ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ฉู่หวังมองท่าทางทำอะไรไม่ถูกของนาง ความคิดพลันผุดขึ้น เขาคลี่ยิ้ม คนงามในค่ำคืนที่งดงาม หญิงสาวผู้นี้มีฐานะเช่นไร ไม่ใช่เรื่องสำคัญ…เขายื่นมือไปจับปลายคางนางเบาๆ น้ำเสียงเจือความเมามายหลายส่วน เอ่ยเสียงต่ำพร่า “คืนนี้เจ้ารั้งอยู่ที่นี่”

พูดจบก็โน้มตัวลงไปที่ริมฝีปากนาง

ซื่อเหรินฉวีได้ยินว่าเชียนโม่ถูกพาตัวไปปรนนิบัติฉู่หวังก็เร่งรุดมาที่ตำหนักบรรทม กลับเห็นเพียงเสี่ยวเฉินฝูเดินออกมา

ซื่อเหรินฉวีเอาข้อวินิจฉัยของตนที่ได้จากการซักถามเมื่อครู่ก่อนมาบอกเล่าให้อีกฝ่ายฟังแล้วว่า “หญิงผู้นั้นแม้จะเป็นแรงงานทาส ภูมิหลังกลับดูเหมือนไม่ธรรมดา ให้มาปรนนิบัติต้าหวัง เกรงว่าจะไม่เหมาะ”

“มีอันใดไม่เหมาะ” เสี่ยวเฉินฝูกลับไม่เห็นด้วย “ต้าหวังชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วสารทิศ หลายแว่นแคว้นในดินแดนจงหยวนต่างคิดจะเกี่ยวดองกับต้าหวังด้วยการสมรส ต่อให้แรงงานทาสผู้นี้เป็นวงศ์สกุลสูงศักดิ์จริง ได้มาปรนนิบัติต้าหวังก็ไม่ถือว่าปฏิบัติต่อนางอย่างขาดตกบกพร่อง”

เสี่ยวเฉินฝูดูแลเรื่องตำหนักฝ่ายในของฉู่หวัง ตำแหน่งฐานะสูงกว่าซื่อเหรินฉวี ซื่อเหรินฉวีเห็นเขาพูดเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไรอีก

ทว่าในเวลานี้เองกลับมีเสียงพูดดังขึ้นมาจากด้านหลัง “หญิงอะไร แรงงานทาสอะไร”

ทั้งสองต่างตกใจ เสี่ยวเฉินฝูหันไปก็เห็นซูฉงยืนอยู่ข้างหลัง อดที่จะแอบร้องแย่แล้วไม่ได้

ซูฉงและอู่จวี่ต่างเป็นต้าฟูที่ฉู่หวังให้ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งสำคัญในระยะนี้ อู่จวี่นิสัยสุภาพอ่อนโยนสักหน่อย ซูฉงกลับเป็นคนที่ไม่อาจไปมีเรื่องด้วยได้ ช่วงก่อนจะได้เลื่อนตำแหน่ง ซูฉงก็เคยตำหนิฉู่หวังต่อหน้าว่าลุ่มหลงอยู่กับการเสพสุขมาแล้ว

“ซูต้าฟู” เสี่ยวเฉินฝูใบหน้ายิ้มแย้ม ทำความเคารพแล้วว่า “เหตุใดต้าฟูจึงมาที่นี่ได้”

“มาปรึกษาราชกิจกับต้าหวัง” ซูฉงมองไปที่ตำหนักบรรทม “ต้าหวังอยู่ที่ใด”

เสี่ยวเฉินฝูสีหน้าสงบนิ่ง “ต้าหวังอยู่ในห้องบรรทม ทรงพักผ่อนแล้ว…” พูดยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงตึงหนักๆ ดังมาจากในห้องบรรทม คล้ายภาชนะทองแดงล้มลงกับพื้น

ทุกคนต่างสีหน้าแปรเปลี่ยน

ซูฉงผลักเสี่ยวเฉินฝูออกแล้ววิ่งเข้าไปในห้องบรรทม

ภาชนะทองแดงที่ข้างตั่งล้มลง ฉู่หวังคว้าโต๊ะเตี้ยพยุงตัวไว้ ไม่นานก็เหลือบนัยน์ตาขึ้น ประกายในดวงตาทั้งสองเปลี่ยนไปดูไม่เป็นมิตร

เชียนโม่ยืนอยู่ด้านข้าง แข็งทื่อไปทั้งร่าง

นี่…เป็นอุบัติเหตุ

เป็นอุบัติเหตุจริงๆ

เธอเพียงคิดจะดิ้นรนให้หลุดพ้น กลับคิดไม่ถึงว่ามือของฉู่หวังจะมีแรงมากเช่นนั้น ตอนที่เธอออกแรงดิ้นรนได้ทำให้ภาชนะทองแดงที่อยู่ด้านข้างร่วงหล่นลงมา ทั้งเกือบจะร่วงใส่ศีรษะฉู่หวัง…

ขนบนแผ่นหลังลุกชัน เชียนโม่รู้สึกหวาดกลัว ผงะถอยไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

“ข้า…ข้าไม่ได้เจตนา!”