ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

หากเขาบอกความจริงกับเจ้าบ้านสกุลหานในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้ เจ้าบ้านสกุลหานก็ย่อมไว้หน้าเขาบ้าง ทว่าหลังจากเขาถึงห้อง ดื่มน้ำไปหลายแก้วและเปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่ที่สะอาด พร้อมหวีผมแล้วรวบมัดอีกครั้งแล้ว สภาพเขาก็เหมือนมิเคยสะบักสะบอมมาก่อน

เมื่อหยิบเสื้อผ้าสกปรกไปวางไว้อีกทาง สายตาก็พลันเห็นผ้าเช็ดหน้าที่อาเหม่าให้ตนซับเหงื่อเมื่อครู่เข้า รวมกับผืนที่นางใช้พันแผลให้เขา ยามนี้ก็เป็นสองผืนแล้ว

เซี่ยฟั่งคิดว่าจะซื้อผืนใหม่สองผืนคืนนางดี หรือรับน้ำใจของนางไว้ดี ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นก็มีคนมาเรียกเขา บอกว่านายท่านกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สั่งให้เขาไปพบเดี๋ยวนั้น

เรื่องที่เจ้าบ้านสกุลหานโกรธเกรี้ยวเดือดดาลก็รู้ถึงหูหานกวงอย่างรวดเร็ว เขาร้อนใจทันที เพราะหากเซี่ยฟั่งเปิดโปงว่าเขาเรียกอีกฝ่ายไปอย่างไร้สาเหตุ ซ้ำยังกลั่นแกล้งอยู่ครึ่งวัน เช่นนั้นต่อให้บิดาไม่เชื่อเซี่ยฟั่ง ตนก็ไม่นับว่ามีข้อได้เปรียบอะไร

เวลานี้เขาเริ่มเสียใจที่ทำเรื่องวู่วามเช่นนั้น เซี่ยฟั่งเพิ่งมีผลงานเรื่องเตาเผาติ้งไฉ่ เขาก็หาเรื่องอีกฝ่ายเสียแล้ว น่ากลัวว่าเรื่องนี้จะรับมือไม่ได้ง่ายๆ

เขาพะวักพะวนอย่างมาก จึงลอบไปที่โถงส่วนหน้าด้วย สอดส่องสถานการณ์ให้แน่ชัดก่อน ค่อยหาหนทางรับมือ

เจ้าบ้านสกุลหานเพียงคิดแต่จะกำราบเซี่ยฟั่ง พอคิดว่ากำลังจะควบคุมอีกฝ่ายได้แล้ว ทางนั้นก็ทิ้งงานแล้วหายตัวไปครึ่งค่อนวัน ย่อมทำให้เขารู้สึกว่าเซี่ยฟั่งเหมือนอาชาป่า ยังไม่เชื่อฟัง แล้วเขาจะกล้าให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายได้อย่างไร

ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่เซี่ยฟั่งเข้ามาจนถึงเวลานี้ เขาจึงเอาแต่ชักสีหน้า เมื่อเห็นบุตรชายคนรองเข้ามาก็เอ่ยถามด้วยเสียงเย็น “เจ้ามาทำอะไร”

หานกวงเหลือบมองเซี่ยฟั่งที่ยืนอยู่อีกทางแวบหนึ่ง “ได้ยินว่าพ่อบ้านคนใหม่ไม่รู้หน้าที่ ข้าจึงมาดูเสียหน่อย”

เจ้าบ้านสกุลหานมิได้กล่าวอะไร ถือว่าเป็นเชิงอนุญาตให้เขานั่งลงด้านข้างตนได้ แล้วจึงกล่าวกับเซี่ยฟั่ง “เจ้ามาสกุลหานไม่ถึงสามวันก็ออกไปข้างนอกโดยพลการ ทิ้งงานอย่างไม่สนใจเช่นนี้ ซึ่งเป็นเรื่องไม่ดีนัก ข้ารู้ว่าเจ้าเพิ่งมาสกุลหานก็สร้างผลงานได้ ช่วยให้สกุลหานซื้อที่ดินผืนนั้นจากท่านฉิน แต่เพียงแค่เรื่องนั้นเจ้าก็อวดดีแล้วหรือ แม้กระทั่งจะรายงานว่าจะออกไปไหนกับข้าก็คร้านจะทำแล้ว”

หานกวงแสร้งทำเป็นฟังอย่างไม่ใส่ใจ มือก็ยังคลึงป้ายหยกเล่น เชือกถักสีแดงที่ผูกติดกับป้ายหยกเดี๋ยวก็ม้วนอยู่บนนิ้ว อีกเดี๋ยวก็ถูกสะบัดออก เดี๋ยวตวัดม้วนเดี๋ยวสะบัดออกอยู่เช่นนี้ เหมือนเชือกเกี่ยวกระหวัดอยู่ที่หัวใจ เดี๋ยวคลายเดี๋ยวแน่น ทว่าเชือกที่ตึงแน่นเส้นนี้กลับเสียดสีให้ใจดวงนี้ทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง

“ข้าละเลยหน้าที่ เป็นความผิดของข้าที่มิได้รายงานบอกกล่าวนายท่านก่อน เพราะข้าสะเพร่าเองขอรับ” เซี่ยฟั่งกล่าว “หลังเที่ยงข้าไปที่ร้านขายยา เปลี่ยนยาทำแผลแล้วอยากงีบสักนิด แต่เมื่อลืมตาขึ้นเวลาก็เลยมาจนป่านนี้แล้ว”

หานกวงนิ่งอึ้ง ป้ายหยกที่ถูกหมุนเล่นในมือชะงักกึก พลางมองเซี่ยฟั่งอย่างประหลาดใจ