มู่หวั่นชิวเปิดเผยความคิดโดยไม่รู้ตัว นางสะดุ้ง ก่อนจะพูดจาคลุมเครือ “พี่หลีไม่เห็นหรือว่านางก็เกลียดข้า ในงานเลี้ยงของคนชนชั้นสูงก็พยายามกีดกันข้าทุกอย่าง” นางถอนใจอย่างแรง “พวกเราเป็นศัตรูเก่ากัน”
ทันทีที่มู่หวั่นชิวเกิดใหม่ หลิ่วเฟิ่งก็ถูกกำหนดให้เป็นศัตรูเช่นนี้แล้ว
เห็นหลีจวินขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดขึ้นมาจริงๆ มู่หวั่นชิวจึงรีบเปลี่ยนประเด็นพูดไป “สามารถเอาชนะตระกูลเหยาได้เป็นเพราะโชคดีที่มีแผนดีของพี่หลี แต่พี่หลีกลับให้โรงธูปไป่เยี่ยได้ประโยชน์ใหญ่ไปเสียอย่างนั้น” นางมองหลีจวินด้วยรอยยิ้ม “พี่หลีไม่ต้องการกิจการของร้านเหยาจี้จริงหรือ” แล้วพูดอีกว่า “พี่หลีไม่ร่วมรับซื้อร้านเหยาจี้ ใจข้าก็รู้สึกไม่สู้ดีเลย”
นางเป็นหนี้เขาเกือบสองล้านตำลึง ตอนนี้เพื่อรับซื้อร้านเหยาจี้ยังต้องยืมเงินเขาอีกสามแสน มู่หวั่นชิวรู้สึกกระวนกระวายใจจริงๆ
“ถ้าตระกูลหลีเข้าสมาคมกิจการเครื่องหอมเมืองซั่วหยาง วันหน้าต้องกลายเป็นคู่ต่อสู้ของโรงธูปไป่เยี่ยแน่นอน…” หลีจวินส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้เพราะถูกร้านเหยาจี้กดดัน ข้าจึงต้องวางแผนเปิดร้านวัตถุดิบเครื่องหอมเอง ตอนนี้มีโรงธูปไป่เยี่ยของอาชิวส่งสินค้าให้ ข้าก็ไม่กลัวแล้ว รอได้โอกาสเหมาะแล้วค่อยถอนร้านออกจากตลาดวัตถุดิบเครื่องหอมของเมืองซั่วหยาง”
หลีจวินพูดไว้ไม่ผิด หากตระกูลหลีกับโรงธูปไป่เยี่ยอยู่ทำกิจการวัตถุดิบเครื่องหอมและทำกิจการเครื่องหอมในเมืองซั่วหยางพร้อมกันจริงๆ ช้าหรือเร็วก็ต้องมีสักวันที่กลายเป็นศัตรูกันแน่ ได้ฟังคำพูดนี้แล้วมู่หวั่นชิวก็รู้ว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อให้นางสบายใจ จึงรู้สึกอบอุ่นหัวใจในทันที
แต่ว่า…นางขมวดคิ้วขึ้นทันใด
ในเมื่อตระกูลหลียอมถอนตัวออกจากตลาดวัตถุดิบเครื่องหอมเองแล้ว นางก็ควรจะถอยก้าวหนึ่งด้วยดีหรือไม่ ถอนตัวออกจากตลาดเครื่องหอมเมืองต้าเยี่ยเสีย?
