ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 9

“คารวะท่านกุนซือ…”

“คารวะท่านกุนซือ…”

เห็นกุนซือโหวซานก้าวเท้าเข้ามา ทหารหน้าโถงประชุมต่างก็พากันคำนับทักทายเขา

“ใต้เท้าตื่นแล้วหรือ” โหวซานเดินไปพลางถามไปพลาง

“ตื่นนานแล้วขอรับ กำลังรอท่านอยู่ในโถง” สวี่เจี่ยบ่าวคนสนิทของใต้เท้าสวีออกมารับ “ท่านรีบเข้าไปเถอะขอรับ”

“ตื่น?” ขาหนึ่งอยู่ในประตู ขาหนึ่งอยู่นอกประตู โหวซานชะงักอยู่ตรงนั้น “ตื่นนานแล้วหรือ” เขาถามย้ำเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

แม่นางน้อยเมื่อคืนนี้นอกจากผิวหน้าจะดำไปสักหน่อยแล้ว แต่หน้าตาของนางก็งดงามดีนี่ เหตุใดใต้เท้าสวีที่เพิ่งได้ครอบครอง จึงยอมทิ้งนางมาแต่เช้าเพียงนี้เล่า

“ขอรับ…” สวี่เจี่ยพยักหน้า “ใต้เท้าตื่นมาแต่เช้าก็บอกให้บ่าวตามตัวท่านทันที แต่ว่า…บ่าวเพิ่งจะออกมา ท่านก็มาถึงแล้ว” สวี่เจี่ยพูดจบ ก็หมุนตัวเดินนำโหวซานเข้าไปข้างใน

“ใต้เท้าอารมณ์ดีหรือไม่” โหวซานดึงตัวสวี่เจี่ยมาด้านข้าง

“ใต้เท้าหน้าเครียดแต่เช้าเลยขอรับ…” สวี่เจี่ยพูดเสียงเบา “ท่านระวังสักนิดนะขอรับ”

หรือว่า…จะไม่ได้ครอบครอง

โหวซานตะลึงไป นึกถึงร่างผอมบางของมู่หวั่นชิวแล้ว เขาก็ส่ายหน้าอย่างสงสัย ปากก็บ่นว่า “ทำไมแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ใต้เท้าก็ยังจัดการไม่ได้”

สวี่เจี่ยปิดปากอย่างรู้ความ วางมือลงแล้วหลบไปอยู่ด้านหลังโหวซาน

ใต้เท้าสวีกำลังนั่งหน้าเครียดดื่มน้ำชาอยู่ในโถง สาวใช้แต่ละคนยืนนิ่งกลั้นลมหายใจราวตุ๊กตาไม้ เห็นโหวซานรีบเข้ามาคารวะแล้ว แต่ใต้เท้าสวีกลับปั้นหน้าเครียดไม่ได้พูดอะไรเช่นเดิม

“ใต้เท้า…” โหวซานไม่กล้านั่งลงเหมือนที่ผ่านมา กลับโค้งตัวเดินเข้าไปเรียกเขา นึกอยากจะพูดอะไรออกมา แต่ก็ปิดปากลงไปอีก ก่อนจะยกมือขึ้นไล่ทุกคนออกไปหมดแล้ว จึงค่อยหันหน้ากลับมา “แล้วแม่นางน้อย…”

“นางบอกว่าจะเข้าสมาธิ” ใต้เท้าสวีพูดเสียงเครียด

“เข้า…” ทั้งที่ขอฝนได้แล้ว นางยังจะเข้าสมาธิอะไรอีก เห็นได้ชัดว่ากำลังบ่ายเบี่ยง โหวซานเพียงเอ่ยปาก จึงนึกได้ว่าคนตรงหน้าเป็นเสมือนบิดามารดาที่ให้เสื้อผ้าอาหารแก่เขา จึงรีบเปลี่ยนคำพูดว่า “เช่นนั้น…ใต้เท้าก็รอให้นางเข้าสมาธิเสร็จเสียก่อนแล้วค่อย…” เขาพูดอย่างเจ้าเล่ห์อีกว่า “ขอเพียงนางยังอยู่ในจวนของใต้เท้า นางก็ถือเป็นเนื้อบนเขียงของท่าน ท่านจะบีบจะคลึงอย่างไรก็ได้”

“ที่ข้ากังวลคือคุณชายหลี…” ในแววตาใต้เท้าสวีฉายแววป่าเถื่อน “ที่ผ่านมาข้าเชิญเขาไปหลายครั้งก็ไม่มา แต่ครั้งนี้กลับมาพักที่นี่ด้วยตัวเอง…”

ยังพูดไม่ทันจบ ใต้เท้าสวีก็หยุดพูดไป

คิดถึงท่าทางสนิทสนมของหลีจวินและมู่หวั่นชิวที่หน้าแท่นพิธีขอฝนแล้ว โหวซานขยับปากแต่ยังคงไม่ได้พูดอะไร เขายืดตัวตรง ขมวดคิ้วครุ่นคิด