ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

คุณปู่เคยบอกว่าชื่อของเธอพบครั้งแรกในหนังสือประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่น แต่ยุคนี้อยู่ก่อนราชวงศ์ฮั่นนานมาก เกรงว่าเขาคงไม่รู้จักตัวอักษรนี้

ใต้ไปเหนือคือเชียน ตะวันออกไปตะวันตกคือโม่*

เชียนโม่เขียนคำว่า ‘หลิน’ ใหม่อีกครั้ง แล้วขีดเส้นตั้งไว้ข้างๆ เส้นหนึ่ง แล้วออกเสียง “เชียน” แล้วขีดเส้นขวางอีกเส้นหนึ่ง ออกเสียง “โม่”

เธอมองฉู่หวัง ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ชี้ไปที่ตัวอักษรบนแผ่นไม้ไผ่แล้วบอก “หลินเชียนโม่”

ฉู่หวังมองดวงตาสุกใสแวววาวของเชียนโม่ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

ไม่นานเขาก็หมุนตัว เอาแผ่นไม้ไผ่ส่งให้เสี่ยวเฉินฝู “มีลมแล้ว สงสัยเดี๋ยวฝนคงตก ให้คนเรือเร่งเตรียมการ หาที่คลื่นลมสงบหลบฝน”

เสี่ยวเฉินฝูรับคำแล้วรีบไปถ่ายทอดคำสั่ง

เชียนโม่ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ไม่ผิดจากที่คาด เมฆดำทะมึนหลายกลุ่มกำลังรวมตัวกันอยู่เหนือศีรษะ อากาศกำลังจะเปลี่ยนแปลงแล้ว

ลมพัดพากลิ่นอายของน้ำฝนมาด้วยและพัดแรงขึ้นทุกที เชียนโม่กำลังคิดจะเดินกลับเข้าห้องพักในเรือ แต่แล้วจู่ๆ กลับถูกภูเขาลูกหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปดึงดูดสายตาเอาไว้ ภูเขาลูกนั้นไม่สูงมาก ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ รูปร่างลักษณะค่อนข้างคุ้นตา คล้าย…

เชียนโม่สะท้านวาบขึ้นในใจ รีบมองอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ

มีภูเขาอีกลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น คล้ายเฝ้ามองกันอยู่ไกลๆ แม้ไม่มีตึกสูงอยู่เคียงข้าง แต่รูปทรงที่ปกติเคยคุ้นหูคุ้นตา คล้ายนับแต่โบราณมาก็ไม่เคยเปลี่ยน

เชียนโม่มองเหม่อ หัวใจเต้นตึกๆ อย่างรุนแรง เรือแล่นปะทะลมผ่านหน้าภูเขาทั้งสองลูก เชียนโม่รู้แน่ชัด ตรงตำแหน่งนี้คือสะพานใหญ่สะพานหนึ่ง

“หญิงผู้นั้นกำลังทำอะไร” เม็ดฝนโตเท่าเม็ดถั่วโปรยลงมา ผู้คนต่างหาที่หลบ กลับเห็นเชียนโม่ยังคงยืนอยู่ที่หัวเรือ ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย

ฉู่หวังได้ยินเข้าก็หันไปมอง ร้องเรียกออกไปคำหนึ่ง “แรงงานหญิงโม่!”

เชียนโม่กลับคล้ายไม่ได้ยินเช่นนั้น ยังคงยืนอยู่ที่นั่น

ลมพัดกระโชกแรงขึ้นทุกที ในแม่น้ำเริ่มมีคลื่นลม เรือลำใหญ่เริ่มโคลงเคลง เชียนโม่ยืนไม่มั่น แทบจะร่วงตกลงไป ดีที่ถูกฉู่หวังซึ่งเร่งรุดมาพุ่งกระโจนเข้าคว้าตัวจนล้มลงกับพื้นเรือไปด้วยกัน

“ไม่ต้องการชีวิตแล้ว อยากตายหรือ!” ฉู่หวังลุกขึ้นมานั่ง ตวาดด้วยความโมโห แต่ยังพูดไม่ทันจบก็พบว่าเชียนโม่กำลังร้องไห้เสียงแผ่วต่ำ คล้ายเด็กที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างที่สุดคนหนึ่ง บนใบหน้าแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือหยาดน้ำตา

ฉู่หวังอึ้งตะลึง

“ต้าหวัง!” เหล่าผู้ติดตามเอาเสื้อหญ้ากันฝนและหมวกไม้ไผ่เร่งรุดมา ช่วยบังน้ำฝนให้เขา

ซังพยุงเชียนโม่ลุกขึ้นมา คิดจะดึงนางกลับไป กลับได้ยินฉู่หวังเอ่ยขึ้น “นางเดินไม่ไหว”

ซังงงงัน แล้วก็เห็นฉู่หวังลุกขึ้น ยื่นแขนออกไปอุ้มเชียนโม่ขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องพักในเรือ

* เชียนโม่ แปลว่าทางสายเล็กที่ตัดสลับไปมาในทุ่งนา เชียนคือทางสายเล็กที่ตัดจากทิศใต้ไปทิศเหนือ โม่คือทางสายเล็กที่ตัดจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก