ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

เจ้าบ้านสกุลหานมองไปยังมือของเซี่ยฟั่ง พบว่าผ้าพันแผลดูสะอาดเรียบร้อยแล้ว แม้จะเห็นชัดว่าเปลี่ยนมาจริง ทว่าเขากลับไม่แสดงสีหน้าอ่อนลงแม้แต่น้อย เขายังคงต่อว่า “ต่อให้ออกจากเรือนไปครู่เดียว เจ้าก็ควรรายงานข้า หนำซ้ำในคฤหาสน์ก็มีหมอมิใช่หรือ ไยต้องออกไปข้างนอก เมื่อวานหมอซ่งก็เป็นคนทำแผลให้เจ้าไม่ใช่หรือ”

“ท่านหมอซ่งเป็นหมอที่ดูแลฮูหยินผู้เฒ่า นายท่าน และบรรดาฮูหยินโดยเฉพาะ หากพ่อบ้านอย่างข้าเรียกใช้ท่านหมอซ่งด้วย เกรงว่าจะเป็นการไม่เหมาะ”

เจ้าบ้านสกุลหานพอใจกับคำตอบนี้มากและไม่ต่อว่าอีกฝ่ายอีก เขากล่าวว่า “มือของเจ้าเจ็บหนักไม่น้อย เดิมทีข้าควรให้เจ้าพักผ่อนสักสองวัน เพียงแต่พ่อบ้านคนเก่าอายุมากแล้ว ทั้งยังออกไปอย่างกะทันหัน ในเรือนก็ไม่อาจขาดพ่อบ้านได้ ไม่เช่นนั้นพวกบ่าวรับใช้เป็นได้อู้งานแน่”

เซี่ยฟั่งไม่ได้มองหานกวงแม้แต่ครั้งเดียว และมิได้บอกเรื่องที่อีกฝ่ายกลั่นแกล้งเขา บุรุษหนุ่มยังแจงว่า “วันนั้นที่นายท่านให้ข้าสะสางห้องเก็บของ ทำบัญชีรายชื่อ ยามนี้ข้าทำเสร็จแล้วขอรับ”

หัวใจของหานกวงกระตุกวูบอีกครั้งจนแทบพุ่งขึ้นมาจุกถึงลำคอ เขารีบสกัดถ้อยคำของตนเองไว้ทั้งหมด ใจฝ่อจนเกิดความร้อนรน เพียงอยากลุกหนีออกไป ทว่าเขาเพิ่งลุกขึ้นยืนเจ้าบ้านสกุลหานก็นิ่วหน้าแล้ว “ดูเจ้า ผ่านไปแค่เพียงครู่ไยจึงนั่งไม่อยู่เช่นนี้”

หานกวงจำต้องบากหน้าแล้วนั่งลงต่อ สายตาจับจดอยู่ที่บัญชีเล่มนั้น

บัญชีเล่มไม่หนา เนื่องจากสิ่งของในห้องเก็บของจะว่ามากก็มิใช่ ขอเพียงแยกหมวดหมู่ให้เรียบร้อยก็จดบันทึกได้รวดเร็ว

ซึ่งบัญชีรายละเอียดที่เซี่ยฟั่งทำนั้น เพียงมองปราดเดียวก็เข้าใจแล้ว เพราะแยกหมวดหมู่ไว้ชัดเจน ขณะที่พ่อบ้านคนก่อนกลับทำบัญชีได้ค่อนข้างไร้ระเบียบ เซี่ยฟั่งนับว่าลงทุนลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะสะสางจำแนกได้ขนาดนี้ ยิ่งดูเจ้าบ้านสกุลหานก็ยิ่งรู้สึกว่าเซี่ยฟั่งนั้นเชื่อถือได้

หานกวงเห็นแล้วกลับยิ่งหวาดผวา ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเหตุใดเซี่ยฟั่งจึงไม่ฟ้องร้องเรื่องเขากับบิดา นั่นเพราะเซี่ยฟั่งยังมีแผนสำรอง! พ่อบ้านผู้นี้รู้ว่าตนขโมยของมีค่าในห้องเก็บของไปหลายชิ้น ฉะนั้นอีกเดี๋ยวเขาก็จะบอกเรื่องนี้กับบิดา ขอเพียงซักถามบ่าวรับใช้คนอื่นๆ ก็จะรู้ว่าตนเป็นคนลักเอาไป

เขามองมือทั้งสองข้างของตนเองอย่างตื่นตระหนก ราวกับจะถูกตีจนหักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว

หานกวงอยู่มายี่สิบกว่าปี เขารู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับบิดามิใช่บุตรชายแต่เป็นทรัพย์สมบัติของเขา

คุณชายแห่งตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดของเหิงโจวอย่างเขากลับมีเงินที่ไว้ใช้จับจ่ายในมือน้อยกว่าพวกคุณชายตระกูลรองด้วยซ้ำ แต่เพราะเขาห่วงหน้าตาจึงไม่อาจเอ่ยปากเรื่องเช่นนี้ได้ ฉะนั้นจึงได้แต่ขโมยของมีค่าในห้องเก็บของไปแลกเป็นเงินใช้จ่าย