ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 2

ด้านในเป็นถ้ำกว้างอีกแห่งหนึ่ง คนชุดดำสองคนกำลังถือคบไฟค้นหาไปทั่ว

“ได้รับบาดเจ็บหนักออกอย่างนั้น เขาหนีไปได้ไม่ไกลแน่นอน ต้องซ่อนตัวอยู่ในเขาแห่งนี้แน่ๆ” เสียงคนผู้หนึ่งพูดขึ้น

“แปลกจริง ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ พวกเราก็ค้นจนแทบจะทั่วทั้งเขานี้แล้ว” อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้น

“ค้นให้ละเอียด บนตัวเขาซ่อนจดหมายลับที่นายท่านส่งให้กับใต้เท้าสวีอยู่ เรื่องนี้จะผิดพลาดไม่ได้ นายท่านมีคำสั่งลับมาว่าเป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ!” เสียงของคนก่อนหน้าพูด

“เจ้าว่าเขาจะถูกคนช่วยไปแล้วหรือไม่ เอ๋?” เสียงนั้นชะงักไปทันใด “ข้างหน้ามีปากถ้ำ คุณชายรองตระกูลเจิงจะซ่อนอยู่ข้างในหรือไม่!”

“ดับไฟเสีย” อีกเสียงหนึ่งรีบพูดสั่ง

สิ้นเสียงพูด มู่หวั่นชิวก็รู้สึกว่าตรงหน้าพลันมืดลง จากนั้นรอบด้านก็เงียบสนิท นางได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินมาทางนี้อย่างชัดเจน

นั่นคือคนของอิงอ๋อง!

พวกเขากำลังค้นหาเจิงฝานซิวที่บาดเจ็บหนัก

ได้ยินคำว่า ‘คุณชายรองตระกูลเจิง’ หัวใจมู่หวั่นชิวก็ลอยสูงจนถึงคอหอย หัวใจเต้นรัว ขนาดนางซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลไป๋ พวกเขายังอยากจะมาลอบฆ่านางถึงที่บ้าน หากได้เจอกับพวกเขาที่นี่ นางจะยังมีชีวิตรอดได้อีกหรือ

แต่ว่า…พวกเขาอยู่ใกล้แค่นี้ นางจะไปซ่อนตัวที่ใดได้

“อาชิว…อาชิว…”

ขณะกำลังร้อนรน เสียงของหลีจวินก็ดังลอยมา

พอมู่หวั่นชิวหันหน้ามา นางก็เห็นว่าตรงทางเดินมีร่างสีขาวร่างหนึ่งกำลังถือคบไฟเดินเข้ามา นางรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันตึงเครียดที่ด้านหลัง มู่หวั่นชิวตกใจจนพูดอะไรไม่ออก นางโบกมือให้หลีจวินไม่หยุด

เพียงมองก็เห็นนางแล้ว เสียงของหลีจวินจึงยินดีเป็นพิเศษ เขารีบลอยตัวเข้ามาหา “อาชิว…”

รู้สึกว่าผนังหินที่ด้านหลังสั่นสะเทือน มู่หวั่นชิวจึงร้องอย่างตกใจ “พี่หลีระวัง!”

น่าเสียดายที่สายเกินไปแล้ว

สิ้นเสียงของนางก็ได้ยินเสียงดังครืน หินก้อนใหญ่บนหัวพากันตกลงมาราวกับแผ่นดินไหวภูเขาเคลื่อน

แย่แล้ว! มู่หวั่นชิวแอบคิดในใจ แล้วหลับตาลงทันที

พูดช้า แต่การเคลื่อนไหวกลับเร็วกว่า มู่หวั่นชิวเพิ่งจะหลับตาลง ร่างนางก็ถูกแรงหนึ่งผลักไปอีกข้าง จากนั้นก็ลอยเข้าสู่อ้อมกอดอันแข็งแรงอบอุ่น ท่ามกลางเสียงดังจนหูแทบหนวก นางรู้สึกเหมือนตนเองอยู่บนเมฆถูกคนอุ้มหลบไปทางโน้นทีทางนี้ที

มู่หวั่นชิวตกใจจนจับเสื้อคนผู้นั้นไว้แน่น ไม่กล้าลืมตา

เสียงทุกอย่างค่อยๆ หายไป…

“อาชิวไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่แปลกหูอยู่บ้างเหนือหัว มู่หวั่นชิวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

