ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“โม่” เขาถาม “เจ้ากลัวหรือไม่”

เชียนโม่งงงันอยู่ชั่วขณะ

พูดตามตรง บอกไม่กลัวก็โกหก เธอโตมาจนป่านนี้ กระทั่งทะเลาะวิวาทกับใครก็ไม่เคย มาวันนี้กลับต้องเข้าร่วมก่อการจลาจล

“ไม่ต้องกลัว” หมางกุมแขนเธอไว้พลางเอ่ยเสียงต่ำ แล้วยื่นขวานหินเล่มหนึ่งให้เธอ “ถึงเวลานั้นคอยตามข้า ถ้าพบทหารฉู่ก็ฟันลงไป อย่ามือไม้อ่อนเด็ดขาด!”

หมางเชื่อมั่นในตัวเองอย่างมาก ทาสทั้งหลายต่างก็มั่นอกมั่นใจ

ช่วงเวลาที่หมางเลือกก็สมเหตุสมผล กลางวันไม่ได้ ในเหมืองแร่ต้องทำตามลำดับขั้นตอน ทุกคนทำอะไรล้วนมีคนเฝ้าดู กลางคืนก็ไม่ได้ หลังจากเลิกงาน ทาสทั้งหลายก็จะถูกพันธนาการด้วยเชือกและกลับไปพักผ่อนยังเพิงที่พัก ช่วงจังหวะที่เขาเลือกคือช่วงเวลาที่ม่านราตรีเริ่มแผ่คลุมลงมา ผู้คุมและทหารรักษาการณ์ทั้งหลายทำงานมาทั้งวัน ต่างจะแยกย้ายกันไปนั่งพักกินอาหาร ช่วงเวลานี้การควบคุมทาสทั้งหลายจะหย่อนยานมากที่สุด

แต่เชียนโม่ยังคงรู้สึกกังวล ก็เหมือนที่เธอบอก คนที่จะหลบหนีมีจำนวนมากเกินไป หากผู้คุมพบเห็นเข้าและชักนำทหารมา นั่นก็เป็นเรื่องที่ต้องเสี่ยงตายกันแล้ว ในมือของทาสทั้งหลายมีเพียงไม้ไผ่กับก้อนหิน ทว่าทหารฉู่กลับมีอาวุธทุกรูปแบบและโล่ที่ทำจากทองแดง แค่คิดก็กลัวแล้ว

ในใจแม้จะรู้สึกกระสับกระส่ายร้อนรน แต่ภายนอกงานก็ยังต้องทำ เชียนโม่ตามหญิงออกเรือนแล้วหลายคนไปส่งอาหารที่เขตหลอมแร่ พลันพบว่าเตาหลอมแร่ลูกหนึ่งไม่เหมือนเตาลูกอื่น กลิ่นที่แผ่กระจายออกมาแสบจมูก คนที่อยู่รอบด้านต้องใช้ผ้าปิดปากปิดจมูกไว้ สิ่งที่หลอมออกมาจากเตาลูกนั้นก็ไม่ใช่แร่ทองแดงเหลว หากแต่มีสีเงินระยิบระยับ

เชียนโม่มองไปทางเตาหลอมแร่ ในใจพลันมีแสงสว่างผุดวาบขึ้น

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง อาทิตย์ยามสายัณห์ที่สุดขอบฟ้ายังเหลืออยู่ครึ่งดวง ใกล้จะถูกเมฆหนากลืนกินลงไปแล้ว

ทาสทั้งหลายฉวยโอกาสช่วงกินข้าวมารวมตัวในที่แห่งหนึ่งเงียบๆ หมางภายใต้สีหน้าที่สงบนิ่งมีความระแวดระวังซุกซ่อนอยู่ หลังจากเดินเตร่ไปรอบด้านรอบหนึ่ง แน่ใจแล้วว่าผู้คุมกับทหารรักษาการณ์ไม่ได้สนใจ จึงให้สัญญาณมือเงียบๆ

ทาสทั้งหลายแยกเป็นกลุ่มละสองคนสามคน หยิบเครื่องมือ หิ้วกระบุงไม้ไผ่ ทำทีจะไปทำงาน เดินไปทางบ่อแร่ หมางเดินอยู่ข้างหนึ่ง ทำทีเป็นพูดคุยกับคนอื่น เดินอ้อมผ่านผู้คุมหลายคนที่กำลังกินข้าวอยู่

“หมาง…” ในเวลานี้เอง จู่ๆ อาหลีก็เดินมากระซิบบอกอย่างร้อนรน “โม่หายตัวไปแล้ว”

หมางชะงักอึ้ง ย่นหัวคิ้ว “โม่”

เขากำลังจะถามต่อ พลันมีเสียงร้องตะโกนดังมาจากทางด้านหลัง หมางหันไป ใจพลันหนักอึ้ง แล้วก็เห็นกงอิ่นประจำถงซานนำคนมาตระเวนสังเกตการณ์ พอเห็นคนมากมายก็เอ่ยถาม “พวกเจ้าจะไปไหน”

หมางสีหน้าสงบนิ่ง รีบทำความเคารพ “เรียนท่านกงอิ่น พวกข้าได้รับคำสั่งให้ไปขุดแร่ที่บ่อขอรับ”

กงอิ่นมองเขาด้วยความฉงนสงสัย ขณะจะถามต่อ ฉับพลันนั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินแทบจะเลื่อนลั่น

ทุกคนต่างตื่นตระหนก มองไปตามเสียง แล้วก็เห็นแสงไฟพวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่ไกลๆ ควันหนาลอยตลบท่ามกลางแสงยามสายัณห์ เห็นแล้วทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน