ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 2

ทั้งที่อยากจะพบเขา แต่กลับพูดว่ามีเรื่องอื่น เห็นท่าทางปากไม่ตรงกับใจของคุณหนูของตนเองแล้ว โม่เสวี่ยก็ลอบถอนใจ หันไปปิดประตูแล้วเดินตามคนทั้งสองเข้าห้องไปห่างๆ

ชงชาต้าหงเผาชั้นเลิศและยกเข้ามากาหนึ่งแล้วโม่เสวี่ยก็หมุนตัวเดินออกไป ปิดประตูลงอย่างเงียบๆ แล้วเฝ้าอยู่หน้าประตู ทั้งที่รู้ว่าทิ้งชายหญิงสองคนอยู่ในห้องตามลำพังเช่นนี้จะทำให้คุณหนูเสียชื่อเสียง แต่โม่เสวี่ยก็ยังหวังจากใจจริงว่าคนคู่นี้จะตกล่องปล่องชิ้นกันได้

ก่อนหน้านี้ยามที่หลีจวินมาเยี่ยมเยือน ต้องให้มู่หวั่นชิวสั่งโม่เสวี่ยจึงจะออกมา ไม่เช่นนั้นนางก็จะเฝ้าอยู่ด้านหลังมู่หวั่นชิว แต่หลังๆ มานี้ทุกครั้งที่หลีจวินมา โม่เสวี่ยก็จะหาทางสร้างโอกาสให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพังทั้งมีและไม่มีเจตนา

ทว่าถึงนางจะพยายามสร้างโอกาสมากมายเช่นนี้แล้ว ทั้งสองคนก็ยังจุดไฟไม่ติดเสียที ทำให้คนรู้สึกร้อนใจจริงๆ

มู่หวั่นชิวกลับไม่รู้ถึงความคิดนี้ของโม่เสวี่ย เห็นนางวางน้ำชาแล้วเดินออกไปก็คิดเพียงว่านางมีเรื่องด่วนออกไปจัดการ จึงเข้ามาเทน้ำชาให้หลีจวินเองพลางมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม “รับร้านเหยาจี้มาแล้วหรือ คนตระกูลเหยาเป็นอย่างไรบ้าง ตลาดเมืองซั่วหยางวุ่นวายมากหรือไม่ จันทน์หอมลดราคาแล้วหรือ”

แม้ว่าซุนมือไวจะใช้พิราบสื่อสารส่งข่าวให้นางรู้คร่าวๆ แล้ว แต่นางยังอยากฟังหลีจวินพูดอีกรอบ ยิ่งละเอียดเท่าไรยิ่งดี ทว่าถามอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าหลีจวินกำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม สายตาจ้องตรงมาราวกับไม่ได้ฟังคำพูดของนางเลยสักนิด มู่หวั่นชิวจึงยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขา “พี่หลี…”

แค่เพียงนั่งเงียบๆ มองนางเป็นพันรอบก็ยังไม่พอ

ได้ยินนางเรียกตนเองเช่นนี้ หลีจวินก็ดึงสติคืนมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “อาชิวถามรวดเดียวมากเพียงนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงใดดี” ในน้ำเสียงแฝงการหยอกเย้าอย่างเห็นได้ชัด

มู่หวั่นชิวหน้าแดงพลางถลึงตาใส่เขา “เช่นนั้นท่านก็ค่อยๆ ตอบไปทีละคำถาม!” แม้น้ำเสียงฟังดูเง้างอด แต่ดวงตางดงามของนางกลับมีแต่ความโกรธ ทั้งยังไร้ซึ่งความน่ายำเกรง ในสายตาของหลีจวินแล้วนางที่เป็นเช่นนี้กลับดูเหมือนขวยเขิน น่ารัก ทำให้หัวใจเขาเต้นรัวแรง รู้สึกชาไปทั้งตัว ทั้งคันและกระหายจนนึกอยากจะล้อเล่นอีกสักหลายประโยค ถูกนางถลึงตาใส่อีกสองสามครั้งก็ยังรู้สึกสบายใจ แต่กลัวนางจะงอนจนไม่สนใจเขาไปหลายวันจึงกระแอมแล้วพูดอย่างจริงจัง

“เดิมคิดว่าพอตระกูลเหยาล่มแล้ว ตลาดวัตถุดิบเครื่องหอมเมืองซั่วหยางจะต้องวุ่นวายใหญ่โต ทุกคนต้องฉวยโอกาสมาแบ่งแปลงวัตถุดิบและตลาดของตระกูลเหยาเป็นแน่ ใครจะรู้ว่าล้วนถูกการล่มสลายอย่างกะทันหันของตระกูลเหยาทำให้ตกใจ กลัวว่าจะถูกข้าจัดการจนไม่มีใครกล้าลงมือเลยสักคน ทำได้เพียงมองดูโรงธูปไป่เยี่ยรับซื้อบ้านและทรัพย์สินของตระกูลเหยาไปในราคาต่ำ”

“รับซื้อในราคาต่ำ?” จดหมายจากพิราบสื่อสารเล่าไม่ค่อยละเอียดนัก ส่วนจดหมายรายละเอียดของซุนมือไวก็ยังไม่ได้ส่งมา เรื่องเหล่านี้มู่หวั่นชิวจึงไม่รู้เลย

“อืม” หลีจวินพยักหน้า “เพื่อรวบรวมเงิน เหยาซื่อซิงจึงใช้แปลงวัตถุดิบแปลงเดียวกันทางชานเมืองด้านใต้ไปใช้กู้เงินจากร้านแลกเงินหงต๋าและร้านแลกเงินไท่เหอมาสามล้านตำลึง พอตระกูลเหยาล่ม ร้านหงต๋ากับร้านไท่เหอก็โวยวายขึ้นมาก่อน แจ้งเรื่องไปที่ทางการ แม้แต่ใต้เท้าเฉียนเจ้าเมืองซั่วหยางก็วุ่นวายไปด้วย ใต้เท้าหม่าแห่งเมืองจือโจวมานั่งคุมที่เมืองซั่วหยางด้วยตนเอง สั่งให้สมาคมกิจการเครื่องหอมเมืองซั่วหยางคำนวณทรัพย์สินตระกูลเหยาแล้วเปิดขายเพื่อชดใช้หนี้ มีข้านั่งอยู่ที่นั่น หัวหน้าสมาคมอินจึงเสนอราคาต่ำขึ้นมา ทว่าร้านเครื่องหอมในซั่วหยางกลับไม่มีใครกล้าเสนอราคาสูง สุดท้ายโรงธูปไป่เยี่ยจึงได้รับซื้อไว้ในราคาต่ำ”