ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“อืม” ฉู่หวังเอนพิงพนัก ส่งเสียงตอบรับคำหนึ่ง

เสี่ยวเฉินฝูยิ้มน้อยๆ กวักมือไปทางนอกประตู

สายลมยามราตรีพัดโชยมาจากด้านนอก เปลวเทียนสั่นไหวน้อยๆ

ฉู่หวังยกถ้วยน้ำขึ้นมา ขอบถ้วยมันวาวเพิ่งจะแตะริมฝีปาก มือพลันชะงักค้าง…เขาเห็นหญิงสาวที่เดินตามซื่อเหรินเข้ามาข้างในแล้ว

เส้นผมของนางดำขลับ ผิวพรรณละเอียดนวลเนียนขาวผ่อง ภายใต้แสงเทียนดวงหน้าของนางดูสว่างไสวงดงาม ฉู่หวังเองก็นับได้ว่าพบเห็นหญิงงามมามากมาย ที่รูปร่างสูง ที่อ่อนแอบอบบาง ที่สดใสเริงร่า ที่งามเพริศพริ้ง…แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเวลานี้ทำให้เขารู้สึกถึงความแปลกหูแปลกตา ไม่รู้เป็นเพราะรูปทรงของคิ้วที่ไม่ได้จงใจตกแต่งให้มีลักษณะตามแบบหญิงงามที่พบเห็นอยู่เสมอ หรือเป็นเพราะแววระแวดระวังตัวที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของนาง

หรือจะบอกว่า…เป็นความตื่นเต้น คล้ายม้าตัวเล็กที่รู้ว่าตนกำลังจะถูกผูกด้วยโซ่ตรวนตัวหนึ่ง

เห็นสายตาของฉู่หวังหยุดนิ่ง ในใจของเสี่ยวเฉินฝูก็พอรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร เขากวักมือให้เชียนโม่ “แรงงานหญิงโม่ มาปรนนิบัติต้าหวังผลัดเปลี่ยนภูษา”

เชียนโม่มองคนที่นั่งอยู่บนตั่งผู้นั้น แม้ตอนที่ตนถูกช่วยขึ้นมาจะได้เห็นเขาเพียงแวบเดียว แต่ตอนนี้เธอก็ยังคงจำเขาได้ในทันที

คนผู้นี้ก็คือฉู่หวัง

เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ เชียนโม่ก็ไม่รู้ว่าควรประหลาดใจหรือควรหวาดกลัวดี หัวใจกลับเต้นระรัวขึ้นมาเมื่อพบว่าเขาก็กำลังมองตนอยู่เช่นกัน เชียนโม่รีบหลุบนัยน์ตาลง

เขาช่วยเธอไว้ แต่เธอกลับเป็นเพียงทาสคนหนึ่ง

ตอนหญิงรับใช้สอนเธอ ได้พูดอะไรบางอย่างที่แฝงความหมายลึกซึ้ง เชียนโม่พอฟังเข้าใจ ความหมายของหญิงรับใช้คนนั้นก็คือถ้าเชียนโม่สามารถทำให้ต้าหวังผู้นี้ชอบเธอได้ ก็จะไม่ต้องกลับไปทำงานหนักที่เหมืองแร่แล้ว ยังจะได้รับการปรนนิบัติจากผู้อื่นอีกด้วย

พวกนางยังบอกว่าเธอโชคดีมาก

เชียนโม่ไร้คำพูดจะถามสวรรค์ เรื่องนี้แปลกประหลาดเกินไป ไม่ว่าเขาจะเป็นฉู่หวังที่มีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์คนไหน รูปแบบที่เขากับนางจะได้พบหน้ากันอย่างสมเหตุสมผลมากที่สุด ก็ควรจะเป็นการมองหน้ากันโดยมีกระจกคริสตัลของตู้แสดงในพิพิธภัณฑ์กั้นขวางอยู่

ไม่ใช่คนมีชีวิตสองคนมาประจันหน้ากันแบบนี้…

ยังต้องมาผลัดเสื้อเปลี่ยนผ้าอะไรให้เขาอีก…

“ต้าหวัง” เสี่ยวเฉินฝูพาเชียนโม่เดินมาถึงเบื้องหน้าฉู่หวัง เอ่ยเสียงต่ำ “ต้าหวังทรงสั่งกำชับให้ดูแลแรงงานหญิงโม่ให้ดี กงอิ่นจึงให้นางรั้งอยู่ในค่ายบัญชาการเพื่อทำหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้”

ฉู่หวังมองนางแวบหนึ่ง ยังคงนั่งพิงพนักไม่ได้ขยับ

เสี่ยวเฉินฝูแสดงท่าทีให้เชียนโม่เดินเข้าไป

เชียนโม่มีท่าทีลังเล ผ่านไปครู่หนึ่งจึงทำตามที่เหล่าหญิงรับใช้สอนมา ลงนั่งคุกเข่ากับเบาะที่อยู่ตรงหน้าตั่งของต้าหวัง

รอบด้านไร้สุ้มเสียง เชียนโม่ก้มศีรษะอยู่ แต่เธอรู้ว่าฉู่หวังกำลังมองเธอจากบนที่สูงห่างกันเพียงฟุตกว่า