หลีจวินกำลังมองตาของนางด้วยความอบอุ่น ในดวงตาเขาเหมือนฉายความหวาดกลัวออกมา

อีกนิดเดียว เขาก็จะเสียนางไปแล้ว

“พี่หลี” มู่หวั่นชิวน้ำตาไหลพราก “ข้ายังมีชีวิตมาเห็นหน้าพี่…” มู่หวั่นชิวซบหน้าแนบอกหลีจวิน กอดเขาไว้แน่น ราวกับมีเพียงการทำเช่นนี้ นางจึงรับรู้ถึงการคงอยู่ของชีวิตได้…ตนเองยังมีชีวิตอยู่

“ไม่เป็นไรแล้ว อาชิวไม่เป็นไรแล้ว” หลีจวินแตะหลังนางปลอบประโลมเบาๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่มู่หวั่นชิวจึงสงบสติลงได้ พบว่าตนเองกอดหลีจวินแน่น ใบหน้าก็แดงก่ำ นางจึงผลักหลีจวินออกแล้วกระโดดลงพื้น

หลีจวินขยับมือ ด้วยอยากจะกอดนางต่อไป แต่แล้วก็ค่อยๆ คลายมือลง “โชคดีที่อาชิวทิ้งสัญลักษณ์ไว้ระหว่างทาง ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มั่นใจว่าเจ้าจะคลำทางมาจนถึงที่นี่ ต่อไปอาชิวอย่าใจกล้าทำเรื่องอย่างนี้อีกเด็ดขาด!” น้ำเสียงหวาดหวั่นฉายความเด็ดขาดรางๆ

คิดถึงความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในใจเมื่อครู่นี้ที่ได้ยินหวังชีบอกว่านางหายตัวไปนั้น จนถึงตอนนี้หลีจวินก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นใจไม่หาย

“ข้ารู้แล้ว…” มู่หวั่นชิวเชื่อฟังราวกับนกน้อยที่คอยพึ่งพาคน

ครั้งนี้ที่ตกอยู่ในอันตรายเป็นเพราะความใจกล้าของนาง

รู้สึกว่ารอบด้านเงียบลงอย่างน่าประหลาด มู่หวั่นชิวพลันเกิดความรู้สึกขึ้นในใจ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าในถ้ำนี้น่าจะมีคนอยู่อีกสองคน นางจึงเอ่ยปากพูดอย่างตกใจ “ในถ้ำนี้ยังมีคนอีกสองคน…”

“พวกเรารีบไปกันเถอะ!” หลีจวินดึงตัวนาง กำลังจะขยับตัวก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่วนดังมาจากนอกถ้ำ “ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่สู้พบพานจริงๆ อิงอ๋องให้รางวัลล้านตำลึง ต้องการหัวของคุณชายหลีกับปรมาจารย์ไป๋ คุณชายหลีก็ส่งตัวเองมาถึงบ้าน วันนี้พวกเราสองพี่น้องคงรวยแล้ว”

อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้น “ตอนนี้คิดจะหนีก็สายไปแล้ว”

สิ้นเสียงพูดก็ได้ยินเพียงเสียงดังครืน ปากถ้ำด้านหน้าถูกหินก้อนใหญ่กองหนึ่งปิดไว้ ภายในถ้ำมืดสนิทในทันที

“ว้าย!” มู่หวั่นชิวหลุดเสียงร้องตกใจ แล้วจับตัวหลีจวินไว้แน่น

หลีจวินอุ้มมู่หวั่นชิวขึ้นมา ร่างนั้นขยับกระโดดลอยตัวออกไปราวหนึ่งจั้ง เท้าเพิ่งจะแตะพื้นก็ได้ยินเสียงตรงที่ยืนเมื่อครู่มีเศษหินตกลงมา

ผ่านไปครู่ใหญ่ในถ้ำจึงเงียบเสียงลง

รออยู่นานไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก หลีจวินถึงวางตัวมู่หวั่นชิวลงในความมืด แล้วควักกลักจุดไฟออกมา

“ปากถ้ำถูกปิดตายแล้ว!” พอมีแสงสว่าง มู่หวั่นชิวก็มองไปทางปากถ้ำ ปากถ้ำที่เดิมไม่ใหญ่อยู่แล้วยามนี้ถูกหินก้อนใหญ่กองหนึ่งปิดอุดทางแน่น เมื่อหันหน้ากลับมามองปากถ้ำที่ตนเองเดินมา ปากถ้ำตรงนั้นก็ถูกหินก้อนใหญ่กองหนึ่งอุดเอาไว้ซึ่งเกิดจากการต่อสู้ของหลีจวินกับทั้งสองคนเมื่อครู่

พวกเขาถูกขังไว้แล้ว!