ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 2

ดวงตะวันตกดินแล้ว หลังจากมองดูเงาดำริมขอบฟ้า มู่หวั่นชิวก็กลับห้องไปหยิบข้าวสารกำเล็กจากโอ่งข้าวไปที่กลางลานบ้าน พลางร้องเรียกลูกเจี๊ยบ จากนั้นก็โปรยข้าวสารลงไปในกล่องสี่เหลี่ยมที่ทำจากท่อนไม้ยาวเล็กๆ ลูกเจี๊ยบก็ร้องจิ๊บๆ มาล้อมนางไว้ จากนั้นก็กระโดดเข้าไปในกล่องไม้ ก้มหน้าลงจิกข้าวสาร มู่หวั่นชิวมองดูลูกเจี๊ยบขนปุยแต่ละตัว ในดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อลองนับดูจนแน่ใจว่าลูกเจี๊ยบกลับมาครบแล้ว จึงใช้มือจับลูกเจี๊ยบที่มีขนยาว กระโดดไปมาตรงริมกล่องอย่างซุกซนลงกล่องไป แล้วใช้ผ้าตาข่ายคลุมไว้ จากนั้นค่อยยกกล่องเดินเข้าห้องไป

มู่หวั่นชิวเจอหม่าจู้เอ๋อร์ที่หอบฟืนกลับมาตรงประตูบ้านพอดี เขารีบวางฟืนลงแล้วยื่นมือมารับไป แล้ววางลงข้างกำแพงทางใต้ของห้องครัว นางเดินเข้าบ้านมาด้วยมือเปล่า เห็นเศษฟืนตกอยู่เต็มพื้น จะยื่นมือไปหยิบไม้กวาด แต่กลับถูกหม่าจู้เอ๋อร์ตัดหน้าแย่งไปเสียก่อน

หม่าจู้เอ๋อร์เป็นน้ำเต้าที่ปิดแน่น* บางครั้งไม่พูดอะไรเลยทั้งวัน แต่เขาเหมือนจะมีตาอยู่กระทั่งบนหลัง ไม่ว่ามู่หวั่นชิวคิดจะทำอะไร เขาก็จะคอยชิงตัดหน้าไปก่อนหนึ่งก้าวเสมอ

มู่หวั่นชิวยู่ปากพลางจ้องหน้าเขา

หม่าจู้เอ๋อร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้น ทว่ากลับเอาแต่ก้มหน้ากวาดพื้น แม้แต่คอก็ขึ้นสี มู่หวั่นชิวจึงเงยหน้าขึ้นมองหลังคาบ้าน คานบ้านทำด้วยไม้สนท่อนกลมที่ลอกเอาเปลือกออก ไม่มีไม้ระแนงห้อยลงมา เปิดโล่งจนเห็นด้านนอก ถูกควันน้ำมันรมจนเป็นสีดำขึ้นเงา

“เอ๋?” เห็นบนคานมีแถบผ้าแดงพันอยู่ชิ้นหนึ่ง มู่หวั่นชิวจึงถามอย่างประหลาดใจ “บนหลังคามีผ้าแดงชิ้นหนึ่งหรือ”

หม่าจู้เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน “ท่านพ่อบอกว่า นั่นใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย…”

“ขับไล่สิ่งชั่วร้าย?” มู่หวั่นชิวฟังไม่ค่อยเข้าใจ

“คนในหมู่บ้านพวกเราล้วนมีกันทุกคน ในบ้านของเจ้าไม่มีหรือ”

“บ้านข้า?”

ในความทรงจำ ‘บ้าน’ ของนางนั้นขัดขาวสะอาด บนยอดไม้ระแนงสลักเป็นลายเมฆโบตั๋น บนนั้นมีโคมไฟแปดเหลี่ยมแขวนอยู่หลายดวง พอตกกลางคืน โคมไฟทั้งหมดจะถูกจุดไฟ แสงทองพลันสว่างไสว สว่างยิ่งกว่ากลางวันเสียอีก

เรือนพักของนางไม่มีโคมไฟมากเช่นนั้น แต่ยังคงมีไม้ระแนงห้อยลงมา ใช้โคมไฟจำนวนมากแขวนไว้บนนั้นเหมือนเป็นเครื่องประดับ จำได้ว่าที่หน้าต่างยังแขวนกระดิ่งลมไว้ด้วย ยามที่ลมพัดมา จะมีเสียงกรุ๊งกริ๊งที่เสนาะหู ไพเราะอย่างมาก

มีชีวิตมาสองชาติแล้ว เป็นครั้งแรกที่นางเห็นไม้ระแนงห้อยโดยที่ไม่มีหลังคาบดบัง

“บ้านของเจ้าไม่เป็นแบบนี้หรือ” เห็นนางนิ่งเงียบไปนาน หม่าจู้เอ๋อร์จึงถามอีกครั้ง

“ไม่ใช่” เมื่อคิดถึงว่าทางบ้านได้ถูกสังหารไปจนหมดสิ้นแล้ว มู่หวั่นชิวก็ได้แต่ส่ายหน้าเงียบๆ

“ท่านพ่อข้าบอกว่าทางบ้านเจ้าร่ำรวยมาก” หม่าจู้เอ๋อร์กวาดขยะไปในหลุมใต้หม้อ พอเอาแผ่นเหล็กปิดแล้วก็เงยหน้าขึ้นมา “อย่างนั้นหรือ”

ร่ำรวยแล้วอย่างไรล่ะ…

ต้องคอยวางแผนการ และอยู่อย่างหวาดหวั่นระวังตัวกันทุกวี่วัน ทว่าสุดท้ายก็ยังคงหนีไม่พ้นโชคชะตาที่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาด เมื่อคิดดูแล้ว พ่อแม่ของนางยังไม่อิ่มเอมใจเท่ากับครอบครัวของหม่าจู้เอ๋อร์เลย