ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 9

ค่ำคืนนี้มู่หวั่นชิวที่มีเงินติดตัวมหาศาลขอฝนได้อย่างอัศจรรย์ ทำลายความฝันอันสวยงามของใต้เท้าสวีไปหมดสิ้น เสียงโห่ร้องราวหม้อแตกท่ามกลางสายฝนที่นอกจวนว่าการเจ้าเมืองทำให้นางไม่ต่างจากเป็นเทพเจ้า ย่อมไม่อาจสังหารนางได้ ใต้เท้าจึงร้อนใจ รีบเรียกตัวกุนซือโหวซานมายามค่ำคืน กุนซือโหวซานจึงคิดอุบายหอศาลาใกล้สายชล ได้ยลแสงจันทร์ก่อน* ให้ใต้เท้าสวีฉวยโอกาสคืนนี้หลอกล่อมู่หวั่นชิวไปที่เรือนด้านหลัง เอานางมาเป็นอนุให้ได้ แต่หากนางไม่ยอมไป จะทำอย่างไรดีเล่า

เห็นมู่หวั่นชิวนั่งนิ่งไม่ขยับ ชุ่ยหงก็มีเหงื่อผุดที่หน้าผาก

“กลัวฟ้าแลบฟ้าร้อง ก็จุดเทียนให้หมดเสียสิ” ทำเป็นไม่เห็นความตื่นตระหนกของชุ่ยหง มู่หวั่นชิวยังคงพูดเสียงเรียบ

ชุ่ยหงรับคำอย่างไม่รู้ตัว เมื่อวางเสื้อผ้าลง ก็หันไปจุดเทียน

“พอแล้ว เจ้าออกไปเถอะ” จุดเทียนยาวหลายเล่มพร้อมกัน ทำให้ห้องเล็กๆ นี้สว่างขึ้นอย่างมาก พอชุ่ยหงหันหน้ามา ก็ได้ยินมู่หวั่นชิวสั่งเช่นนี้แล้ว

“เอ่อ คือ…” ชุ่ยหงสองมือประสานกัน “นายท่าน นายท่าน…”

ทำงานที่ใต้เท้าสวีมอบหมายมาไม่สำเร็จ หากนางกลับไปเช่นนี้ ใต้เท้าสวีคงจะถลกหนังของนางอย่างแน่นอน!

“ไปบอกนายท่านของเจ้า ถ้าหากอยากให้ฝนตกติดต่อกันสามวัน ตอนนี้ข้าจำเป็นต้องกินเจเข้าสมาธิ”

“คือว่า…” ตะลึงไปครู่หนึ่ง ชุ่ยหงจึงมีสีหน้าอ่อนลง “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเรียนนายท่านเดี๋ยวนี้”

ได้ยินเสียงโห่ร้องด้านนอกที่เริ่มดังขึ้นทุกที มู่หวั่นชิวก็ขมวดคิ้ว เอ่ยถามชุ่ยหงที่เดินไปจนเกือบถึงประตูแล้ว “ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น”

“ชาวเมืองกำลังโห่ร้องอย่างมีความสุขเจ้าค่ะ!” ชุ่ยหงหันหน้ามา “ล้วนมาชุมนุมกันที่หน้าจวนว่าการเจ้าเมือง ตะโกนว่าอยากจะพบท่านที่เป็น ‘ดวงดาวช่วยชีวิต’ น่ะเจ้าค่ะ”

“อ้อ…” มู่หวั่นชิวรับคำ กำลังจะล้มตัวลงนอน ก็ดีดตัวขึ้นนั่งอีกครั้ง นางจำได้แล้ว ชาติก่อนเพราะฝนครั้งนี้ได้มาอย่างไม่ง่ายนัก ชาวเมืองที่อาศัยฟ้าหากินจึงไม่สนใจว่าดึกดื่นค่อนคืน หรือมีฟ้าแลบฟ้าร้องเพียงใด ต่างพากันโห่ร้องท่ามกลางสายฝน ภายหลังจวนว่าการเจ้าเมืองก็มีรายงานออกมาว่า ในคืนนั้นมีคนถูกฟ้าผ่าตายไปเป็นจำนวนมาก

“เจ้าไปเรียนใต้เท้าสวี…” เมื่อนิ่งคิดสักครู่ มู่หวั่นชิวก็เรียกรั้งชุ่ยหงที่กำลังเดินออกจากประตูไป “ให้ชาวเมืองกลับไปเถอะ คืนนี้สายฟ้าแรง สวรรค์ต้องการลงโทษคนเลว ระวังพวกเขาจะได้รับผลร้ายโดยไม่ทันรู้ตัว”

นึกได้ว่าชาติก่อนในรายงานของจวนว่าการเจ้าเมืองบอกว่าชาวเมืองที่ฟ้าผ่าตายล้วนเป็นคนเลว มู่หวั่นชิวจึงพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง มีเพียงการทำให้ผู้คนหวาดกลัวเช่นนี้ จึงจะช่วยชาวเมืองผู้บริสุทธิ์ที่ตื่นเต้นดีใจจนบ้าคลั่งเหล่านั้นได้

เมื่อหันหน้ามา ชุ่ยหงก็มองหน้ามู่หวั่นชิวอย่างตกตะลึง พริบตาหนึ่ง นางรู้สึกว่า มู่หวั่นชิวก็คือเทพธิดาที่ลงมาในโลกมนุษย์เพื่อช่วยชีวิตผู้คน นางจึงไม่กล้าล่วงเกินหรือหลอกลวงอะไรอีก

ผ่านไปนาน ชุ่ยหงจึงตอบเสียงสั่นว่า “เจ้า เจ้าค่ะ…บ่าวจะไปเรียนนายท่านเดี๋ยวนี้”