มู่หวั่นชิวตกใจ จึงคลายมือจากหญิงชาวบ้าน จะเข้าไปประคองตัวเด็กน้อยทั้งสอง เมื่อทางด้านหญิงชาวบ้านเป็นอิสระแล้ว นางก็คุกเข่าลงเช่นกัน กอดขามู่หวั่นชิวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย “พระโพธิสัตว์หญิงผู้มีเมตตา ขอท่านโปรดเมตตารับเด็กสองคนนี้ไว้ด้วยเถอะ ความเมตตากรุณาของท่าน ชาติหน้าต่อให้เกิดเป็นวัวเป็นม้าข้าก็จะตอบแทนท่านแน่นอน”
มู่หวั่นชิวตะลึงไป ขอฝนได้แล้ว เด็กสองคนนี้ก็ไม่มีอันตรายใดๆ อีก เหตุใดหญิงชาวบ้านผู้นี้ต้องพูดแบบนี้ด้วยเล่า
กลุ่มคนที่เงียบสงบกลับส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
“แม่นางไป๋ ท่านรับพวกเขาไว้เถอะเจ้าค่ะ” เสียงพูดแผ่วเบาของชุ่ยหงดังลอยมาที่ข้างหู “เด็กสองคนนี้กราบไหว้ในวัดเจ้ามังกร ถูกมองเป็นเทพบุตรเทพธิดาแล้ว จะช้าหรือเร็วก็ต้องถูกเจ้ามังกรรับตัวไปอยู่ดี”
จะช้าหรือเร็วก็ต้องถูกรับตัวไปหรือ
มู่หวั่นชิวขมวดคิ้ว นี่หมายความว่าอย่างไร…
“ทั่วหัวมุมถนนเมืองผิงเฉิงล้วนลือกันว่าท่านกับเจ้ามังกรเป็นสหายกัน นักพรตผู้นำพิธีบอกว่าเด็กสองคนนี้มีเพียงต้องติดตามท่านไปเท่านั้น จึงจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้” เห็นมู่หวั่นชิวดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย หญิงอ้วนขาวผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังนางจึงช่วยพูดอธิบาย
“มิน่าล่ะ…” มู่หวั่นชิวพยักหน้าเข้าใจ ปากก็พร่ำบ่น
สายตาเลื่อนไปตกลงที่ตัวเด็กน้อยหน้าตาน่ารักทั้งสองคน ในใจครุ่นคิดไปมา นางไม่ขาดเงิน หากจะรับพวกเขาไว้นั้นมิใช่เรื่องยาก แต่หนทางข้างหน้าของนางยังรางเลือนนัก ทั้งยังไม่รู้โชคชะตา จะไปรับรองความปลอดภัยของพวกเขาได้อย่างไร
เพียงความคิดแล่นผ่าน นางก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด
“พระโพธิสัตว์หญิงผู้มีเมตตา…”
เห็นนางส่ายหน้าเช่นนี้ ไม่รอให้นางได้ทันเอ่ยปาก หญิงชาวบ้านก็พูดร้องขอขึ้นมาอีกครั้ง ผสานกับเสียงร้องขอเล็กๆ ของเด็กน้อยสองคน ฟังแล้วในใจของมู่หวั่นชิวก็เกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมา นางแอบเหลือบมองใต้เท้าสวีที่อยู่ด้านหลัง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ชาวเมืองที่ส่งเสียงอึกทึกอยู่นั้นได้กั้นแบ่งพื้นที่ตัวนางกับใต้เท้าสวีให้แยกออกจากกัน จากที่ไกลนั้น ใต้เท้าสวีมองดูพวกนางด้วยสีหน้าบึ้งตึง โหวซานแนบข้างหูเขาพูดคุยอะไรบางอย่าง
นางเกิดความคิดในใจ เจ้ามังกรไม่มารับเด็กสองคนนี้หรอก กลัวแต่ว่าทันทีที่นางหนีไปแล้ว กุนซือปากแหลม หน้าคล้ายวานรผู้นั้นและใต้เท้าสวีจะไม่ปล่อยพวกเขาไป!
