินอาหารมื้อที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอมาถึงที่นี่

หญิงสูงวัยเอาอาหารมาให้เธอ เป็นข้าวที่หุงจนเปื่อยเละกับปลานึ่งตัวหนึ่ง ลิ้นได้ลิ้มรสข้าวและเนื้อสัตว์ที่ไม่ได้พบเจอมานาน เชียนโม่ตื่นตะลึงเพราะได้รับความเมตตาอย่างคาดคิดไม่ถึง

หลังจากถ้วยชามถูกเก็บออกไป หญิงสูงวัยก็ปิดประตู เชียนโม่นั่งอยู่บนเตียงและครุ่นคิดถึงปัญหาเรื่องหนึ่ง

เธอหลบหนีและถูกจับตัวได้

ทาสที่หลบหนีคนหนึ่งคงไม่มีจุดจบที่ดีกระมัง

แต่…ดูเหมือนคนเหล่านี้ไม่ได้จะทำอะไรเธอ

เธอคงจะหมดสติไป แต่ตอนนี้ตื่นขึ้นมาแล้ว ทุกอย่างก็ยังดูปกติ

เชียนโม่มองหลังคาที่ดำมืด ความคิดแปลกประหลาดต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว คนที่ช่วยเธอ หรือควรพูดว่าคนที่จับเธอได้ผู้นั้นเป็นใคร

พวกเขาเก็บตัวเธอไว้ ให้เธอกินอย่างดี ดื่มอย่างดี สวมใส่อย่างดี นอนอย่างดี นั่นเป็นเพราะอะไร

หรือว่า…พวกเขาคงไม่ใช่รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่คนของโลกนี้ แคว้นฉู่เชื่อเรื่องเวทมนตร์คาถา ถ้าจับปีศาจได้ก็อาจจะถูกเอาตัวไปเซ่นไหว้ฟ้าดิน เผาทั้งเป็น ตัดลำตัวเป็นสองท่อน โยนน้ำอะไรพวกนี้…

เชียนโม่คิดไปก็อดรู้สึกขนพองสยองเกล้าไม่ได้ รู้สึกว่าไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องถูกความสามารถในการคิดโยงของตนทำให้เป็นบ้า

ขบวนเรือของฉู่หวังล่าจระเข้ในแม่น้ำได้นับร้อยตัว และยกขบวนกลับด้วยความสาสมใจ

ตกค่ำ ในค่ายบัญชาการจุดโคมไฟสว่างไสว ฉู่หวังจัดงานเลี้ยง ร่วมฉลองกับแขกและขุนนางที่ไปร่วมล่าจระเข้ด้วยกัน

กงซุนหุยรู้ว่าที่นี่คือถงซานดินแดนสำคัญของคนแคว้นฉู่ ในใจรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าที่ฉู่หวังรับรองเขาที่นี่เพราะตั้งใจหรือไม่เจตนา ทั้งไม่กล้าถามอะไรมาก

กงอิ่นนำสุราส้มที่หมักใหม่มาถวาย หลังจากทุกคนได้ชิมแล้วก็ต่างเอ่ยปากชมเชย กงอิ่นจิตใจเบิกบาน เมื่อตอนเช้าตรู่กงอิ่นได้ยินว่าแรงงานทาสที่ชื่อโม่ผู้นั้นหลบหนีไปแล้วก็เดือดดาลจนเต้นแร้งเต้นกา สั่งให้คนไปตามจับตัวกลับมาทันที แต่คิดไม่ถึงว่านางกลับอยู่ในมือของฉู่หวัง และเมื่อฉู่หวังทราบว่านางเป็นทาสที่หลบหนีก็ไม่ได้ลงโทษ กลับให้นางอยู่ในค่ายบัญชาการ ให้คนคอยดูแลปรนนิบัติ