ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 2

อาทิตย์ยามฤดูร้อนอบอ้าว ม่านราตรีที่เพิ่งปกคลุมลงมาก็มิอาจไล่ความร้อนระอุให้หายไป หมอกสีขาวคล้ายไอที่ลอยวนอยู่ในห้องอาบน้ำครอบคลุมคฤหาสน์สกุลหาน อบอวลไม่จางหาย

อีกฟากหนึ่งของระเบียงยาวเป็นสวนดอกไม้ เดินต่อไปก็คือภูเขาจำลอง อีกสิบกว่าก้าวต่อมาก็จะเห็นบ่อปลา พอเขาเดินถึงบริเวณบ่อปลาแล้วจึงรู้สึกเย็นสบายขึ้นมาบ้าง

เซี่ยฟั่งผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง อยู่ในพื้นที่เย็นสบายเช่นนี้ย่อมผ่อนคลายอารมณ์และความคิดได้มากกว่า ไม่ทำให้ความคิดขดกันจนเป็นปมอยู่ในหัว

“พ่อบ้านเซี่ย”

น้ำเสียงใสกังวานเสนาะหูราวกับมีน้ำเย็นหยดหนึ่งหยดรดหัวใจในค่ำคืนฤดูร้อนดังขึ้น เสียงนั้นช่วยสลายความร้อนรุ่มทั้งกายใจให้หายไปในชั่วพริบตา เซี่ยฟั่งมองเบื้องหน้า สาวน้อยอรชรคนหนึ่งกำลังเดินถือกะละมังล้างหน้ามาทางเขา น้ำในกะละมังค่อนข้างปริ่ม ทำให้นางเดินได้ไม่เร็วนัก เซี่ยฟั่งจึงก้าวเข้าไปหานางแล้วถาม “ยกน้ำไปที่เรือนนายท่านกับฮูหยินหรือ”

“อืม” อาเหม่ามองมือของเขา “ท่านไปหาหมอแล้วหรือยัง หมอว่าอย่างไรบ้าง”

เซี่ยฟั่งรู้สึกซึ้งใจเล็กน้อย อย่างไรใจของสตรีก็มีความละเมียดละไมกว่าบุรุษ ยามนี้มือเขาไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แม้แต่เขาเองก็ลืมว่าตนยังบาดเจ็บอยู่ เขาจึงตอบไปด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรแล้ว หมอบอกว่าพอกหญ้าสมุนไพรได้ทันเวลาและใช้ยาถูกอาการ ซ้ำยังมิได้ล้างสมุนไพรนี้ออก เพียงแค่เช็ดคราบเลือดสกปรกนอกบาดแผลเท่านั้น พันด้วยผ้าเนื้อบางก็เรียบร้อยแล้ว”

อาเหม่าอยากดูให้เห็นกับตาจึงชะโงกหน้าไปมอง เซี่ยฟั่งจึงต้องแบมือ อาเหม่าเห็นแล้วจึงเลิกคะยั้นคะยอเขา นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็ดี ท่านเพิ่งมาสกุลหานก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นแล้ว น่ากลัวเหลือเกิน”

“ก็มิได้น่ากลัวอะไร…” เซี่ยฟั่งผ่อนคลายสีหน้าลง เขามองนางพร้อมกล่าวถาม “เจ้าว่าน่ากลัวหรือ”

“ม้าอาละวาดถึงเพียงนั้น ยังไม่น่ากลัวอีกหรือ” อาเหม่ากล่าว

เซี่ยฟั่งรู้สึกว่ามีนัยครึ่งหนึ่งแฝงอยู่ในคำพูดของนาง เขาเห็นนางไม่สมัครใจจะกล่าวต่อ จึงมิได้ซักไซ้ ก่อนจะเบี่ยงร่างออกแล้วกล่าวกับนาง “ยกน้ำไปเถอะ”

อาเหม่ายกน้ำเดินไปทางเรือนฮูหยิน นางหันกลับไปมองเขา ทว่าเซี่ยฟั่งมิได้หันกลับมา อาเหม่ามีเรื่องอยากบอกเขา ซึ่งก็คือเรื่องที่ม้าคลุ้มคลั่ง เนื่องจากนางเคยติดตามหมอชาวบ้านในหมู่บ้านไปเก็บสมุนไพรตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นจึงรู้จักสมุนไพรอยู่หลายอย่าง ท่าทางของม้ายามที่อาละวาดนั้นก็เหมือนอาการหลังกินหญ้าพิษชนิดหนึ่งอย่างมาก

ม้าย่อมเผลอกินไปโดยไม่รู้ได้ แต่หญ้าชนิดนั้นมีสีสันประหลาด ไม่มีทางที่คนเลี้ยงม้าจะไม่เห็น

ด้วยเหตุนี้เป็นไปได้ว่าจะมีคนเจตนาวางยา…

อาเหม่าที่กำลังจะเดินถึงสุดระเบียงชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันร่างกลับไปมอง ทว่าเซี่ยฟั่งก็ไม่อยู่บนระเบียงทางเดินแล้ว

อาเหม่าใช้ความคิดอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ไล่ตามเพื่อไปบอกเขา

น้อยเรื่องดีกว่ามากเรื่อง…