ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

‘ถ้าคุณปู่ไปสวรรค์ก็จะได้พบพวกเขาหรือคะ’

‘พบสิ’ คุณปู่ปิดหนังสือลง ลูบๆ ศีรษะของเธอ ‘เราทุกคนล้วนได้พบ’

…

เชียนโม่รู้สึกว่าจิตสำนึกของตนเดี๋ยวก็จมเดี๋ยวก็ลอย คล้ายล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ

เบื้องหน้ามีแสงสว่างกลุ่มหนึ่ง แต่กลับคล้ายมีน้ำในแม่น้ำที่ถูกเลือดและดินเลนย้อมจนขุ่นคลั่กกั้นขวางอยู่ จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่อาจขึ้นไปแตะผิวน้ำได้ มีเพียงแสงสว่างกลุ่มนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นทุกที ตรงกลางมีเงาสั่นไหวไปมา คล้ายจระเข้ที่พบเจอในแม่น้ำ แต่เมื่อเริ่มชัดขึ้นกลับดูคล้ายคนคนหนึ่ง…

คนหรือ

เธอคิด ในที่สุดเธอก็คล้ายคนที่อยู่ในภาพวาด จะได้ไปพบคุณปู่คุณย่าแล้วหรือ

ร่างกายค่อยๆ มีน้ำหนักขึ้นมา เชียนโม่รู้สึกคันใบหน้า คล้าย…คล้ายตอนนอนอยู่ในกระท่อม ที่ใต้พื้นไม้ไผ่มีแมลงที่ไม่รู้จักชื่อคลานออกมา

เชียนโม่ตกใจตื่นขึ้นมา

แสงสว่างจ้าแยงตา เธออดหรี่ตาลงไม่ได้และยกมือขึ้นบังไว้ พักใหญ่จึงปรับนัยน์ตาได้ เธอมองไปรอบๆ

เหนือความคาดหมาย ที่นี่ไม่ใช่กระท่อมและไม่ใช่บ้านที่เธอคิดถึงแทบขาดใจ ด้านบนเป็นคานไม้ขนาดใหญ่ สีแบบโบราณและเรียบง่าย และบริเวณที่สูงขึ้นไปกว่านั้นคือจันทัน* ที่เรียงรายเป็นแถว

เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้คล้ายพื้นทรายหลังน้ำลด ค่อยๆ ผุดชัดขึ้นมาทีละน้อย หลบหนี ยังมีจระเข้…

เธอรีบมองไปตามเนื้อตัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังคงเป็นแบบเดียวกับตอนหลบหนี แต่ตามร่างกายไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด ขยับเขยื้อนได้ดังใจ ไม่ได้รับบาดเจ็บ ที่ใต้ร่างของเธอเป็นเตียงหลังหนึ่ง สูงจากพื้นไม่ถึงสองกำปั้น ฟูกที่ปูหนาและนุ่ม

เชียนโม่มองดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ในห้องนอกจากเธอแล้วก็ไม่มีคนอื่น

เธอจำได้เพียงว่าตนถูกจระเข้โจมตีในแม่น้ำ จากนั้นก็มีคนช่วยเธอขึ้นมา

ทันใดนั้นปลายคางของเธอก็ถูกคนจับไว้แล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้น

แสงแดดแรงกล้า เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ด้านบนคนผู้นั้นรูปร่างสูง มองเห็นใบหน้าไม่ชัด

เขาใช้ภาษาฉู่ถามว่าเธอเป็นใคร

เชียนโม่หอบหายใจ จำต้องบอกชื่อของตนออกไป

‘หลินเชียนโม่’

แสงอาทิตย์ยังคงแยงตา คนผู้นั้นก้มหน้ามองเธอ นิ้วมือยังคงมีความเปียกชื้น หน้าตาของเขาคมสัน นัยน์ตาทั้งสองดำสนิทราวกับแต่งแต้มด้วยสีดำ แต่กลับทำให้คนรู้สึกถูกกดข่มกลายๆ

‘พูดอีกครั้ง’ เขาบอก

เชียนโม่ไอจนรู้สึกไม่สบายคอ แต่ยังคงพูดซ้ำอีกครั้ง

‘หลินเชียนโม่’

ไม่นานเขาก็ปล่อยมือ เชียนโม่งอตัวลงอีกครั้ง

* จันทัน คือชื่อตัวไม้เครื่องบนของเรือนซึ่งอยู่ตรงกับขื่อ ใช้สําหรับรับแปลานหรือรับระแนง