“ท่านน้า ข้างกายข้าไม่ขาดคน ท่านพาพวกเขากลับไปเถอะ” ครุ่นคิดสักครู่แล้ว มู่หวั่นชิวจึงพูดออกมาเสียงดัง แล้วหยิบตั๋วเงินออกมาแผ่นหนึ่ง “เงินเหล่านี้เอากลับไปใช้ที่บ้านเถอะนะ!”
“ไม่ ข้าไม่ต้องการเงิน…” หญิงชาวบ้านตกตะลึง แล้วส่ายหน้า จากนั้นก็ดึงตัวมู่หวั่นชิวไว้แล้วเริ่มโขกหัว “ขอให้ท่านเมตตา รับพวกเขาเอาไว้ บุญคุณของท่านข้าจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต”
ถูกหญิงชาวบ้านดึงตัวไว้ มู่หวั่นชิวก็โน้มตัวลงโดยไม่ให้ผู้อื่นทันสังเกต นางเบี่ยงตัวเล็กน้อย ไม่ให้ใต้เท้าสวีเห็นการกระทำของนางได้อย่างชัดเจน นางรีบยัดตั๋วเงินใส่อกเสื้อของหญิงชาวบ้าน แล้วกระซิบข้างหูอีกฝ่ายหลายประโยค หญิงชาวบ้านผู้นั้นตะลึงไปในตอนแรก จากนั้นก็พยักหน้า พูดด้วยเสียงที่มีเพียงมู่หวั่นชิวเท่านั้นที่ได้ยิน “พระโพธิสัตว์หญิงโปรดวางใจ ข้าจะทำตามที่ท่านสั่งให้สำเร็จอย่างแน่นอน”
“พวกเขาเป็นคนที่เจ้ามังกรหมายตา ข้าจะรับส่งเดชได้อย่างไร!” รับรู้ได้ว่ารอบด้านเงียบเสียงลง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกนาง มู่หวั่นชิวจึงพยักหน้านิดๆ ให้หญิงชาวบ้าน ส่งสายตาให้นางรีบกลับไป ปากก็ตะโกนพูดว่า “ท่านน้าทำเช่นนี้เท่ากับทำร้ายข้า!”
ทำร้ายนาง?
ทุกคนพากันตกใจ จากนั้นก็ส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง มีคนตะโกนสำทับว่า
“จริงด้วย! แม่นางไป๋รับเด็กเอาไว้ ก็เป็นการทำผิดต่อเจ้ามังกร!”
“ทำผิดต่อเจ้ามังกรไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ!”
“แม่นางไป๋รับไว้ไม่ได้นะ”
“รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“นางหญิงคนนี้ รีบพาลูกของเจ้ากลับไป อย่ามาอยู่ขวางตาตรงนี้!”
กลุ่มคนที่เพิ่งจะเงียบเสียงลงส่งเสียงอึกทึกขึ้นมาในพริบตา พวกเขานับถือมู่หวั่นชิวมากจริงๆ นับถือผู้มีคุณที่ช่วยขอฝนให้พวกเขาได้ทันเวลา กระทั่งไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายหรือไม่เคารพนางแม้แต่น้อย
ใต้เท้าสวีที่อยู่นอกวงล้อมหน้าซีดแล้วซีดอีก หัวคิ้วขมวดเป็นปม
หญิงชาวบ้านค่อยๆ คลายมือจากมู่หวั่นชิว ตะลึงมองมู่หวั่นชิวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงโน้มตัวจูงมือลูกทั้งสองเดินทะลุกลุ่มคนที่ส่งเสียงโห่ร้องไปโดยไม่หันหน้ามามองอีก
กลุ่มคนส่งเสียงเฮขึ้นมาทันที ต่างพากันเปิดทางให้
มองดูแผ่นหลังของพวกเขาหายไปในคลื่นฝูงชนแล้ว มู่หวั่นชิวก็ถอนหายใจยาว