หากเป็นเช่นนี้พวกเขาก็ไม่ต้องหมางใจกันอีก กลายเป็นสหายกันไปตลอดกาล คิดว่าจะต้องขายร้านไป๋จี้ที่เพิ่งได้มานั้นไป มู่หวั่นชิวก็เกิดความเสียดายขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เพราะเป็นความรักในการปรุงเครื่องหอมมากกว่า นางหวังว่าตนจะมีร้านเครื่องหอมเป็นของตนเอง มีสถานที่ที่นางจะแสดงความสามารถได้อย่างสะดวก
เห็นนางเปลี่ยนสีหน้าไปหลายอย่างในเวลาเพียงชั่วครู่ หลีจวินก็เข้าใจความคิดของนางได้ในทันที เขาจึงพูดหยอกล้อว่า “ข้ายังมีหุ้นสองส่วนครึ่งของโรงธูปไป่เยี่ยอยู่ ยกตลาดวัตถุดิบเครื่องหอมเมืองซั่วหยางให้โรงธูปไป่เยี่ยทั้งหมด ข้าก็ไม่เสียหายอันใดสักหน่อย แค่นั่งรออาชิวแบ่งผลกำไรให้ข้าก็พอ” เขาเปลี่ยนประเด็นพูดไป “ถ้าอาชิวไม่สบายใจ เช่นนั้นก็แบ่งหุ้นลมให้ข้าอีกสองส่วนสิ”
น้ำเสียงหยอกเย้าแฝงความรักอย่างเต็มเปี่ยมสลายความไม่สบายใจที่อยู่ในใจมู่หวั่นชิวไปได้ในพริบตา นางแอบคิดในใจว่าเมืองต้าเยี่ยมีร้านเครื่องหอมมากมายอย่างนั้น พี่หลีไม่สนใจหรอกถ้าจะมีของข้าเพิ่มอีกสักร้าน เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อห้ามไม่ให้ข้าขายร้านไป๋จี้ออกไป ในใจรู้สึกตื้นตัน
มู่หวั่นชิวน้ำตาแทบจะไหลลงมา นางกะพริบตาอย่างแรง ถลึงตามองหลีจวินอย่างเง้างอด “ฝันไปเถอะ! หุ้นสองส่วนครึ่งนั้นข้ายังคิดจะเอากลับมาด้วยซ้ำ!” เห็นหลีจวินหน้าตาอ่อนล้า แม้จะไม่อยากให้เขาจากไป แต่นางยังคงลุกขึ้น “พี่หลีรีบกลับไปเถอะ”
“ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จะเอาจริงๆ เสียหน่อย เจ้าปวดใจก็มาไล่กันเสียอย่างนั้น” หลีจวินยืนขึ้นอย่างไม่ยินดี เดินไปได้สองก้าว เขาก็หมุนตัวกลับมาทันใด “อาชิว…”
มู่หวั่นชิวเดินตามหลังไปส่งเขา ไม่ทันระวังว่าเขาจะหมุนตัวกลับมาแล้วหยุดยืนกะทันหัน นางจึงถลาเข้าสู่อ้อมอกหนาและกว้างของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว มู่หวั่นชิวสั่นไปทั้งตัว แม้จะรู้ว่าเขาจงใจทำ แต่นางก็ยังยื่นสองแขนไปกอดเขาไว้แน่น
ที่จริงเพียงแค่กอดนางสักนิดก็พอแล้ว แต่เมื่อมีร่างหอมนิ่มอยู่ในอ้อมอกเช่นนี้ หลีจวินจึงอยากได้มากกว่านั้น “อาชิว…” เขาพูดพึมพำ “ข้าอยากจูบเจ้า”
ได้ยินเสียงพึมพำดังขึ้นเหนือหัวแล้ว ใบหน้ามู่หวั่นชิวพลันร้อนผ่าว นางคิดอยากสลัดตัวให้หลุดจากเขาแล้วหนีไป แต่นึกถึงความปรารถนาอยากได้ลูกสักคนของตนเองแล้ว มู่หวั่นชิวก็ตัดสินใจหลับตาลง สองมือเกาะไหล่เขาแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น ทาบริมฝีปากลงที่ริมฝีปากของเขา
รับรู้ถึงปลายลิ้นเล็กของนางสอดเข้ามาในปาก ในสมองของหลีจวินก็เกิดเสียงดังครืน ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงโน้มตัวลง ดูดดื่มริมฝีปากนางหนักหน่วงขึ้น มือหนึ่งประคองเอวของนาง อีกมือหนึ่งไม่อยู่นิ่งเลื่อนไปสัมผัสหน้าอกอันอวบอิ่มของนาง เดิมทาบลงไปเพียงแค่หยั่งเชิงดู เห็นมู่หวั่นชิวไม่ได้ขัดขืนหรือหลบหลีก หลีจวินจึงใจกล้าบีบคลึงอกอิ่มนั้น…
