ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 9

จู่ๆ ก็ถูกเสียงร้องระลอกหนึ่งทำให้ตกใจตื่น มู่หวั่นชิวจึงรีบลุกขึ้นนั่ง สายฟ้าแลบวาบยาวพาดผ่านฟ้า ภายในห้องพลันมีแสงสีขาวน่าสะพรึงวาดผ่าน ราวกับผ้าต่วนถูกกรีดจนขาด ก่อนที่เสียงฟ้าผ่ากระแทกหูจะดังตามมา มู่หวั่นชิวเอาผ้าห่มคลุมหัวในทันที

ภายในห้องเงียบเสียงลง ผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงค่อยๆ พลิกเปิดมุมผ้าห่ม เบิกตากลมโตมองออกไปด้านนอก ด้วยกลัวฟ้าร้องมาตั้งแต่เด็ก คืนนี้มู่หวั่นชิวจึงรีบเข้านอน หวังว่าจะสามารถหลบพ้นค่ำคืนโดดเดี่ยวที่มีแสงฟ้าแลบเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่านี้ไปได้ กลับคิดไม่ถึงว่านางยังคงถูกทำให้ตกใจตื่นอยู่ดี

“แม่นางไป๋ตื่นหรือยังเจ้าคะ” ชุ่ยหงเคาะประตูอยู่ด้านนอก “นายท่านเชิญท่านไปที่โถงประชุมด้านหน้าเจ้าค่ะ”

ได้ยินเสียงคนแล้ว มู่หวั่นชิวก็สบายใจลงไม่น้อย นางถอนหายใจยาว ก่อนจะพลิกเปิดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง ริมฝีปากขยับ สะกดความต้องการอยากให้ชุ่ยหงเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนนาง เพียงแค่มองดูประตูอย่างเงียบๆ เท่านั้น

“แม่นางไป๋…” ไม่ได้ยินเสียง ชุ่ยหงจึงเรียกอีกครั้ง “ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ”

“เป็นยามใดแล้ว”

“ยามอิ๋น*เจ้าค่ะ” ได้ยินเสียงของมู่หวั่นชิวแล้ว ชุ่ยหงก็ถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งผลักประตูเข้ามา “บ่าวเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ”

“จุดไฟที…” เข้ามาแล้ว ยังจะขออนุญาตอะไรอีก มู่หวั่นชิวพูดสั่งท่ามกลางความมืด น้ำเสียงสงบนิ่งเป็นพิเศษ

“แม่นางไป๋เป็นเทพเซียนจริงๆ ขอให้ฝนตกได้ตามที่บอก…” ชุ่ยหงหยิบกลักจุดไฟมาจุดเทียนยาวบนโต๊ะ ก่อนเดินมาถึงหน้าเตียง “ชาวเมืองผิงเฉิงกำลังฉลองอยู่ท่ามกลางสายฝนเจ้าค่ะ” แล้วยื่นมือไปเปิดม่าน “แม่นางรีบลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ นายท่านคงจะรอแย่แล้ว”

“นายท่าน?”

มู่หวั่นชิวเพิ่งนึกถึงคำของชุ่ยหงขึ้นมาได้ว่านายท่านเรียนเชิญ จึงขมวดคิ้ว ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใต้เท้าสวีจะเรียกนางไปด้วยเรื่องอันใด

“ไปบอกใต้เท้าสวีว่า คืนนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปพบแต่เช้า…”

“พรุ่งนี้?” ชุ่ยหงตกใจ

นี่เป็นการเรียกพบของใต้เท้าสวี แล้วใต้เท้าสวีเป็นใคร…

เขาเป็นสวรรค์ของชาวเมืองผิงเฉิงเชียวนะ!

หากเป็นคนอื่นคงรีบวิ่งไปแล้ว แต่หญิงสาวผู้นี้กลับเล่นแง่ หลังจากเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ชุ่ยหงจึงค่อยยิ้มออกมา แล้วถือเสื้อผ้าที่เอาเข้ามาเมื่อครู่นี้ส่งให้ “แม่นางไป๋รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะเจ้าค่ะ หากช้ากว่านี้ นายท่านคงจะโมโห…” เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดต่อไปว่า “คุณชายหลีก็รออยู่ในโถงเช่นกันเจ้าค่ะ”

“คุณชายหลี?” มู่หวั่นชิวนั่งตัวตรงขึ้นทันใด “เขาก็อยู่ด้วยหรือ!”

หรือจะเรียกข้าไปหาเพราะเรื่องการเดิมพัน? ขณะที่กำลังคิดหนักอยู่นั้น นางก็เห็นชุ่ยหงหลบตา มู่หวั่นชิวจึงนั่งพิงเตียง แล้วพูดเสียงเรียบว่า “เขาสูงศักดิ์เย่อหยิ่งออกปานนั้น จะมาได้อย่างไร”

ชุ่ยหงตัวสั่น สายฟ้าสายหนึ่งวาบผ่านหน้าต่าง นางเผลอร้องตกใจ เสื้อผ้าในมือก็ร่วงหล่นลงพื้น ทำให้ชุ่ยหงรีบก้มหน้าลงเก็บเสื้อผ้าอย่างลนลาน “บ่าวกลัวฟ้าร้องแต่เด็กเจ้าค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ” มู่หวั่นชิวมองนางเก็บชุดสีชมพูขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้วสะบัดฝุ่นบนเสื้อออกอย่างลนลาน

น่าประหลาดยิ่งนักที่พบว่า ฟ้าแลบเมื่อครู่นี้ตนเองกลับไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย…

“ฟ้าแลบฟ้าร้องที่แม่นางไป๋ขอมาช่างน่ากลัวเสียจริง” หลังจากสงบอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว ชุ่ยหงจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “สายมากแล้ว แม่นางไป๋รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะเจ้าค่ะ”