ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

กลายเป็นเหตุการณ์ให้ตื่นตระหนกตกใจ ทุกคนมองฉู่หวังอุ้มหญิงแปลกประหลาดผู้นั้นเข้าไปในห้อง แล้วพากันวิพากษ์วิจารณ์

“เมื่อครู่นางทำอะไร โรคร้ายกำเริบอย่างฉับพลันหรือ”

“ไม่รู้เหมือนกัน คล้ายโรคร้ายกำเริบอย่างฉับพลัน”

“คนประหลาด…”

ตอนฉู่หวังวางร่างนางลงไปก็พบว่าที่แผ่นหลังของนางมีสีแดงจางๆ ซึมออกมาวงใหญ่

เขาขมวดหัวคิ้ว รีบเรียกซังมา แล้วมองเชียนโม่อีกครั้ง นางยังคงร้องไห้ ขดตัวอยู่เช่นนั้นไม่ขยับ

ในใจแม้จะสงสัยและร้อนใจ แต่ฉู่หวังก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน กำชับซังให้ดูแลให้ดีแล้วหมุนตัวเดินออกไป

ซังไม่กล้าชักช้า หยิบเสื้อแห้งมาเปลี่ยนให้เชียนโม่ด้วยมือไม้คล่องแคล่วว่องไว แล้วตำยาสมุนไพรมาพอกให้นางพลางบ่นว่าไม่หยุดปาก “บอกเจ้าแล้วว่าอย่าเที่ยวขยับตัวส่งเดช แล้วนี่อะไร…จุ แผลปริแตกขนาดนี้ คืนนี้ถ้าจับไข้ล่ะก็ เจ้าได้ลำบากแน่!”

เชียนโม่ไม่ได้พูด ปล่อยให้นางจัดการ

กระบวนความคิดของเชียนโม่ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ภูเขาและทุ่งกว้างแห่งนั้น รกร้างว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด ทว่าในสมองกลับมีความทรงจำอีกแบบหนึ่งทับซ้อนลงไป ในหนองน้ำที่มีพืชขึ้นปกคลุมหนาด้านหลังภูเขากุยซานนั่น คล้ายมีถนนหนทางที่เธอคุ้นเคยซ่อนตัวอยู่ ยังมีบ้านของเธอ…

เชียนโม่เช็ดน้ำตาบนใบหน้า มีเพียงความชื้นบนฝ่ามือที่ทำให้เธอรับรู้ถึงความเป็นจริงขึ้นมาบ้าง

สิ่งของยังอยู่คงเดิม แต่คนเปลี่ยนไปแล้ว

แม้ตอนที่อยู่ถงซานเธอก็เคยมีความรู้สึกเช่นนี้ แต่จะอย่างไรนั่นก็เป็นเพียงสถานที่ที่เธอเคยไปเท่านั้น ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด เธอก็เป็นเพียงแขก ทว่าเมืองแห่งนั้นเป็นบ้านของเธอ เธอเคยเห็นสภาพความเจริญรุ่งเรืองของสถานที่แห่งนั้น ที่นั่นมีผู้คนที่เธอรักใคร่สนิทสนมคุ้นเคย มีทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

แต่อยู่ที่นี่ สิ่งต่างๆ เหล่านั้นล้วนไม่มีอยู่ ในโลกของเธอ เหลือเพียงตัวเธอคนเดียวเท่านั้น

“…เพิ่งจะดีขึ้นหน่อยก็ไม่รู้จักระมัดระวัง หากไม่ใช่ต้าหวังช่วยเจ้า ก็คงเอาชีวิตมาทิ้งในแม่น้ำเปล่าๆ กระทั่งศพก็ยังหาไม่เจอ” ซังบ่นว่าไม่เลิก ในที่สุดก็พอกยาให้เชียนโม่เสร็จ ไม่นานประตูห้องพักก็เปิดออก เห็นฉู่หวังเดินเข้ามา

ซังรีบก้มลงหมอบกราบกับพื้น

“เป็นอย่างไร” ฉู่หวังเอ่ยถาม

“ทูลต้าหวัง แรงงานหญิงโม่ไม่เป็นอะไรมากเพคะ” ซังตอบ

ฉู่หวังส่งเสียงรับรู้คำหนึ่ง มองเชียนโม่ที่นั่งหลุบตาอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “กว่าเหรินจำได้ว่าเราเคยพูดกันแล้ว เจ้าต้องตามไปออกศึก ไม่อาจฆ่าตัวตายหรือหลบหนี…”

“ข้าจะไม่ทำอีก” เชียนโม่ตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ฉู่หวังชะงักอึ้ง แต่กลับเห็นเชียนโม่เงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าไม่มีแววเลอะเลือนอีก

“เมื่อครู่เป็นเรื่องไม่คาดคิด ต่อไปข้าจะไม่ทำอีก และจะไม่ทำอะไรเหลวไหล ต้าหวังวางพระทัยได้” เชียนโม่พูดจบก็ลงไปหมอบกราบเขาเป็นครั้งแรกพลางเอ่ยเสียงต่ำ “เมื่อเรื่องออกศึกเสร็จสิ้นแล้ว ต้าหวังได้โปรดรักษาสัญญา ปล่อยตัวข้ากลับซู”