ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทนำ-บทที่ 1

ในตอนแรกนางไม่สนใจฐานะ ไม่ถือสาว่าเขาจะมีสตรีมากมายเพียงใด นางเพียงติดตามเขาไปโดยไม่โอดครวญหรือเสียใจ สิ่งเดียวที่ขอก็คือให้นางได้มีที่ยืนเป็นของตัวเอง ไม่อนุญาตให้ภรรยาและอนุก้าวเข้ามาในเรือนเฉินเซียง เป็นเขาที่รับปากกับนางเองนี่นา

แล้วพวกนางเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดนางจึงไม่ได้ยินเสียงอะไรแม้แต่น้อย…

สติที่เลอะเลือนค่อยๆ ชัดเจนขึ้น สายตาของนางไปอยู่ที่ถ้วยหยกขาวบนโต๊ะใบนั้น ใช่แล้ว…ข้าวต้มรังนกที่เพิ่งดื่มไปชามนั้นต้องถูกวางยากำหนัดเป็นแน่ มู่หวั่นชิวหลับตาลงช้าๆ แล้วถอนหายใจ…มู่หวั่นชิวเอ๋ย มู่หวั่นชิว สมน้ำหน้าเจ้าแล้วที่เป็นเช่นนี้ สมน้ำหน้าแล้วที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้…ทั้งที่เจ้าออกมาจากหอคณิกา ทั้งยังเคยเป็นสายลับกำลังสำคัญที่สุดของเขา เหล่านี้ล้วนเป็นวิธีการที่เจ้าใช้บ่อยที่สุด ทว่าวันนี้กลับติดกับมันเสียเอง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของนางก็ไปอยู่บนใบหน้าของเขาที่หล่อเหลางามสง่าเป็นสันชัดเจน ไม่ว่าคิ้ว ดวงตา หรือริมฝีปากบางๆ ที่มีเอกลักษณ์นั้น ทำให้นางมองพันรอบก็ไม่เพียงพอ อ่านหมื่นรอบก็ไม่รู้เบื่อ เมื่อได้ยินว่าข้าวต้มรังนกเป็นของที่เขาส่งมา พอรู้ว่าเขาเป็นห่วง นางก็ดีใจ จนหลงคิดไปว่านั่นเป็นหยดน้ำค้างที่สวยงามที่สุดบนโลกใบนี้ จึงชิมไปโดยที่แยกแยะไม่ออกว่าเขาได้เตรียมยาพิษอันงดงามบนโลกนี้ไว้ให้กับนาง

เขาเบื่อนางไปนานแล้ว!

นางช่างโง่งมงาย โง่งมงายไม่เปลี่ยนเลย…

ความหวาดกลัวพลันหายไปจนสิ้น เพียงพริบตา ในดวงตาของมู่หวั่นชิวก็สว่างกระจ่างขึ้น แววตาเลื่อนไปที่ตัวหงซิ่วสาวใช้ที่ติดตามนางมาหลายปี

“บ่าวเห็นคุณหนูหน้าแดง เอาแต่เรียกชื่อของท่านแม่ทัพ…” หงซิ่วบิดผ้าเช็ดหน้าแน่น “บ่าวจึงคิดว่าท่านป่วย ก็เลย…ก็เลยไปเชิญท่านแม่ทัพกับฮูหยิน…”

เสียงนั้นเบาราวยุงบิน หงซิ่วไม่กล้ามองตาของมู่หวั่นชิว

“ได้ยินว่าเจ้าป่วย ข้าจึงรีบเร่งไปเชิญท่านหมอมา กลัวว่าหากชักช้าจะทำให้ท่านแม่ทัพปวดใจ…” ฮูหยินยังคงมีท่าทางใจดีดังเดิม แม้น้ำเสียงจะอบอุ่นเหมือนที่ผ่านมา ทว่าวาจาต่อมากลับเต็มไปด้วยการประชดประชัน “คิดไม่ถึงว่าเจ้ากลับรีบเร่งดึงตัวท่านแม่ทัพมาจากโถงประชุม เพื่อมาทำเรื่องเช่นนี้!”

ได้ยินในห้องมีเสียงดังหึ่งๆ ขึ้นมา มู่หวั่นชิวจึงพบว่าที่ด้านหลังอนุหลายคนนั้น ยังมีท่านหมอยืนอยู่อีกสองคน พวกเขาต่างก็หน้าแดงไปถึงลำคอ ก้มหน้าจนชิดอก กระนั้นในแววตาที่ส่งมาทางนางอยู่บ่อยครั้งกลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันน่าอายที่เกิดจากการร่วมรักอันร้อนแรงเมื่อครู่…

“ร่วมรักกลางวันแสกๆ ช่างไร้ยางอาย!” ฮูหยินยกมือขึ้น ในห้องพลันเงียบเสียงลงทันที นางจึงพูดต่อไปว่า “อาชิว เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่” เห็นมู่หวั่นชิวจ้องหน้าท่านแม่ทัพนิ่งไม่พูดจา ฮูหยินก็ยกมุมปากยิ้มเยาะ แล้วหันไปเรียกคน “ใครก็ได้เข้ามาที…”

ยายแก่สองคนเดินเข้าไปคำนับ

“เอาตัวนางไปตรึงบนลาไม้ แห่รอบถนนสามวัน!”

ลงทัณฑ์ด้วยลาไม้?!

อนุทั้งหลายพากันกรีดร้องออกมา

สิ่งที่เรียกว่าลาไม้ ก็คือลาที่ทำมาจากไม้ บนหลังลาจะมีท่อนไม้ปลายแหลมขนาดเท่านิ้วหัวแม่มืออยู่ ขณะที่คนถูกลงทัณฑ์ถูกบังคับให้ขึ้นหลังลาไม้ ท่อนไม้ปลายแหลมก็จะคอยทิ่มแทงกายท่อนล่าง ยามที่ลาไม้เคลื่อนตัว ท่อนไม้ปลายแหลมก็จะขยับยื่นหด ทิ่มแทงจนกายท่อนล่างของผู้ถูกลงทัณฑ์เลือดอาบ ให้คนผู้นั้นต้องเจ็บจนใจแทบขาดทีเดียว

นี่เป็นโทษหนักที่สุดที่แคว้นต้าโจวใช้ลงโทษหญิงแพศยา อย่าพูดถึงสามวันเลย เพียงแค่วันเดียวก็ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตได้แล้ว ทว่าฮูหยินยังคงใช้การลงทัณฑ์อันโหดร้ายนี้กับมู่หวั่นชิว!