ยอดหญิงเซียนเครื่องหอมเล่มห้า บทที่สอง

ในฐานะเมืองเครื่องหอมเมืองต้าเยี่ยถือเป็นเมืองใหญ่อันดับสองที่เป็นรองเพียงเมืองอันคังในแคว้นต้าโจว มีอำเภอตำบลในกำกับยี่สิบสามสิบแห่ง ถือเป็นสถานที่ที่มีความมั่งคั่ง จำนวนเครื่องบรรณาการมากเท่าใดนั้นเพียงคิดก็รู้ได้

เมื่อเครื่องบรรณาการมีจำนวนมาก ทั้งยังมีมูลค่ามหาศาล ทางบกย่อมไม่สะดวกจะเดินทาง ฉินต้าหลงกับหร่วนอวี้จึงปรึกษากันไว้แต่แรก เลือกเรือที่ดีที่สุดในเมืองต้าเยี่ยส่งเครื่องบรรณาการไปที่เมืองอันคังด้วยทางน้ำ ขุนนางในแต่ละท้องที่ล้วนออกเงินจำนวนมาก อะไรที่บินบนฟ้าคลานบนดินว่ายในน้ำล้วนมีหมด ผ้าไหม เงินทอง ของมีค่าที่ควรมีก็มีทุกอย่างบรรจุจนเต็มห้าลำเรือ ตัวเรือผูกผ้าไหมสีแดงสดเอาไว้ หัวเรือแขวนธงที่เขียนอักษรสีทองตัวใหญ่ว่า ‘เครื่องบรรณาการ’ ดูสะดุดตาอย่างมาก

ฉินต้าหลงถือสมุดรายชื่อของขวัญอวยพรเล่มหนายืนอยู่บนสะพานลอยน้ำ เห็นหร่วนอวี้พาคนเดินมาด้วยท่าทีดุดันจึงรีบเข้าไปทักทาย “คารวะใต้เท้าหร่วน…” แล้วยื่นสมุดรายชื่อไปให้ “ของขวัญอวยพรที่ส่งเป็นบรรณาการให้องค์หญิงหมิงอวี้ล้วนขนเสร็จแล้ว มีทั้งหมดห้าลำเรือ เชิญใต้เท้าตรวจของเพื่อปิดเรือได้เลย”

หร่วนอวี้ก็ไม่ได้เกรงใจ เขายื่นมือไปรับสมุดรายชื่อเครื่องบรรณาการมาเปิดดู แล้วหันไปสั่งการองครักษ์ที่ตามมาสามสิบกว่าคน “ทุกคน เริ่มจากเรือลำที่หนึ่ง ตรวจนับให้ละเอียดตามสมุดรายชื่อของนี้” แล้วผ่อนเสียงลง “…ต้องตรวจนับให้ละเอียดทีละชิ้น ในเรือห้าลำนี้แม้แต่รูหนูก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้!” แม้ปากจะพูดสั่งการอย่างนั้น แต่ดวงตากลับจับจ้องฉินต้าหลงไม่วางตา

นี่เป็นการตรวจนับเสียที่ใดเล่า

นี่เป็นการยึดทรัพย์ชัดๆ!

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว รอยยิ้มบนหน้าฉินต้าหลงก็แข็งกระด้างไป มือที่เกาะบนราวจับพลันสั่นเทา

เป็นจริงดังคาด เครื่องหอมของตระกูลหลีอยู่บนเรือห้าลำนี้!

เห็นในดวงตาฉินต้าหลงฉายความว้าวุ่น หร่วนอวี้ก็ยิ้มเย็นชาอยู่ในใจ

เขาโบกมือไปทางด้านหลัง “ตรวจนับจำนวน…”

เสียงดังตึงตัง องครักษ์ทุกคนต่างก็กรูกันเข้ามา

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นกลางท้องฟ้า แสงจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น

“ใต้เท้าหร่วน…” พลทหารเข้ามาคำนับ “ใต้เท้าฉินเตรียมงานเลี้ยงสุราบนเรือพักแรมด้านหน้า ขอเชิญท่านไปกินอาหารขอรับ”

หร่วนอวี้เงยหน้าขึ้นมองเรือพักแรมที่ตกแต่งอย่างงดงามซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล ฉินต้าหลงกำลังนำขุนนางแต่ละท้องที่ยืนอยู่ตรงหัวเรือโบกมือให้เขา เขาจึงส่ายหน้า “ข้ามีภารกิจติดตัว ไม่ล่ะ ส่งอาหารมาที่นี่!”

“เอ่อ…” พลทหารลังเลสักครู่จึงตอบรับคำอย่างนอบน้อม แล้วรีบกลับไปเรียนใต้เท้าฉิน