ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

คืนนั้นก่อเหตุวุ่นวายจนเรื่องต้องยุติลงไปเช่นนั้น ฉู่หวังเองก็คาดคิดไม่ถึง หลังจากมอบนางให้คนของกงอิ่นประจำถงซานพากลับไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ถามถึงอีก ในฐานะประมุขของแว่นแคว้น ถึงกับถูกแรงงานหญิงคนหนึ่งปฏิเสธ หากต้องไปสอบถามเรื่องราวหลังจากนั้นอีก ดูเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีศักดิ์ศรีสักเท่าไร

แต่ต่อมาซื่อเหรินฉวีบอกเขาว่าแรงงานหญิงโม่ผู้นี้เป็นไปได้อย่างมากว่าจะมาจากสกุลสายหลิน เป็นคนในจงหยวน

ฉู่หวังประหลาดใจมาก หากเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดนางจึงมาระเหเร่ร่อนอยู่ที่หยางเยวี่ยได้ แล้วเหตุใดคนจงหยวนคนหนึ่งจึงรู้จักจัดการกับโรคระบาดที่แม้แต่คนทางใต้ยังรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า

เขานึกถึงดวงหน้างดงามขาวผ่องของนาง ยังมีท่าทางการพูดที่ติดๆ ขัดๆ ยามตอบคำถามของตน

แรงงานหญิง…ที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยปริศนาคนหนึ่ง

ฉู่หวังมองที่ติดผมในมือ ครู่เดียวก็โยนไว้บนโต๊ะ

พอพระอาทิตย์ตกดิน ขบวนเรือก็เข้าฝั่งจอดพักค้างแรม ฉู่หวังกับอู่จวี่และซูฉงปรึกษาราชกิจกันได้ครู่หนึ่งก็มีรายงานด่วนเข้ามา

“ซือหม่าเหว่ยจย่ากล่าวว่าเมืองขุยระยะนี้ร้อนอบอ้าว ภูมิอากาศเลวร้าย โรคระบาดแพร่กระจาย กรีธาทัพออกรบเกรงจะไม่ราบรื่น” ผู้ส่งข่าวบอก อู่จวี่ได้ยินแล้วตื่นตะลึง มองไปที่ฉู่หวัง เห็นหัวคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย

“โรคระบาด” เขาเอ่ยออกมาช้าๆ แต่ไม่มีท่าทีกลัดกลุ้ม

คนในเหมืองแร่ทองแดงมากเกินไป ไม่ใช่ทุกคนที่คิดจะหนี และเป็นไปไม่ได้ที่จะหนีไปได้ทั้งหมด ดังนั้นคนที่ตัดสินใจจะเข้าร่วมการหลบหนีในครั้งนี้ล้วนเป็นคนที่ถูกจับตัวมาจากหยางเยวี่ยและซูในช่วงหลัง พวกเขาเพิ่งมาได้ไม่นาน ยังไม่ถูกฝึกให้เชื่อง และอยากจะไปจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด ที่สำคัญที่สุดก็คือคนเหล่านี้ส่วนใหญ่พูดภาษาฉู่ไม่ได้ จึงรักษาความลับไว้ได้

แผนการหลบหนีของหมาง เชียนโม่พอรู้คร่าวๆ แล้ว

หลายวันก่อน แรงงานทาสที่มาจากหยางเยวี่ยขุดพบอุโมงค์ใต้ดินธรรมชาติเส้นหนึ่งในอุโมงค์เหมืองแร่เข้าโดยบังเอิญ พวกเขาสำรวจดูแล้ว อุโมงค์ใต้ดินเส้นนี้ทะลุผ่านภูเขา ตัดตรงออกไปนอกเขตถงซานได้ แรงงานทาสทั้งหลายไม่ได้กระพือข่าวออกไป และฝังกลบปากถ้ำเอาไว้ นับแต่นั้นแผนการหลบหนีก็เริ่มแผ่ขยาย

สถานที่ตั้งของภูเขาถงลวี่ค่อนข้างห่างไกล การเดินทางทางบกไม่สะดวกรวดเร็วเท่าการเดินทางทางน้ำ แร่ทองแดงที่ขุดออกมาจะถูกขนไปที่ริมแม่น้ำก่อน แล้วลำเลียงขึ้นบรรทุกบนเรือลำใหญ่ จากนั้นก็ส่งออกจากเมืองเอ้อ แม่น้ำเล็กละแวกใกล้ถงซานน้ำค่อนข้างตื้น ทั้งมีจระเข้ ไม่เหมาะที่เรือใหญ่จะเทียบท่า หมางสืบข่าวมาแน่ชัดแล้ว ระยะนี้มีเรือใหญ่หลายสิบลำจะมาจากนครอิ่งตู เข้าเทียบท่าที่ริมแม่น้ำใหญ่ ทาสทั้งหลายหลังออกจากอุโมงค์ใต้ดินไปถึงริมแม่น้ำก็จะขึ้นเรือเหล่านั้นหนีไปได้

“แต่ที่ท่าเรือกับบนเรือก็มีทหารรักษาการณ์เฝ้าอยู่” เชียนโม่นึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนตนถูกจับตัวมาแล้วขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น

“เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง” หมางกล่าว “ข้าย่อมมีวิธี”

เชียนโม่มองเขาอย่างแปลกใจ กลับเห็นเขาไม่มีท่าทีจะอธิบายเพิ่มเติม เธอจึงว่า “ทาสที่จะหลบหนีมีมากเพียงนี้ หากทหารรักษาการณ์ในเหมืองแร่พบเห็นเข้าจะต้องระดมกันมาแน่”

หมางไม่ตอบ กลับมองจ้องหน้าเธอ