ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เมื่อเดินออกจากอุโมงค์ใต้ดินมาได้ในที่สุด ทุกคนต่างโห่ร้องกระโดดโลดเต้น หมางกลับไม่กล้าชักช้าโอ้เอ้ รีบพาทุกคนเดินไปที่ริมแม่น้ำ

ดูเหมือนเขาจะรู้ลักษณะภูมิประเทศแถบนี้อย่างปรุโปร่ง เขาจุดคบไฟแล้วพาทุกคนวิ่งไปกลางทุ่งกว้างที่แทบจะมองไม่เห็นเส้นทางระยะหนึ่ง ไม่นานเชียนโม่ก็ได้ยินเสียงน้ำในแม่น้ำ

เมื่อกอหญ้าหนาทึบถูกแหวกออก เธอก็จำได้ในทันที ท่าเรือที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็คือท่าเรือที่เธอกับอาหมู่สองแม่ลูกถูกจับตัวมาในตอนนั้น แสงสว่างจากคบไฟทอดยาวติดต่อกันไม่ขาดสาย เรือหลายสิบลำจอดอยู่ที่ริมฝั่ง บนฝั่งมีศพคนตายจำนวนมากนอนเรียงระเกะระกะอยู่

เชียนโม่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนคอยสนับสนุนช่วยเหลืออยู่ที่นี่ พอเห็นซากศพเหล่านั้นเธอก็ต้องเอามืออุดปาก รีบเบนสายตาหนี

หมางคลี่ยิ้มออกมา สาวเท้าเร็วๆ เดินไปที่ริมฝั่ง คนที่เฝ้าอยู่ที่นั่นพอเห็นหมางก็ดูจะดีใจมาก คุกเข่าให้กับเขา ปากก็เอ่ยคำพูดมากมายซึ่งเชียนโม่ฟังไม่เข้าใจ

เชียนโม่มองหมาง พลันตระหนักว่าความเข้าใจที่ตนมีต่อเขาเรียกได้ว่าน้อยจนน่าสงสาร

หมางหันหน้ามา เห็นสีหน้าฉงนสงสัยของเชียนโม่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจ

“โม่ เจ้าตามข้าไปขึ้นเรือ” เขาเอ่ย

เชียนโม่ไม่ได้ตอบรับ กลับเอ่ยถาม “เจ้าจะไปที่ใด”

หมางนิ่งเงียบไปชั่วขณะ “หยางเยวี่ย”

เชียนโม่งงงัน “เจ้าเป็นคนหยางเยวี่ย?”

“ไม่ ข้าเป็นคนซู” หมางกล่าว “ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่นาน เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่”

เชียนโม่คิดไปคิดมาแล้วสั่นหัว “ไม่ ข้าจะไปซู”

“โม่…” อาหมู่กับอาหลีเดินเข้ามา คล้ายรู้แล้วว่าเธอจะแยกไป ต่างมีท่าทีอึ้งตะลึง อาหมู่จับมือเธอ พูดอะไรหลายประโยค เชียนโม่พอเข้าใจคร่าวๆ นางจะให้เธอไปหยางเยวี่ยด้วยกัน

เชียนโม่ฝืนยิ้ม “ข้าจะกลับบ้าน”

อาหลีร้องไห้ออกมา หมางทำท่าคล้ายจะพูดอะไร คนที่อยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามาร้องเร่งพวกเขาด้วยความร้อนใจ เชียนโม่รู้ว่าจะต้องจากกันเดี๋ยวนี้แล้ว แม้จะไม่อาจตัดใจ แต่ก็ไม่กล้าชักช้า เธอเช็ดน้ำตา กางแขนออกโอบกอดอาหมู่และอาหลี เหลือบไปเห็นหมางจึงกอดเขาด้วย

หมางตะลึงงันไปแล้ว

“ขอบใจเจ้ามาก” เชียนโม่มองเขา พูดจากใจจริง เธอโบกๆ มือแล้วตามกลุ่มคนที่ถูกจับตัวมาจากหมู่บ้านเดียวกันไปขึ้นเรือลำอื่น

ทาสที่ออกมาจากถงซานมีจำนวนมาก แต่เรือไม่ได้มีมากเช่นที่คาดการณ์ไว้ คนที่มาจากหมู่บ้านเดียวกับเชียนโม่มีจำนวนน้อย จึงแบ่งได้เรือเล็กลำหนึ่ง

ตอนเรือแล่นออกจากท่า มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากทิศทางที่พวกเขาหนีมา ทุกคนรู้ดี นั่นคือทหารจากถงซานที่ไล่ตามมา ทาสทั้งหลายกลับไม่ได้หวาดกลัว คนหยางเยวี่ยและคนซูเกิดและเติบโตอยู่ริมน้ำ ไม้พายยาวและไม้ค้ำถ่อวาดลงไปบนผิวน้ำ เรือหลายสิบลำแล่นออกไปท่ามกลางความมืด ลูกศรหลายดอกปลิวมาแล้วร่วงลงในแม่น้ำเมื่อหมดแรงส่ง ถูกคลื่นพัดม้วนไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะจากผู้คนบนเรือ