ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ซึ่งก็รวมถึงกงอิ่นด้วย ทุกคนต่างปากอ้าตาค้าง

“เป็นเตาหลอม!” มีคนร้องออกมาด้วยความตกใจ “เตาหลอม…ถูกฟ้าผ่าแล้ว!”

คราวนี้กงอิ่นถึงได้สติกลับคืนมา สีหน้าแปรเปลี่ยนใหญ่หลวง รีบพาเหล่าผู้คุมเร่งรุดไปทันที

ทาสทั้งหลายอดที่จะตื่นตระหนกตกใจไม่ได้ ต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ทำอะไรไม่ถูก

หมางมองไปทางด้านนั้น ตามองจ้องเขม็ง เสียงเมื่อครู่ไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่า ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงฟ้าผ่าที่น่ากลัวเช่นนี้ และไม่มีใครเห็นสายฟ้าแลบ จู่ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมาที่เตาหลอม

“หมาง!” ทันใดนั้นเสียงของเชียนโม่ก็ดังขึ้น เขามองไปก็เห็นเชียนโม่วิ่งมาอย่างรีบร้อน ใบหน้ามีรอยดำอยู่หลายแห่ง สีหน้าท่าทางดูตื่นเต้นมาก “พวกเขาถูกล่อไปแล้ว รีบหนีเร็ว!”

เส้นทางในเหมืองแร่แคบมาก ดีที่ผ่านการขุดแร่มาหลายปี ข้างในทั้งลึกทั้งยาว เพียงพอที่จะรับคนได้ทั้งหมด เตาหลอมที่ระเบิดดึงดูดความสนใจจากผู้คุมและทหารรักษาการณ์ ไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวในอุโมงค์เหมืองแร่

ดินและหินที่ฝังกลบปากอุโมงค์ใต้ดินถูกคุ้ยออก ลมเย็นที่ทำให้คนรู้สึกเย็นสบายพัดโชยออกมา ประหนึ่งนำพากลิ่นอายของอีกโลกหนึ่งมาให้ เชียนโม่เดินตามหมาง ย่ำเหยียบลงไปบนดินหินที่ไม่แน่น กึ่งเดินกึ่งคลานมุดเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน

คบไฟพอกล้อมแกล้มส่องสว่างรอบด้าน ข้างในล้วนเป็นหินธรรมชาติ ทั้งเปียกทั้งลื่น บางครั้งยังมีเสียงน้ำไหลจ๊อกๆ อุโมงค์ใต้ดินยาวมาก บางครั้งก็ขรุขระไม่เรียบ บางครั้งก็กว้างขนาดเดินสองสามคนได้ บางครั้งจะเดินผ่านคนเดียวก็ยังยาก ขบวนเดินไปบางครั้งช้าบางครั้งเร็ว แต่ตามเวลาที่ค่อยๆ ยาวนานขึ้น เชียนโม่ก็รับรู้ได้ว่าภูเขาถงลวี่กำลังถูกทิ้งห่างอยู่ข้างหลัง ในใจอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

เธอเริ่มจินตนาการถึงเรื่องที่จะทำเมื่อกลับไปถึงหมู่บ้านแห่งนั้น เธอจะหาเป้สะพายหลังให้พบ แล้วลองเดินกลับไปตามเส้นทางตอนที่ตนมาถึงที่นี่ เธอเชื่อว่าในเมื่อเธอมาถึงโลกแห่งนี้ได้ ก็ย่อมมีเส้นทางที่จะกลับไปอย่างแน่นอน

เธอคิดถึงบ้านจะตายอยู่แล้ว คิดถึงคอมพิวเตอร์ คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ รวมทั้งหญิงสาวห้องติดกันที่หอพักที่ยืมเงินแล้วไม่คืนคนนั้นด้วย

และเธอก็จะลาออกจากชมรมกิจกรรมกลางแจ้งเฮงซวยนั่นทันที เพื่อนร่วมชมรมอะไรกัน คนหายตัวไปก็ไม่มาตาม ชวนเข้าชมรมได้แล้วก็ไม่สนใจไยดีกันอีก…

จิตใจเต้นเร่าๆ เชียนโม่รู้สึกฝีเท้าเบาเร็วขึ้นมาก

“โม่” หมางพลันถามขึ้น “ฟ้าผ่านั่นมาได้อย่างไรหรือ”

เชียนโม่มองเขา กะพริบๆ ตาแล้วสั่นหัว “ข้าก็ไม่รู้”

หมางย่นหัวคิ้ว ร้องอ้อคำหนึ่งแล้วก็ไม่ได้ถามอีก

วิชาเคมีของเธอแต่ไรมาผลการเรียนก็ไม่เลว ตอนปิดเทอมฤดูหนาวปีนี้ยังไปติววิชาเคมีให้น้องสาวที่อยู่ข้างบ้าน มีเนื้อหาเกี่ยวกับดินปืน ส่วนผสมและอัตราส่วนเธอยังจำได้ เธอคิดไม่ถึงว่าที่แห่งนี้จะมีแร่ปรอท แร่ปรอทมีประโยชน์กว้างขวาง เวลาหลอมเป็นปรอทต้องใช้ดินประสิวและกำมะถัน เมื่อมารวมกับถ่านไม้ที่หาได้ทั่วไปก็สามารถทำดินปืนขึ้นมาได้

เธอเป็นผู้ร้ายครั้งแรก และก็ทำดินปืนเป็นครั้งแรก โชคดีที่ล้วนทำสำเร็จ แต่เธอไม่กล้าบอกใคร รวมถึงหมางด้วย นี่เป็นความลับ นั่นไม่ใช่สิ่งของในยุคสมัยนี้ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับตัวเธอเองเช่นกัน