ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ฉู่หวังเอ่ยขึ้น “เมื่อวานเรื่องเตาหลอมนั่น พูดมาเถิด”

กงหูรับคำ ชำเลืองมองเชียนโม่แวบหนึ่งแล้วว่า “เมื่อวานข้าน้อยอยู่ในโรงหลอม กำลังหลอมแร่ปรอท หญิงผู้นี้ก็เอาอาหารมาส่ง ท่าทางมีน้ำใจกระตือรือร้นยิ่ง ทั้งบอกว่าในโรงหลอมร้อนอบอ้าว เกลี้ยกล่อมพวกข้าน้อยให้ออกไปนอกโรงหลอม หลังจากนั้นเมื่อข้าน้อยกลับเข้ามาก็พบว่ากำมะถันกับดินประสิวในโรงหลอมหายไปจำนวนหนึ่ง”

ฉู่หวังเรียกราชองครักษ์มา เขาเอาบุ้งกี๋เล็กใบหนึ่งมาถวาย ในบุ้งกี๋มีสิ่งของบางอย่างคล้ายดิน

“กงหู” ฉู่หวังเอ่ยขึ้น “ตรวจสอบดูซิ ในดินนี่มีของที่หายไปของเจ้าอยู่หรือไม่”

กงหูรับคำ หยิบดินในบุ้งกี๋ขึ้นมาเอามือบี้แล้วดมดูก่อนจะเอ่ยขึ้น “ทูลต้าหวัง ในดินนี้มีกำมะถันกับดินประสิวอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”

“ของสองสิ่งนี้โรงหลอมอื่นมีหรือไม่”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ” กงหูกล่าว “ในถงซานมีเพียงเตาหลอมที่ข้าน้อยควบคุมอยู่หลอมแร่ปรอท ของสองสิ่งนี้ราคาแพงมาก ต้องขอส่งมาโดยเฉพาะ หายากแทบจะไม่มีที่ไหน”

เชียนโม่นอนอยู่บนเตียง มองพวกเขาอย่างเฉยชา

คำพูดที่พวกเขาพูด เชียนโม่แม้จะฟังไม่เข้าใจทุกคำ แต่ก็พอรู้ความหมายคร่าวๆ

ละครเพลงนี้กำลังร้องเรื่องอะไร เธอรู้ดี เพียงแต่ในเมื่อเขารู้ความจริงแล้ว เพราะเหตุใดจึงไม่ลงโทษเธอทันที กลับไว้ชีวิต ทั้งยังให้หมอมารักษาเธอ

เชียนโม่นึกคำตอบออกในทันที

ฉู่หวังให้คนเหล่านั้นล่าถอยออกไปแล้วหันมามองเธอ

“เวลานี้ต้าหวังรู้ถึงความสามารถของข้าแล้ว ไม่กลัวข้าจะใช้พลังเทพและปีศาจทำให้ฟ้าร้องฟ้าผ่าลงมาอีกหรือ” เชียนโม่ไม่ยี่หระอะไรแล้ว ใช้ภาษาฉู่ที่ไม่ค่อยเคยคุ้นถามออกไป

ฉู่หวังกลับยิ้มอย่างไม่เห็นด้วย

“กว่าเหรินเองก็อยากเห็นฟ้าร้องฟ้าผ่า หากเจ้าคิดจะแก้แค้นหรือหนีไป ตอนนี้ก็ลองดูได้เลย” เขามองสบตาเธอ “กว่าเหรินเคารพเทพและปีศาจ แต่กลับไม่เชื่อถือสักเท่าใด โลกนี้มีสิ่งแปลกประหลาดมอมเมาผู้คนมากมาย กว่าเหรินไม่เคยเลอะเลือน”

น้ำเสียงของเขาไม่รีบไม่ร้อน “แรงงานหญิงโม่ กว่าเหรินเรียกกงหูมา ก็แค่ต้องการจะบอกเจ้า อย่าเห็นกว่าเหรินเป็นเด็กปั่นหัวเล่น”

เชียนโม่นิ่งเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “ต้าหวังคิดจะทำเช่นใด สังหารข้าหรือ”

ฉู่หวังยิ้มหยัน

“ไม่ผิด กว่าเหรินอยากจะสังหารเจ้ายิ่งนัก” เขากล่าว “โรงหลอมในถงซานถูกทำลายไปเพราะเจ้าสามแห่ง รู้หรือไม่ว่าต้องใช้กำลังมากมายเท่าไรจึงจะชดเชยขึ้นมาใหม่ได้”

เชียนโม่เอ่ย “ข้ากับแรงงานทาสเหล่านั้นก็แค่ต้องการจะกลับบ้าน พวกเขาเดิมไร้ความผิด ต้องถูกจับตัวมาที่นี่ ถูกบังคับกดขี่ให้ทำงาน…”

“ไร้ความผิด?” ฉู่หวังเอ่ยแทรกขึ้น “เผ่าหยางเยวี่ยกับเผ่าซูฉวยโอกาสที่แคว้นฉู่อดอยากแห้งแล้ง ปล้นฆ่าเผาบ้านเรือน หากไม่เพราะเช่นนั้น คนแคว้นฉู่จะโจมตีกลับได้อย่างไร ชาวบ้านที่ถูกพวกเขาเข่นฆ่าสังหาร ใครบ้างไม่ใช่ผู้ไร้ความผิด ทหารที่เฝ้าเรือเหล่านั้น หรือล้วนเป็นคนไร้ญาติมิตร?”