ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 10

“แม่นางไป๋ท่านดูคันฉ่องบานนี้สิเจ้าคะ ขัดได้เรียบและสว่างยิ่งนัก บ่าวเอาไปเปลี่ยนบานที่อยู่บนโต๊ะให้ ดีหรือไม่เจ้าคะ” มองดูของขวัญละลานตาที่อยู่เต็มห้องแล้ว ชุ่ยหงกับจางหมัวมัวก็จัดห้องให้มู่หวั่นชิวไปอย่างมีความสุข จางหมัวมัวหยิบรูปแกะสลักพระโพธิสัตว์ด้วยไม้แดงมาให้นางดู “ท่านดูพระโพธิสัตว์นี้สิเจ้าคะ แกะสลักได้ประณีตเหลือเกิน ได้ยินว่านายช่างคังที่ตำบลเฉิงตงเป็นผู้รับการขอร้องของชาวเมือง ตลอดเมื่อวานจึงเร่งแกะสลักทั้งคืน แล้วนำไปเบิกเนตรให้ที่วัดต้าอวิ๋น…” เห็นมู่หวั่นชิวไม่ได้พูดอะไร ชุ่ยหงจึงชี้ไปยังของเต็มห้องแล้วพูดว่า “แม้จะไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่ก็เป็นน้ำใจของชาวเมือง แม่นางไป๋ท่านควรจะพูดอะไรบ้างนะเจ้าคะ!”

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว มู่หวั่นชิวเพียงยิ้มบางๆ การที่ใต้เท้าสวีส่งพวกนางมาจัดห้องให้แต่เช้าเช่นนี้ก็เพื่อทดสอบนาง คงคิดจะให้นางอยู่ในจวนว่าการนี้ในระยะยาวกระมัง

รับพระโพธิสัตว์ไม้แกะสลักมาดูแล้ว มู่หวั่นชิวก็ชี้ไปที่โต๊ะไม้แดงตัวสูงที่ข้างผนังทางตะวันตก “วางไว้บนนั้นก็แล้วกัน” แล้วชี้ไปยังกระถางธูปหัวสัตว์ที่ประณีตอันหนึ่งในมือชุ่ยหง “วางพร้อมกับอันนี้ แล้วก็อย่าลืมจุดธูปสามดอกทุกวัน”

ได้ฟังคำพูดของนางแล้วเหมือนต้องการอยู่ในระยะยาว!

สบตากับจางหมัวมัวแล้ว ชุ่ยหงก็รับคำอย่างยินดี

ชี้โน่นชี้นี่อยู่นาน สุดท้ายก็เหลือเพียงชุ่ยหงกับจางหมัวมัวที่ยังคงจัดเก็บสิ่งของกันต่อไป มู่หวั่นชิวหาร่มมาคันหนึ่งแล้วเดินออกไปนอกห้อง พรุ่งนี้ฝนก็หยุดแล้ว นางต้องรีบพบกับหลีจวิน

ฝนตกหนักเพิ่งผ่านพ้นไป ตอนนี้ค่อยๆ เบาบางลงแล้ว

“แม่นางไป๋จะไปที่ใดขอรับ ข้าน้อยจะนำทางให้ท่านเอง ” ที่หน้าประตูเรือน มู่หวั่นชิวถูกทหารขวางเอาไว้

“ไม่มีอะไร ข้าแค่มาเดินเล่น” มู่หวั่นชิวพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ไม่ได้ชะงักฝีเท้า

“ข้างหน้าล้วนเป็นทหารชาย เกรงว่าแม่นางไป๋จะไม่ค่อยสะดวก” ทหารขยับตัวมาขวางหน้านาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านมีเรื่องอะไรก็สั่งข้าน้อยได้ ข้าน้อยจะไปแจ้งแทนท่านเอง”

ใต้เท้าสวีเชิญนางไปพบดึกดื่นค่อนคืน…ก็เป็นเรื่องสะดวกอย่างนั้นหรือ

มู่หวั่นชิวหมุนตัวกลับอย่างช้าๆ หัวคิ้วขมวดแน่น ใต้เท้าสวีทำเช่นนี้เป็นการกักบริเวณนางอย่างชัดเจน

แต่หากออกจากเรือนนี้ไม่ได้ นางจะพบหลีจวินได้อย่างไรเล่า

ด้านหนึ่งครุ่นคิด ด้านหนึ่งเดินๆ หยุดๆ ไปตามทางเดินหินเล็กๆ จนมู่หวั่นชิวเดินมาถึงสถานที่ที่ดีดพิณในคืนนั้นโดยไม่รู้ตัว เดินผ่านประตูวงเดือนไป พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแผ่นหลังของร่างในชุดขาวยืนหันหลังให้นางอยู่ในศาลารับลมแปดเหลี่ยมนั้น

ท่าทางสง่างามพลิ้วไหวนั้น ราวกับหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับท้องฟ้าและผืนน้ำ

มู่หวั่นชิวรู้สึกประหลาดใจ ดวงตาพลันร้อนชื้น นางยืนอยู่ตรงนั้น แล้วฉีกปากยิ้มออกมา