ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่หก

หร่วนอวี้เพิ่งกลับถึงที่พัก หร่วนซีก็ออกมารับ

“ดึกป่านนี้แล้วใต้เท้าไปที่ใดมาหรือขอรับ ใต้เท้าอู่เพิ่งจะกลับไป”

“เขามาทำอะไร” หร่วนอวี้ขมวดคิ้ว

“ได้ยินว่าใต้เท้ามา พ่อค้าอำเภอฉี่หลิงจึงรวมตัวกันจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านที่หอจุ้ยเซียนขอรับ…” หร่วนซีพูด “ใต้เท้าอู่บอกจะรอท่าน แต่ข้าน้อยเห็นว่าดึกเกินไปแล้วจึงให้เขากลับไป”

หร่วนอวี้ไม่ได้พูดอะไร เขาก้าวเท้าเข้าห้อง กำลังจะนั่งลงก็ชะงักกลางคัน “พ่อค้าเหล่านั้นรู้ได้อย่างไรว่าข้ามา” ทั้งยังคิดรวมตัวกันจัดงานเลี้ยงต้อนรับเขาอีกด้วย

มาเมืองต้าเยี่ยแค่เพียงหนึ่งปี เขาเชื่อว่าตนเองไม่ได้มีอัธยาศัยที่ดีถึงเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นการมาของเขาครั้งนี้ก็เป็นความลับ

หลีจวินอีกแล้ว!

ข่าวนี้ต้องเป็นเขาที่ปล่อยออกไปแน่นอน

ตระกูลหลีเป็นผู้นำวงการค้าของเมืองต้าเยี่ย มีเพียงหลีจวินที่จะรวบรวมพ่อค้ามีชื่อเสียงในวงการค้าอำเภอฉี่หลิงให้มาเชิญเขาได้ในระยะเวลาอันสั้น

หลีจวินทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร

จะให้พวกเขามาเป็นคนเจรจา หรือว่าปล่อยข่าวอะไรมาทำลายเป้าหมายในการเดินทางมาครั้งนี้ของเขา

ความคิดนี้แล่นผ่าน หร่วนอวี้ก็พูดอย่างเยาะหยัน “เช่นนี้แล้วอย่างไร”

ปลุกระดมพ่อค้าไม่รู้เรื่องราวกลุ่มหนึ่งมาหาเรื่อง พวกเขาจะทำอะไรเขาหร่วนอวี้ได้เล่า

“ข้าน้อยก็ไม่รู้ขอรับ…” หร่วนซีส่ายหน้า “อำเภอฉี่หลิงลือกันไปทั่วแล้วว่าท่านยึดเครื่องหอมที่ตระกูลหลีจะถวายให้แก่องค์หญิง” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “หรือว่าจะให้ข้าน้อยลองไปสืบข่าวดู”

เขารู้สึกรางๆ ว่านี่เป็นหลุมพราง

“ไม่ต้อง…” หร่วนอวี้ส่ายหน้า “สั่งการลงไป ให้ออกเดินทางทันที”

รับคำแล้ว หร่วนซีที่กำลังจะหมุนตัวก็มีองครักษ์มารายงาน “เนี่ยเทามาแล้วขอรับ”

เนี่ยเทาเป็นสายลับที่รับหน้าที่ในการจับตาดูตระกูลหลี คอยติดต่อกับสายภายในร้านหลีจี้โดยตรง

หร่วนอวี้ดวงตาเปล่งประกาย “ให้เขาเข้ามา…”

“ใต้เท้า…” เนี่ยเทาคารวะหร่วนอวี้

หร่วนอวี้ทำสัญญาณมือให้เขาลุกขึ้น แล้วเอ่ยปากถาม “ตระกูลหลีมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง”

“ข้าน้อยเพิ่งได้รับข่าว…” เนี่ยเทาโน้มตัวไปข้างหน้าพลางลดเสียงพูดลง “ครั้งนี้ตระกูลหลีแบ่งส่งของออกเป็นสามทาง ขนเครื่องหอมออกไปทั้งหมดสามชุดขอรับ”

สามชุด!

หร่วนอวี้ดีดตัวยืนขึ้นทันที

“ใต้เท้า…” หร่วนซีตกใจ หันหน้าไปถามเนี่ยเทา “เจ้ามั่นใจหรือ ข่าวนี้เชื่อได้หรือไม่”

“เชื่อได้แน่นอน…” เนี่ยเทาพยักหน้าจริงจัง “ข่าวนี้มาจากคลังสินค้าของร้านหลีจี้ อาจารย์ไป๋ปรุงเม็ดหอมเศร้าอาดูรทั้งหมดห้าหมื่นเม็ด แบ่งขนออกจากร้านหลีจี้ไปสามครั้ง เม็ดหอมที่ใต้เท้าปล้นชิงมาได้ครั้งก่อนคงจะเป็นเม็ดหอมที่ออกจากคลังเป็นชุดสุดท้าย บ่ายวันเดียวกันนั้นก็ได้ขนสินค้าอีกชุดหนึ่งออกไป สำหรับเรื่องที่สินค้าสองชุดนี้ออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลีได้อย่างไรนั้น คนของพวกเราก็ไม่รู้แน่ชัด…”

“ห้าหมื่นเม็ด?” หร่วนซีมองไปทางหร่วนอวี้ “เม็ดหอมที่ใต้เท้าปล้นชิงมาครั้งก่อนมีเพียงสองหมื่นเม็ด ครั้งนี้ก็แค่หนึ่งพันเม็ด…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “หมายความว่ายังมีอีกสองหมื่นเก้าพันเม็ดอยู่ข้างนอกนั่น”

“ใช่แล้ว…” เนี่ยเทาพยักหน้า “ถ้าออกจากคฤหาสน์มาพร้อมกับชุดก่อน คำนวณตามเวลาแล้ว สินค้าตระกูลหลีชุดนั้นคงไปถึงชายแดนเมืองต้าเยี่ยแล้ว หรืออาจจะออกไปจากเขตเมืองต้าเยี่ยแล้วก็ได้…” เขาเงยหน้าขึ้นมองหร่วนอวี้ ” พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับ”

หากสินค้าตระกูลหลีออกนอกเขตเมืองต้าเยี่ย หร่วนอวี้ก็คงเอื้อมมือไปแตะต้องไม่ได้