ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

เนื่องจากวิ่งกลับมาอย่างเร็ว เซี่ยฟั่งที่รออยู่ในสวนจึงมีสภาพเรือนผมดำเงาชื้นไปด้วยเหงื่อ ตัวเปื้อนไปด้วยฝุ่น สุดแสนสะบักสะบอม ได้ยินหานกวงสบถว่า ‘ไสหัวไป’ ก็รีบออกจากสวน เตรียมตัวกลับห้องของตนเองทันที

ติดตามรถม้าอยู่ทั้งวัน และยังวิ่งไปกลับนานเช่นนั้น หากบอกว่าไม่เหนื่อยย่อมเป็นเรื่องโกหก เซี่ยฟั่งเองก็อยากกลับไปพักผ่อนเร็วๆ แล้ว ขณะที่เขาเดินกลับเรือนบ่าว ระหว่างทางก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งเดินวนเวียนอยู่บนทางเดินคล้ายกำลังรอคน

อาเหม่ากำลังรอเซี่ยฟั่งอยู่จริงๆ เมื่อกลางวันนางเห็นเขาออกไปกับคุณชายรอง ซึ่งออกไปนานตลอดทั้งครึ่งบ่าย เด็กสาวจึงยิ่งวิตกเหลือแสน รออยู่ไม่รู้นานเท่าไหร่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเดินมาทางนี้ นางจึงหยุดฝีเท้ามองออกไป พอเห็นคนที่ตนรอมาถึงแล้วก็ตื่นเต้นดีใจแกมโล่งอก นางสาวเท้าก้าวเล็กๆ เข้าไปพลางเอ่ยเสียงเบา “ท่านกลับมาแล้วหรือ”

เซี่ยฟั่งนิ่งอึ้งเล็กน้อย ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้า เป็นเชิงบอกให้เขาซับเหงื่อบนหน้าเสียก่อน

เซี่ยฟั่งยื่นมือรับมาซับเม็ดเหงื่อบนหน้า “เจ้ารอข้าอยู่หรือ”

“อืม คุณชายรองมิใช่คนดีอะไร เขาไม่เคยเมตตาบ่าวไพร่อย่างพวกเรา ท่านเคยล่วงเกินเขาเช่นนั้น พอเขาเรียกท่านออกไป ข้าเลยเป็นห่วง” อาเหม่าเห็นแผลเล็กๆ บนหน้าผากของเขา นัยน์ตาพลันหม่นแสง นางมิได้ซักไซ้ เพียงกล่าวว่า “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ารอท่านอยู่”

เซี่ยฟั่งเช็ดเหงื่อ น้ำเสียงดูเหนื่อยล้า “คืนนี้มิใช่เวรเจ้า”

อาเหม่ากระจ่างแก่ใจทันที ยามนี้บ่าวรับใช้ทำงานอะไรเมื่อไหร่ล้วนมีเขาเป็นคนจัดการ เขาย่อมรู้ว่านางปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้มิใช่เพราะทำงานเป็นแน่ แต่เพราะกำลังรอคน นางมองสำรวจเขาอีกหลายครั้ง เหงื่อโชกซึมสู่เสื้อตัวนอกจนเป็นรอย ส่วนเจ้าตัวก็ไม่ได้มีสภาพสดชื่นเหมือนช่วงตอนกลางวันแล้ว

“ท่านกลับห้องก่อนเถอะ เพียงแต่วันนี้นายท่านเรียกหาท่านมาครึ่งวันแล้ว ฉะนั้นอีกไม่นานอาจส่งคนมาเรียกท่านไปซักถาม”

เซี่ยฟั่งไม่แปลกใจกับเรื่องที่หานกวงเรียกเขาออกไปเป็นการส่วนตัวแม้แต่น้อย เขากล่าวขอบคุณนางก่อนกลับห้อง