ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เชียนโม่คิดจะโต้แย้ง แต่พลันนึกถึงซากศพที่เห็นเมื่อคืนเหล่านั้น บางคนศีรษะกับตัวอยู่คนละทาง แต่นัยน์ตายังคงเบิกถลน…

เธออยากจะบอกว่าไม่ใช่เช่นนั้น ใครหลายคนที่เธอรู้จักเช่นอาหมู่กับอาหลีล้วนจิตใจดีงามและใสซื่อ ไม่เคยข้องเกี่ยวกับการปล้นฆ่าเผาบ้านเรือน แต่ก็นึกถึงเมื่อก่อนตอนอ่านรายงานการขุดค้นพบต่างๆ ที่อยู่ในหนังสือของคุณปู่ ลำคอก็ตีบตันขึ้นมา สงครามแต่ไรมาก็ไม่เคยสนใจเรื่องจิตใจดีงามไม่ดีงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้มีแต่คิดจะผนวกเอาดินแดนผู้อื่น สนใจแต่การช่วงชิงให้ทันกาล ไม่ใช่ข้ากลืนกินเจ้า ก็คือเจ้ากลืนกินข้า ไม่มีใครมีคุณธรรมอย่างแท้จริง

“แรงงานหญิงโม่ เจ้าอยากจะจากไปมากใช่หรือไม่” จู่ๆ ฉู่หวังก็เอ่ยขึ้น

เชียนโม่ในใจสั่นสะท้าน ช้อนตาขึ้นมองเขา เพียงเห็นเขาสีหน้าสงบนิ่ง มองสายสนกลในไม่ออก

หัวใจเต้นตึกตัก เธอตอบไปว่า “ใช่”

“เช่นนั้นกว่าเหรินจะยกทัพไปปราบแคว้นยง เจ้าต้องติดตามกว่าเหรินไปรักษาโรคระบาด”

เชียนโม่งงงัน

เธอคิดไม่ถึงว่าเงื่อนไขที่ฉู่หวังเสนอจะเป็นเรื่องนี้ ในใจรู้สึกผ่อนคลายลง แต่พร้อมกันนั้นก็เกิดความลังเลขึ้นมาหลายส่วน

แม้เธอจะเคยทำสำเร็จ แต่จะอย่างไรเธอก็ไม่ใช่หมอ ครั้งก่อนอาจเป็นเรื่องบังเอิญก็เป็นไปได้ ไหนเลยจะรับประกันได้ว่าจะได้ผลทุกครั้งไป

เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว เธอก็กัดๆ ริมฝีปาก “หากข้าไม่ไปเล่า จะเป็นอย่างไร”

“เจ้าต้องไปแน่” ฉู่หวังเอ่ยขึ้นช้าๆ “คนที่อยู่บนเรือลำเดียวกับเจ้ามีทั้งหมดสิบหกคน หากเจ้าฆ่าตัวตายหรือรักษาโรคระบาดให้หายไม่ได้ คนเหล่านี้ก็จะต้องตาย”

ลมหายใจของเชียนโม่พลันหยุดชะงัก

“คำพูดของต้าหวังน่าขัน” เชียนโม่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ชีวิตของผู้อื่นเกี่ยวอะไรกับข้า”

“ใช่ ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า” ฉู่หวังกล่าว “แต่เจ้าไม่รู้ว่าจะไปซูได้อย่างไร ถูกหรือไม่”

คำพูดประโยคเดียวตีเข้าที่กลางใจ เชียนโม่จ้องหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฉู่หวังไม่พูดอะไรให้มากความอีก มองนางอย่างแฝงความหมายลึกซึ้ง ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก

พริบตาที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง เชียนโม่ก็รีบเอ่ย “ช้าก่อน!”

ฉู่หวังชะงักเท้า หันหน้ากลับมา

เชียนโม่มองเขา เอ่ยเสียงแหบแห้งทีละคำๆ “หากข้ารักษาหาย ต้าหวังต้องส่งตัวข้าและสิบหกคนที่อยู่ในเรือลำเดียวกันกลับซู”

ฉู่หวังแววตาลึกล้ำ

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยขึ้น “ตกลง” แล้วเดินออกจากห้องไป

เรือใหญ่แล่นทวนน้ำ ไม่นับว่าเร็ว

หลังจากฉู่หวังออกไปแล้ว เชียนโม่ก็หลับตาลง แต่กลับไม่อาจหลับลงได้

เธอคิดไม่ถึงว่าระดับความสนใจที่ฉู่หวังมีต่อตนจะสูงถึงเพียงนี้ เขาเฉลียวฉลาดมาก สืบข่าวทั้งหมดหลังจากเธอมาถึงโลกแห่งนี้อย่างชัดเจน เขาทำการบ้านมาดีแล้วจึงมาเจรจาเงื่อนไขกับเธอ สายสนกลในทั้งหมดที่เธอมีล้วนเป็นเรื่องโปร่งใสในสายตาเขา