“ข้าว่านะแม่นางน้อย เจ้ารีบไปเสียเถอะ อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้เลย” เห็นมู่หวั่นชิวดื้อรั้นยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปเสียที คนเฝ้าประตูก็มีน้ำเสียงไม่พอใจขึ้นมา พลางชี้ไปทางด้านหลังของนาง “เจ้าดูสิ แค่ครู่เดียว ก็มีคนมารวมตัวกันมากมายแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ ระวังฟ้ามืดแล้วคนทางบ้านจะร้อนใจ”
มู่หวั่นชิวไม่ได้หันหน้ากลับไป เพียงแค่ยืดร่างบางให้ตรงขึ้น
“ข้าได้ยินว่านี่เป็นบ่อนที่คุณชายรองตระกูลเจิงเป็นคนเปิด จึงได้มาดูความคึกคัก” นิ้วมือของนางชี้ไปยังบทกลอนด้านหลังคนเฝ้าประตู “ประตูเปิดรับแขกสี่ทิศแปดด้าน เงินทองไหลเข้าจากออกใต้ตกเหนือ…” ก่อนจะชี้ไปบนป้ายยาว “ร้านของเจ้าเป็นบ่อนอันดับหนึ่งในใต้หล้ามิใช่หรือ” เห็นคนเฝ้าประตูประหลาดใจ จึงพูดต่อไปว่า “กฎของบ่อน คนที่มีเงินก็เข้าไปได้ ถูกคุณชายรองตระกูลเจิงเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด”
“เรื่องนี้…” คาดไม่ถึงว่าเด็กสาวเสื้อผ้าเก่าขาดผู้นี้จะมีฝีปากร้าย คนเฝ้าประตูสีหน้าถมึงทึงในทันที มองดูคนที่มาห้อมล้อมกันเต็มด้านหลังนาง จึงพยายามสะกดใจไม่กล้าโมโห เขาพูดเสียงเบาว่า “ข้าว่านะแม่นางน้อย…ข้าหวังดีต่อเจ้าจริงๆ หากเจ้าเข้าไปเช่นนี้ ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ก็ถูกพวกผู้ชายเหล่านั้นจับกินแน่นอน”
เขาเหลือบมองใบหน้านุ่มเนียนของมู่หวั่นชิวอย่างแฝงความคิด
“ที่ร้านป๋ออี้ได้ชื่อว่าเป็นบ่อนอันดับหนึ่งในใต้หล้า มีกิจการรุ่งเรือง ก็เพราะมีความปลอดภัยเป็นที่เลื่องลือ” มู่หวั่นชิวมองดูชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนที่หน้าประตู “แขกสำคัญเข้าออกล้วนมีผู้คุ้มกันไปส่ง รับรองความปลอดภัยของแขกที่เข้าออกบ่อนทุกคน เป็นความเชื่อมั่นอันดับหนึ่งของร้านป๋ออี้ หรือว่าคุณชายรองตระกูลเจิงจะเปลี่ยนแม้กระทั่งกฎข้อนี้?”
“เจ้า!”
เด็กหญิงเสื้อผ้าเก่าขาดแบบนี้ก็นับว่าเป็นแขกสำคัญได้หรือ!?
ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว คนเฝ้าประตูก็กลอกตาขาว แต่ว่าคนทำการค้า ประตูย่อมเปิดต้อนรับแขกทั่วทิศ ในเมื่อเปิดกิจการ ผู้มาเยือนก็ถือว่าเป็นแขก ตอนนี้ด้านหลังมู่หวั่นชิวมีคนเต็มไปหมด ภายใต้สายตาของทุกคน เขาไม่กล้าพูดว่านางไม่ใช่แขกสำคัญ
สีหน้าคนเฝ้าประตูแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออก เขายืนอยู่ตรงนั้นมองหน้ามู่หวั่นชิว
“คุณชายหลี่ เขาไม่ยอมให้ผู้หญิงเข้าไปน่ะ พวกเรากลับไปดื่มสุราทายหมัดที่หอกันเถอะ” หญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกพามาจากหอชุ่ยอวิ๋นหัวร่อต่อกระซิกอยู่ด้านหลังมู่หวั่นชิว ดึงดูดสายตาของทุกคน
“ถ้าวันอื่นข้าคงจะทำตามเจตนาของชุ่ยเอ๋อร์” คุณชายหลี่หยิกแก้มนุ่มเนียนของหญิงสาวผู้นั้น “แต่ว่าวันนี้ไม่ได้จริงๆ คุณชายสี่ตระกูลเหลิ่ง เซียนพนันทิพย์กุมารมาเปิดโต๊ะทั้งที ข้าจะต้องขอเปิดหูเปิดตาสักครั้ง”
ทุกคนพากันหัวเราะ หยดเหงื่อพลันไหลลงมาตามแก้มของคนเฝ้าประตู เหตุใดเขาจึงไม่เห็นว่าเด็กสาวที่ดูอ่อนแอผู้นี้ช่างรับมือด้วยได้ยากนัก
คนยิ่งมุงยิ่งมาก เสียงอึกทึกวุ่นวายทำให้หลงจู๊หลี่เต๋อจำต้องเดินมาดู
ได้ฟังคำของคนเฝ้าประตูแล้ว เขาก็มองสำรวจเด็กสาวตรงหน้าผู้นี้ นางอายุไม่มาก มีผิวหน้าสีแทน กระนั้นก็มิอาจปิดบังความงดงามเอาไว้ได้ หากให้เวลาอีกสักนิด นางจะต้องเป็นหญิงที่งดงามคนหนึ่งได้อย่างแน่นอน
ทั้งที่เห็นนางใส่ชุดเก่าๆ แต่ยังคงยืดตัวตรง ความสงบนิ่งในดวงตานั้น กลับฉายความงามสง่าสูงศักดิ์ไม่เข้ากับอายุและเสื้อผ้าเรียบง่ายของนางแม้แต่น้อย
นางต้องเป็นคุณหนูของตระกูลใดตระกูลหนึ่งที่แอบหนีออกมาเป็นแน่ แค่เพียงความสง่าและสงบนิ่งนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นองค์หญิง หลงจู๊หลี่เต๋อที่อยู่ในบ่อนพนันมานานถือได้ว่าพบเห็นผู้คนมามากมาย เขายังคงมีความสุขุม จึงเดินเข้าไปหานางด้วยรอยยิ้ม
“ขออภัยด้วย แม่นางน้อยท่านนี้ จุดมุ่งหมายของร้านป๋ออี้ก็คือต้อนรับแขกทั่วสารทิศ เพราะคนเฝ้าประตูมิรู้ความ เสียเวลามีโชคของท่านแล้ว” เขาหันไปเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาคนหนึ่ง “พาแม่นางน้อยท่านนี้เข้าไป ระวังอย่างให้คนอื่นเดินชนเข้าล่ะ” ก่อนจะหันหน้าไปทางฝูงชน “คุณชาย นายน้อย นายท่านทั้งหลาย อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย รีบเข้าไปข้างในเถิด ข้างในนี้มีชาดีน้ำดีรอท่านอยู่นะขอรับ” เห็นทุกคนหัวเราะไม่ยอมเข้ามา จึงพูดต่อไปอีก “คุณชายเหลิ่งซึ่งเป็นเซียนพนันทิพย์กุมารที่ร้อยปีจะมีสักคนในแคว้นต้าโจวเริ่มเปิดโต๊ะแล้ว ทั้งยังแทงต่ำต่อกันเจ็ดตา นักพนันเดิมพันสูงอันดับหนึ่งในใต้หล้า เป็นเรื่องแปลกที่ไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน หากทุกคนไม่เข้าไปดู พลาดโอกาสแล้ว ระวังจะเสียใจไปชั่วชีวิตนะขอรับ!”
คำพูดนี้ได้ผลดียิ่ง ทุกคนที่แต่เดิมเพียงยืนนิ่ง ต่างพากันกรูเข้าไปในประตู
หลี่เต๋อเบี่ยงตัวเปิดทางให้ มองดูคนทั้งหลายแล้วหัวเราะแหะๆ
