ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 2

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้อง นางยังไม่ทันเคาะประตูก็ได้ยินหานฮูหยินกล่าวเสียงเด็ดขาด “ไม่ได้!”

อาเหม่ารู้มารยาทจึงไม่ได้เข้าไปในทันที ชุ่ยหรงที่เฝ้าประตูอยู่มองนางแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ก้าวเข้ามารับกะละมังไป ครู่หนึ่งทั้งสองก็ได้ยินหานฮูหยินกล่าวว่า “อาเหม่าทำงานดี หากท่านอยากมีอี๋เหนียง* สี่จริง อย่างไรก็ห้ามเป็นนาง”

อาเหม่านิ่งอึ้ง เรื่องที่คนในเรือนกำลังกล่าวกลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง

“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไร กลางวันนางยังคงเป็นบ่าวรับใช้ กลางคืนถึงจะปรนนิบัติข้าได้เช่นนั้นหรือ ข้าไม่อยากให้นางเอามือที่ทำงานมาแล้วทั้งวันมาแตะต้องข้าสักนิด สกปรกเกินไป”

หานฮูหยินยืนกรานด้วยความขุ่นเคือง “เอาเป็นว่าข้าไม่ยอม!”

เจ้าบ้านสกุลหานเห็นว่าคุยกับอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องแล้วจึงหัวเราะเสียงเย็น “เอาล่ะๆ อย่างไรช้าเร็วข้าก็จะหาน้องสาวมาให้เจ้าอีกคนอยู่ดี”

หานฮูหยินอึ้งงันไป ก่อนที่นางจะโกรธจนตัวสั่น “ยามนั้นท่านเคยรับปากข้าว่าจะไม่มีอนุภรรยาเด็ดขาด แต่ภายหลังก็แต่งอี๋เหนียงเข้ามาคนแล้วคนเล่า ที่ผ่านมาข้าก็กล้ำกลืนฝืนทนแล้ว แต่ยามนี้บุตรชายท่านอายุยี่สิบกว่าแล้ว ท่านจะไม่คำนึงถึงสุขภาพของตนเองบ้างเลยหรือ”

เจ้าบ้านสกุลหานไม่อยากพูดถึงคำมั่นสัญญาในอดีตกับนาง จึงกล่าวทิ้งท้ายว่า “ข้าจะไปเรือนอี๋เหนียงสาม” จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อออกจากห้อง เมื่อเปิดประตูแล้วเห็นชุ่ยหรงยืนถือกะละมังใส่น้ำอยู่อีกทาง เขาก็ตวาดเสียงเขียว “ยืนเซ่ออะไรอยู่ตรงนี้!”

ด่าไปประโยคหนึ่งเขาก็เดินฉุนเฉียวจากไป รอจนเขาเดินออกไปไกลแล้ว อาเหม่าจึงก้าวออกมาจากหลังเสา กล่าวเสียงเบากับชุ่ยหรง “ขอบคุณ”

ชุ่ยหรงไม่สบอารมณ์ “เอากะละมังล้างหน้าไป”

อาเหม่าอ้อนเสียงละมุน “พี่สาวคนดี เจ้าก็ช่วยข้ายกไปส่งสักครั้งหนึ่งเถิด”

ชุ่ยหรงไม่อยากเข้าไปถูกด่าเอาเวลานี้ นางหน้าบึ้งไม่ยอมรับปาก อาเหม่าจึงล้วงเศษเงินออกจากถุงพกแล้วยื่นให้นาง ชุ่ยหรงจึงรับคำอย่างไม่เต็มใจนัก “ข้าช่วยแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ”

รอนางเข้าไปแล้ว อาเหม่าก็ค้อมร่างลงเดินจากไปอย่างเงียบๆ

เรือนส่วนนี้มีบริเวณกว้างขวางมาก เดินอย่างไรก็ยังไม่พ้นอาณาเขตเสียที กระทั่งนางเดินอยู่นานสองนานแล้ว จึงร้อนอ้าวจนเริ่มวิงเวียน สาวน้อยกุมอกที่เต้นโครมครามมุ่งหน้าไปยังทางออก อยากกลับห้องของตนเองแล้วปิดประตู ปิดให้แน่นสนิท

สายตาที่นายท่านใช้มองนางไม่เหมือนเดิมมานานแล้ว…นางรู้ดี

ซึ่งคนที่สามารถปกป้องนางได้ในยามนี้ก็มีเพียงฮูหยินเท่านั้น ด้วยเหตุนี้หลังจากที่นางรู้ตัวแล้ว นางจึงยิ่งภักดี ยิ่งดูแลเอาใจใส่ฮูหยิน นางเดาใจทุกการเคลื่อนไหวของฮูหยินและคอยปรนนิบัติอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังมาเสมอ

ทว่ายามนี้นางเข้าใจกระจ่างชัดแล้ว ในเมื่อฮูหยินยินยอมให้นายท่านแต่งอนุได้ถึงสามคน เช่นนั้นหากขอสาวใช้อย่างนางอีกคน…จะยากอะไร

อาเหม่าร้อนรนจนนั่งไม่ติด สำหรับสาวใช้ที่ไร้เกราะกำบังลมฝน ทั้งไร้ผืนดินให้อยู่อาศัยอย่างนางนั้น การเป็นอนุภรรยาของนายท่านคือทางออกที่ดีที่สุด แต่อาเหม่าไม่ยินยอมพร้อมใจสักนิด

ต่อให้ภายภาคหน้าต้องแต่งกับคนที่เป็นฝีดาษหรือคนขาพิการก็ยังดีกว่า อย่างไรนางก็ไม่อยากเข้าไปเป็นอี๋เหนียงของสกุลหาน