ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ช่วงที่ผ่านมาเชียนโม่เรียนรู้วิธีเอาตัวรอดบางอย่างได้แล้ว อย่างเช่นไม่ว่าคนแปลกหน้าจะจับจ้องมองเธอเช่นไร ก็อย่ามองสบตาเป็นอันขาด ก้มศีรษะไว้ ให้ต่ำลงอีก…ทว่าเวลานี้วิธีนี้กลับใช้ไม่ได้ เธอกับฉู่หวังอยู่ใกล้กันเกินไป คิดจะหลบก็หลบไม่พ้น

เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ประณีตงดงามมาก สายรัดเอวรูปแบบสวยงาม ส่วนหัวของสายรัดเอวและตะขอที่ทำจากทองก็ยิ่งงดงาม ตะขอส่วนหัวเป็นเสือมีลำตัวคล้ายมังกร ตรงกลางเลี่ยมฝังด้วยหินเทอร์คอยซ์ที่มีลวดลายละเอียด เชียนโม่เคยเห็นสิ่งของจัดแสดงประเภทเดียวกันนี้ที่พิพิธภัณฑ์ แต่ไม่สวยงามเช่นนี้ ความอบอุ่นของเครื่องทองและเพชรพลอยที่ยังสวมใส่อยู่บนร่างของคน ยามแตะสัมผัสก็รู้สึกได้ถึงความมันวาวละมุนละไม

เชียนโม่ไม่มีแก่ใจจะมาชื่นชมมากนัก

คนอื่นๆ ในห้องไม่รู้ออกไปตั้งแต่เมื่อไร เหลือเพียงเธอกับเขาสองคน เสียงระฆังเตือนภัยในใจของเชียนโม่ดังลั่น เธออยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

หมาง…เธอภาวนาอยู่ในใจ หวังว่าเขาจะได้รับจดหมายฉบับนั้น

หญิงผู้นี้ทำอะไรมือไม้เก้งก้าง คล้ายไม่เคยทำงานพวกนี้มาก่อน

ฉู่หวังมองนาง แต่ไม่ได้เร่งรัด สุราที่ดื่มเมื่อครู่ก่อนเริ่มออกฤทธิ์ เขาอารมณ์ดีไม่น้อย ยากนักจะมีความอดทน ให้ความสนอกสนใจต่อแรงงานหญิงผู้นี้

“เจ้าชื่อโม่หรือ” เขาถาม

เชียนโม่จู่ๆ ก็ได้ยินเขาพูดกับตน แต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงตอบว่า “เพคะ”

“เจ้าเป็นคนรักษาโรคระบาดชั่วร้ายในถงซานหรือ”

คำถามนี้ช่วงที่ผ่านมาเชียนโม่ตอบมาหลายครั้งเต็มที เธอกล่าวอย่างถ่อมตน “รักษาโรคระบาดทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจกัน”

ฉู่หวังฟังสำเนียงการพูดของนางดูไม่คุ้นหูและแปลกประหลาด แต่เสียงใสกังวานน่าฟัง ไม่นานสายตาของฉู่หวังก็จับนิ่งอยู่บริเวณลำคอของนาง ภายใต้แสงเทียน ผิวพรรณของนางขาวผ่อง ดูผุดผาดนวลเนียน จากคิ้วดวงตาถึงปลายจมูก เส้นสายงดงามและสง่า ท่าทีหลุบตาของนางทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกอยากทะนุถนอม

หญิงสาวเช่นนี้ดูไม่คล้ายมาจากชนเผ่าหยางเยวี่ยหรือชนเผ่าซูเลยจริงๆ

เชียนโม่กำลังช่วยปลดปมสุดท้ายบนสายรัดเอวให้เขา ในเวลานี้เองพลันมีแรงดึงเบาๆ บนเส้นผมของเธอ

“นี่คืออะไร” ในมือฉู่หวังมีกิ๊บติดผมตัวเล็กสีดำอันหนึ่ง เขาถามด้วยความสนอกสนใจ

เชียนโม่ลำบากใจ

ผมของเธอแม้จะยาว แต่เนื่องจากตัดเล็มบ่อยจึงมีเส้นผมที่รุ่ยร่ายอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้เธอผมยุ่งเป็นกระเซิง หน้าตาสกปรกมอมแมม ประโยชน์ของกิ๊บคือช่วยทำให้เส้นผมปิดบังใบหน้าเอาไว้ เมื่อครู่ถูกเรียกตัวเข้าพบ หญิงรับใช้ผู้นั้นหวีผมให้เธอ มีเส้นผมหลายปอยร่วงลงมาอยู่เสมอ หญิงผู้นั้นบ่นด้วยความรำคาญ เชียนโม่จึงจำต้องเอากิ๊บติดผมออกมาแล้วหนีบไว้

“นี่คือ…อืม…” เชียนโม่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้จริงๆ ว่าคำว่ากิ๊บติดผมภาษาฉู่พูดว่าอย่างไร