ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 2

มู่หวั่นชิวเม้มปากไม่พูดจา

หม่าจู้เอ๋อร์ทำแก้มป่อง หมุนตัวเดินออกไปด้านนอก แต่มาหยุดลงตรงหน้าประตู มือของเขาจับขอบประตูไว้ก่อนจะหมุนตัวกลับมา “ท่านแม่บอกว่าเจ้าถูกแม่เลี้ยงไล่ออกจากบ้าน”

ถูกแม่เลี้ยงไล่ออกจากบ้านหรือ?!

มู่หวั่นชิวตะลึงไป เบิกตาโตมองหน้าหม่าจู้เอ๋อร์ จากนั้นหัวใจก็เจ็บปวดเหมือนถูกบีบจนแหลก

ถูกแม่เลี้ยงไล่ออกจากบ้าน…

นางมีแม่เลี้ยงคนหนึ่งจริงๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ค่อยดีกับนางเท่าไรนัก แต่ที่นั่นก็ยังถือว่าเป็นบ้าน เป็นสถานที่ที่นางสามารถกลับไปได้เมื่อเหนื่อย สถานที่ที่สามารถพักผ่อนได้เมื่ออ่อนล้า ตอนนี้นางที่เป็นเด็กกำพร้าร่อนเร่ไปทั่วเช่นนี้ ยังมีที่ใดที่จะถือเป็นบ้านได้อีก…

มองเห็นดวงตากลมโตเลื่อนลอยของนางค่อยๆ ปกคลุมด้วยม่านน้ำ หม่าจู้เอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เขาพูดอึกอักจนหน้าแดง “เจ้าอย่าร้อง…เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง ท่านแม่ไม่ให้ข้าพูด แต่ข้า…” เขาออกแรงถูมือทั้งสองข้างที่ขึ้นเนื้อด้านเต็มไปหมด “ข้าแค่สงสัย ท่านแม่บอกว่า แม่เลี้ยงเจ้าไม่ต้องการเจ้า แต่ท่านแม่ข้าต้องการเจ้า และจะไม่ไล่เจ้าไปไหนเด็ดขาด ถ้าหากเจ้าชอบ ก็อยู่ที่นี่ได้ชั่วชีวิต มาเป็นน้องสาวแท้ๆ ของข้า”

“จริงหรือ!” มู่หวั่นชิวน้ำเสียงประหลาดใจ อยู่ด้วยกันมาหลายวัน นางชอบชีวิตชาวป่าชาวเขาที่เรียบง่ายแบบนี้เข้าแล้ว

แม้ว่าจะทุกข์ไปสักหน่อย แต่ก็อิ่มเอมใจ

“อืม…เจ้า…”

“จู้จื่อ…”

หม่าจู้เอ๋อร์พยักหน้าอย่างแรง กำลังจะพูดอะไร เมียหม่าหย่งที่อยู่ในแปลงผัก ห่างเพียงกำแพงไม้กั้นนั้น ก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา “รีบไปรับพ่อเจ้าเร็วเข้า! ท่านปู่จางของเจ้าบอกว่า พ่อเจ้าล่าชะมดเช็ดได้ตัวหนึ่ง กำลังพักอยู่บนทางภูเขานั่น”

ชะมดเช็ด!

หม่าจู้เอ๋อร์ตะลึงไป จากนั้นดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกาย รับคำเสียงดัง แล้วก้าวขาออกวิ่งไปทันที

มู่หวั่นชิวก็วิ่งตามออกไปเช่นกัน ทว่านางกลับเตะเข้ากับธรณีประตู ร่างพลันโผไปข้างหน้า หม่าจู้เอ๋อร์เหมือนมีตาหลัง เขารีบหันกลับมาประคองนางเอาไว้ “ระวังเดี๋ยวจะหกล้ม เจ้าไม่ต้องรีบร้อนเช่นนี้หรอก พวกเราไม่ได้จะกินเนื้อชะมดเช็ดเสียหน่อย”

“ทำไมเล่า” มู่หวั่นชิวถามหน้าซื่อ

“ชะมดเช็ดแพงมาก พ่อข้าจะต้องเอาไปขายแลกเงินที่ตลาดแน่นอน” หม่าจู้เอ๋อร์หัวเราะแหะๆ

มู่หวั่นชิวเพิ่งจะพบว่า ในคำพูดของเขา เหมือนนางตะกละอยากกินเนื้อชะมดเช็ดมาก ใบหน้าจึงขึ้นสีทันใด “ข้าแค่ไม่เคยเห็นว่าชะมดเช็ดมีหน้าตาเป็นอย่างไร”

“จริงหรือ!” หม่าจู้เอ๋อร์เบิกตาโตอย่างสงสัย จากนั้นก็หัวเราะแหะๆ ขึ้นมา

ที่แท้นางก็ไม่เคยพบเคยเห็นชะมดเช็ดมาก่อนนี่เอง