ยอดหญิงเซียนเครื่องหอมเล่มห้า บทที่สอง

ดวงตะวันเจิดจรัสค่อยๆ เลื่อนไปทางตะวันตก เปลี่ยนเป็นลูกกลมแดงเพลิงแขวนอยู่ที่ปลายขอบฟ้า ย้อมแม่น้ำครึ่งสายให้กลายเป็นสีแดง ทั้งงดงามและประหลาดตาอย่างยิ่ง

ฉินต้าหลงดื่มจนหน้าแดงก่ำเดินมาถึงบนเรือบรรณาการ เห็นหร่วนอวี้วุ่นวายจนเหงื่อท่วมหัวจึงประกบหมัด “ใต้เท้าหร่วนลำบากแล้ว ข้าจะยื่นฎีกาชื่นชมใต้เท้าหร่วนแน่นอน ลงมาจัดการงานด้วยตัวเองเช่นนี้ ทั้งสุขุมรอบคอบ มีความระมัดระวัง…”

หร่วนอวี้แค่นเสียงสบถ หมุนตัวออกจากเรือบรรณาการลำที่สาม แล้วนำคนก้าวขึ้นบนเรือบรรณาการลำที่สี่

รอยยิ้มพลันกระด้างไป ฉินต้าหลงหรี่ตามองแผ่นหลังของหร่วนอวี้ที่เดินขึ้นเรือไป ก่อนที่เขาจะตัดสินใจพกความเมาพาตนเองกลับไปนอนบนเรือพักแรม

แสงสุดท้ายลับขอบฟ้า สีของค่ำคืนราวฉากสีเทาผืนใหญ่คลี่คลุมลงมา ท่าเรือที่พลุกพล่านมาทั้งวันค่อยๆ เงียบลง มีเพียงลมเย็นยามค่ำที่ทำให้ผู้คนสบายใจเป็นพิเศษ

นอนหลับอย่างเพียงพอแล้ว ฉินต้าหลงก็ออกมาจากเรือพักแรม เห็นบนเรือบรรณาการลำที่ห้ามีไฟส่องสว่างอยู่จึงรีบเดินขึ้นไป

“ใต้เท้าหร่วนลำบะ…” เขาประกบหมัดไปทางหร่วนอวี้ที่มีสีหน้าดำคล้ำ กวาดตามองไปรอบเรือลำนี้แล้ว นอกจากหีบไม้ห้าหกหีบที่อยู่ชั้นล่าง ที่อื่นล้วนวางม้วนผ้าไหมไว้อย่างเป็นระเบียบ มองไปสุดสายตาแล้วก็พบว่าไม่มีทางเอาของส่วนตัวขึ้นมาได้ เขาจึงเอ่ยปากพูดว่า “เหลือเพียงเท่านี้แล้ว ให้พวกองครักษ์มาตรวจนับก็พอ ใต้เท้าหร่วนเชิญขึ้นไปพักดื่มชาที่ดาดฟ้าเรือก่อนเถอะ…” แล้วพูดอีกว่า “เพิ่งได้ชาปี้หลัวชุนของอำเภอฉี่หลิงมา คลายร้อนได้พอดี…”

“ข้าไม่กระหาย…” หร่วนอวี้ชี้ไปที่หีบอีกใบหนึ่ง “เปิดต่อไป…”

ฉินต้าหลงตัวเกร็งทันที ผ่านไปชั่วครู่เขาจึงกลับมาเป็นปกติ หันไปสั่งทหารองครักษ์ “ทุกคนระวังด้วย ผ้าไหมผ้าต่วนเต็มเรือเช่นนี้ติดไฟง่ายที่สุด ระวังไฟในมือให้ดี!”

ได้ยินคำพูดแฝงความโมโหอย่างชัดเจนนี้แล้ว เหล่าองครักษ์ก็พากันมองไปทางหร่วนอวี้

หร่วนอวี้เพียงปั้นหน้าเครียด มององครักษ์ปิดหีบอีกใบลงอย่างตั้งใจพลางชี้ไปที่หีบอีกใบแล้วพูดว่า “ทำต่อไป…”

องครักษ์รับคำสั่งเปิดหีบใบต่อไป

ในนั้นคือปะการังสีแดงเพลิงสูงสามฉื่อกว่าต้นหนึ่ง เมื่ออยู่ภายใต้แสงเทียนก็ยิ่งดูสุกใสเป็นประกาย สวยงามยวนตา สะดุดตาอย่างมาก

“…สวรรค์!” ไม่สนใจความโมโหของหร่วนอวี้แล้ว ฉินต้าหลงเดินเข้าไปลูบคลำของตรงหน้าด้วยมือที่สั่นเทา ปากก็พูดว่า “ปะการังสีแดงล้ำค่าที่สุด สีแดงเพลิงนี้หายากที่สุด แค่ปิ่นปักผมธรรมดาเพียงอันเดียวก็ยังเป็นการสุรุ่ยสุร่ายเลย นี่…นี่…” ได้เห็นของที่หายากในชาตินี้ เขาไม่รู้ว่าจะใช้คำใดมาบรรยาย “ของมงคลเช่นนี้ได้มาใช้ในงานมงคลเช่นนี้ หาได้ยากหนอหาได้ยาก…” แล้วพูดอีกว่า “นี่เป็นของของใคร”

“ปะการังแดงทะเลใต้ ใต้เท้าจางเต๋อหมิงทูลถวาย…” องครักษ์ที่รับหน้าที่ตรวจนับอ่านตามรายชื่อ เห็นฉินต้าหลงลูบคลำปะการังที่หาได้ยากนั้นไม่ยอมจากไป องครักษ์จึงมองไปทางหร่วนอวี้อย่างลำบากใจ

ตรวจนับมาทั้งวันพวกเขาล้วนเห็นของประหลาดล้ำค่ามาทุกประเภทจึงรู้สึกเฉยชากับสิ่งเหล่านี้แล้ว ตอนนี้สิ่งที่ต้องการที่สุดคือรีบตรวจนับให้เสร็จแล้วกลับไปพักผ่อน