ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 9

“ใต้เท้า…” นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ตาของโหวซานก็เป็นประกายขึ้นทันใด “ท่านจำสารลับฉบับนั้นที่เราได้รับเมื่อวันก่อนได้หรือไม่”

“สารลับ?” ใต้เท้าสวีตะลึงไป “ฉบับไหนหรือ” ในจวนว่าการเจ้าเมืองมีสารลับสิบกว่าฉบับเข้ามาทุกวัน เขาจะจำได้อย่างไรเล่า

“ใต้เท้าหร่วน ผู้บัญชาการกองรถศึกอย่างไรเล่าขอรับ” โหวซานพูดเสียงเบาท่าทางมีลับลมคมใน

“ใต้เท้าหร่วน?” เบิกตาโตจนปูดโปนออกมา ใต้เท้าสวียังนิ่งคิดอยู่นาน ทว่าเขาก็ยังคงส่ายหน้า

“ฉบับที่เขียนว่าจะจับตัวบุตรสาวของอัครเสนาบดีมู่น่ะขอรับ” โหวซานพูดเตือนสติอีกประโยค

“บุตรสาวอัครเสนาบดีมู่…” ใต้เท้าสวีพึมพำอย่างไม่เข้าใจ แต่เหมือนจะคิดอะไรขึ้นได้ เขาจึงถามว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับแม่นางไป๋หรือ”

“ข้าน้อยได้ยินมาว่า แม่นางไป๋เข้าเมืองมาในช่วงเวลานั้นพอดี” โหวซานมองมาด้วยแววตาสุกใสราวกับวานร “ข้าน้อยยังได้ยินอีกว่า ก่อนที่นางจะเข้าไปในร้านป๋ออี้ ก็เป็นแค่หญิงเร่ร่อนคนหนึ่ง…” ปากแนบไปข้างหูของใต้เท้าสวี แล้วพูดออกมาทีละคำ “สถานการณ์เหมือนที่เขียนไว้ในสารลับเลยขอรับ”

“ความหมายของกุนซือก็คือ…”

ใต้เท้าสวีดวงตาเปล่งประกาย แต่ก็สลดลงทันที เขาส่ายหน้าราวกับกลองป๋องแป๋ง “ไม่ได้ๆ” แล้วพูดต่อไปว่า “ข้าไม่มีภาพวาดของนาง แต่ข้างกายใต้เท้าหร่วนจะต้องมีคนที่รู้จักนางเป็นแน่ ถ้าจับคนส่งเดชเช่นนี้ หากเกิดผิดตัว แล้วใต้เท้าหร่วนเอาผิดขึ้นมาเล่า” ใต้เท้าสวีหรี่ตาเป็นเส้นตรง

เขาได้ยินมาว่า ใต้เท้าหร่วนเป็นคนเถรตรง ทั้งยังมีความยุติธรรมมาก ไม่ยอมให้ทำเรื่องกลับผิดเป็นชอบเช่นนี้แน่ ที่สำคัญก็คือ หากมอบมู่หวั่นชิวให้กับใต้เท้าหร่วนแล้ว แม้ว่าเรื่องจับผิดตัวจะไม่ถูกเอาโทษ แต่เงินล้านตำลึงบนตัวนางเล่า เขาก็ต้องอดได้ไปด้วย!

แต่ว่าเรื่องเหล่านี้ยากจะบอกแก่โหวซานได้

“ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น” โหวซานโน้มตัว แนบไปที่ข้างหูของใต้เท้าสวี “ใต้เท้าเพียงแค่จับตัวแม่นางไป๋อย่างลับๆ ยังไม่ต้องป่าวประกาศให้ภายนอกรับรู้…”

จับตัวอย่างลับๆ?

ก็แค่หญิงเร่ร่อนคนหนึ่ง ในเมื่อจะจับตัวอย่างลับๆ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องใช้เหตุผลอะไรให้มากอยู่แล้ว เหตุใดยังต้องทำอะไรให้มากความด้วย ใต้เท้าสวีมองโหวซานอย่างสงสัยแวบหนึ่ง แต่เขายังคงไม่พูดอะไร

“จับคนมิใช่เรื่องยาก ชาวเมืองผิงเฉิงมาพวกเราก็ไม่กลัว…” เห็นเขาไม่เข้าใจ โหวซานจึงพูดอธิบาย “ใต้เท้าสวีกังวลแค่ว่าหลังจากที่จับตัวนางแล้ว ท่านจะให้คำตอบแก่คุณชายหลีไม่ได้กระมัง!”

“เยี่ยมๆ” คำพูดสร้างความกระจ่างในทันที ใต้เท้าสวีตบต้นขาดังเพียะ “หลังจากฝนหยุดแล้ว ข้าจะจับตัวนางอย่างลับๆ มีสารลับจากใต้เท้าหร่วน คุณชายหลีจะทำอะไรข้าได้!”

“ใต้เท้ายังต้องป้องกันตระกูลเจิงด้วยนะขอรับ อย่าให้เขาปล้นคุกได้…” เห็นใต้เท้าสวีดีใจ โหวซานจึงพูดเตือนด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์ “ได้ยินว่านายท่านตระกูลเจิงกับอัครเสนาบดีมู่เป็นสหายที่รู้ใจกัน”

“ใช่ๆ” ใต้เท้าสวีพยักหน้าหงึกๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “คุณชายรองตระกูลเจิงออกจากบ้านแล้ว นายท่านเจิงก็หูตาฝ้าฟาง ไม่มีอะไรน่ากลัว…” เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะสั่งโหวซาน “เจ้าไป…”

ขณะที่กำลังพูดอยู่ สวี่เจี่ยก็เคาะประตูเข้ามา “เรียนใต้เท้า คุณชายหลีมาแล้วขอรับ”

สองคนที่กำลังปรึกษาความลับกันอยู่ต่างพากันตกใจ หลังจากมองหน้ากันแล้ว โหวซานฉวยโอกาสพูดขึ้นมาว่า “ใต้เท้าใช้โอกาสนี้สอบถามความคิดของคุณชายหลีได้พอดี”

“ได้” ใต้เท้าสวีลุกขึ้นทันที “รีบเชิญ…”