ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทนำ-บทที่ 1

บทนำ

“ซานหลาง…ซานหลาง…”

เมื่อความรู้สึกอันน่าหลงใหล ความต้องการอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า มู่หวั่นชิวก็เผลอร้องครางออกมาอย่างลืมตัว มีเพียงในเวลานี้เท่านั้น ยามที่เขากับนางผสานไออุ่นร่างกาย รวมลมหายใจเข้าเป็นหนึ่ง เจ้ามีข้า ข้ามีเจ้าแล้วเท่านั้น นางจึงจะมีความรู้สึกว่าเขาเป็นของนางหมดทั้งตัวและหัวใจจริงๆ

นางเป็นหญิงที่มาจากหอคณิกา ซานหลางจึงไม่ชอบที่จะให้นางเปิดตัวพบใคร จำต้องล้างเครื่องประทินโฉม แล้วขลุกตัวอยู่แต่ในเรือนเฉินเซียงอย่างเงียบๆ คอยเฝ้าดูอยู่เบื้องหลังเขาเช่นนี้ ตั้งแต่เขายังเป็นเพียงผู้บัญชาการกองรถศึก ต่อมาเป็นแม่ทัพกุยเต๋อ สุดท้ายก็ได้เลื่อนขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ฮู่กั๋ว นานวันเข้าซานหลางของนางก็มีภารกิจที่ยุ่งขึ้นทุกที แม้จำนวนครั้งที่มาหาจะน้อยลง ทว่านางก็มิได้โอดครวญเสียใจแต่อย่างใด

ขอเพียงเขาคิดถึงนางเป็นครั้งคราวเช่นนี้ หาเวลาว่างมาพบนางบ้าง แค่นี้นางก็ดีใจแล้ว การรอคอยเขาอยู่ทุกคืนวันนั้นก็หาใช่สิ่งที่ยากลำบากอะไร

สตรีเมื่อได้รักแล้ว หัวใจก็จะวางลงต่ำราวกับเศษผงธุลี

ถึงแม้ว่า…นางจะเป็นหญิงคนหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางเศษผงธุลีนั้นก็ตามที

“ซานหลาง…ซานหลาง…” หยาดเหงื่อผสานหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลลงอาบหน้า มู่หวั่นชิวพร่ำเรียกชื่อของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับต้องการเก็บเกี่ยวช่วงเวลาเหล่านี้ไว้ตลอดกาล

แรงกระตุ้นราวสายน้ำที่ดึงดูดวิญญาณนั้นค่อยๆ จางไป เพียงรับรู้ว่าเขาจะถอนกายออก มู่หวั่นชิวก็รีบกอดเขาไว้แน่น “ซานหลาง…อย่าไป…”

“ชอบหรือไม่” สองตาที่ปิดแน่นค่อยๆ เปิดออกจ้องมองนาง

“ชอบ…ข้าชอบมาก…” น้ำตาแห่งความยินดีไหลอาบแก้มลงมาอีกครั้ง นิ้วเรียวที่เปียกชื้นลูบไล้บนใบหน้าของเขาที่หล่อเหลางามสง่าเป็นสันชัดเจน ใบหน้านี้นางมองได้อย่างมิรู้เบื่อ “ขอเพียงเป็นซานหลาง อาชิวก็ชอบแล้ว”

“อย่างนั้นหรือ” เขาดึงมือออกมาลูบใบหน้างดงามหมดจดของนาง นิ้วมือค่อยๆ เลื่อนลงด้านล่าง “แบบนี้…แบบนี้…แล้วแบบนี้เล่า” ทั้งที่มือของเขาพยายามหยอกเย้า แต่ในดวงตากลับไม่มีความรักอยู่ในนั้นแม้แต่น้อย “เจ้าชอบหมดเลย?”

“ซานหลาง…ซานหลาง…” กระแสความร้อนไหลทะลวงไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างงามพลันสั่นสะท้าน มู่หวั่นชิวเผลอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเริ่มหยัดร่างขึ้นมา “อาชิวชอบ…”

“แม้จะเป็นกลางวันแสกๆ อย่างนี้น่ะหรือ” แววตาของเขาเย็นชาในทันใด “เจ้าก็ชอบ?”

เนื่องจากฟังไม่ออกว่าน้ำเสียงของเขาได้แปรเปลี่ยนไป มู่หวั่นชิวที่ถูกปลุกเร้าความรู้สึกขึ้นมาอีกครั้งจึงพยักหน้าอย่างลืมตัว “ซานหลางมาเมื่อใด อาชิวก็ชอบทั้งนั้น”

“สมกับที่มาจากหอคณิกา แพศยาเสียจริง!” ในตอนที่นางถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด จู่ๆ เขาก็ถอนกายออกในฉับพลัน ก่อนกระโดดลงพื้นไป

“ซานหลาง…อย่าไป…” บนร่างอันเปลือยเปล่า แม้จะรับรู้ได้ถึงความหนาวเย็น ทว่ามู่หวั่นชิวที่อยู่ในอารมณ์รักก็ยังร้องโอดครวญเรียกเขา แววตาพร่ามัวเลื่อนไปตามร่างของเขาที่ไปยืนอยู่บนพื้นแล้ว

ทันใดนั้นสมองของนางก็มึนงง เสียงดังอื้ออึงอยู่ในหู ความรู้สึกที่ถูกปลุกเร้าพลันหายไปไม่เหลือร่องรอย ร่างของนางแข็งเกร็งอยู่ตรงนั้น

ไม่รู้ว่าฉากบังตาตรงหน้าเตียงถูกย้ายไปตั้งแต่เมื่อใด บนพื้นมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด ฮูหยินนำอนุของเขามาดูนางด้วยรอยยิ้ม สาวใช้สองคนรีบเข้ามาเช็ดตัวและสวมเสื้อผ้าให้เขา

เป็นไปได้อย่างไร…เป็นไปได้อย่างไร

ซานหลางปล่อยให้พวกนางเข้ามาในเรือนเฉินเซียง ดูพวกตนทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร!