ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่ห้า

หลีจวินนิ่งอึ้งอยู่นานจึงหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง แต่เขาก็ไม่อ้อมค้อมพูดขึ้นอย่างสดใสว่า “ในเมื่อใต้เท้าตรงไปตรงมาเช่นนี้ก็อย่าโทษที่ข้าปากมากเลย…” มองหร่วนอวี้อย่างจริงจัง “มักพูดกันว่าคนซื่อสัตย์เลือกนายเป็นที่พึ่ง นกน้อยเลือกไม้เป็นที่อาศัย ใต้เท้าหร่วนเก่งกล้าเช่นนี้ เหตุใดจึงมาเป็นเหยี่ยวเป็นสุนัขล่าสัตว์เช่นนี้เล่า” ทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าหร่วนอวี้ที่เปลี่ยนเป็นดำคล้ำ “อิงอ๋องใจคอคับแคบ ดุร้าย ขี้ระแวง เขามีใบหน้าของคนคิดคดโหดเหี้ยม ถ้าปล่อยให้เขาขึ้นครองราชย์ ชาวต้าโจวก็ไม่มีความสุขแล้ว…” เขาส่ายหัว “องค์รัชทายาทใจดีมีคุณธรรม ทรงเอาความทุกข์ของราษฎรเป็นที่ตั้ง เหตุใดใต้เท้าหร่วนจึงไม่ทิ้งความมืดมาสู่ความสว่างเสียเล่า”

ใครว่าไม่ใช่เล่า ในฐานะผู้ใต้บัญชาความโหดเหี้ยมของอิงอ๋องมีอะไรบ้างนั้น หร่วนอวี้ล้วนเคยได้ยินได้เห็นมามากเช่นกัน แต่ว่าเพื่อสะสางบัญชีเลือดให้กับเขาแล้ว ชีวิตนี้ของเขาก็ถือเป็นของอิงอ๋อง จะผิดคำสัญญาเป็นคนไร้ซึ่งคุณธรรมได้อย่างไร

แสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวอยู่นาน หร่วนอวี้จึงเอ่ยปากพูด “องค์รัชทายาทใช้คนไม่เป็นจนต้องถูกคุมขังให้สำนึกผิดในวังหย่งอัน ห่างจากการถูกปลดอีกแค่ก้าวเดียวแล้ว อิงอ๋องเป็นนายที่ชาญฉลาด รวบรวมคนมีฝีมือจนกลายเป็นกำลังสำคัญของฝ่าบาท ว่ากันว่าทำการใดรู้กาลเทศะเป็นผู้ฉลาด คุณชายหลีเป็นคนมีความสามารถทั้งอายุยังน้อย ไยจึงไม่ยอมรับสภาพการณ์ตรงหน้ามาอยู่ใต้ร่มของอิงอ๋องเล่า…อิงอ๋องย่อมไม่ทำให้คุณชายหลีต้องผิดหวังแน่นอน” พูดจบ เขาก็มองหน้าหลีจวินอย่างท้าทาย

ตั้งใจคิดอยู่นาน หลีจวินจึงโบกพัดเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้ม “ที่ใต้เท้าหร่วนพูดก็ถูก ว่ากันว่าทำการใดรู้กาลเทศะเป็นผู้ฉลาด แต่ว่า…” เขาเปลี่ยนประเด็นพูดไป “ถ้าข้าน้อยเข้าร่วมกับอิงอ๋อง ใต้เท้าหร่วนจะคืนเครื่องหอมที่ปล้นชิงไปให้ข้าน้อยหรือ”

เครื่องหอมตระกูลหลีสองชุดถูกใครปล้นชิงไปนั้น คนทั้งสองล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ไม่มีใครยอมแทงทะลุกระดาษหน้าต่างพูดให้ชัดเท่านั้นเอง

ตอนนี้ถูกหลีจวินถามตามตรงจะไม่ยอมรับก็เกรงจะเสียภาพลักษณ์อันชาญฉลาดของตนเองไป นี่ย่อมไม่ใช่วิธีการทำงานของเขา แต่หากยอมรับ ใครจะรู้ว่าหลีจวินที่มีความคิดเจ้าเล่ห์ผู้นี้จะใช้แผนการเลวร้ายอะไรมาทำร้ายเขาบ้าง

หลีจวินไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไร!

สำหรับหลีจวินแล้วไม่เคยสนใจว่าวิธีการนั้นจะแปลกประหลาดโหดเหี้ยมหรือเปิดเผยโปร่งใสอย่างไรไม่ ขอเพียงมีประโยชน์ต่อตัวเขาก็จะใช้มันออกมา ประมือกันหลายครั้งเข้า ในใจหร่วนอวี้ก็เกิดความระมัดระวังหลีจวินเพิ่มขึ้นหลายส่วน

หร่วนอวี้แค่นเสียงเย็นชาแล้วหันหน้าหนี

จ้องแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่ใหญ่ หลีจวินจึงตวัดมือ ฝุ่นควันลอยคลุ้งตามด้วยเสียงครืนๆ ดังก้อง

หร่วนอวี้ตกใจรีบกระโดดลอยตัวไปด้านข้าง

รอจนเสียงทุกอย่างเงียบลง เขาจึงค่อยๆ หันหน้ามา

ภายใต้แสงจันทร์หินก้อนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกหลีจวินตัดจนเรียบ บนนั้นมีเส้นแนวตั้งแนวนอนตัดกันสิบเก้าเส้น แต่ละช่องเป็นระเบียบเรียบร้อย ตารางหมากธรรมชาติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าในทันใด…