ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

เจ้าบ้านสกุลหานดูบัญชีเสร็จอย่างรวดเร็วก็โกรธเซี่ยฟั่งไม่ลงอีกต่อไป พลางเอ่ยชื่นชมว่า “เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน เจ้าก็คัดแยกสิ่งของได้เรียบร้อยแล้ว ข้ามิได้มองคนผิดเลยจริงๆ”

“เพราะพ่อบ้านคนก่อนทำไว้ได้ดี ข้าเพียงแค่จัดแจงบัญชีไม่กี่เล่มเท่านั้น มิได้ทำอะไรเลยขอรับ”

ไม่แย่งความดีความชอบ ไม่ชิงดีชิงเด่น นั่นยิ่งทำให้เจ้าบ้านสกุลหานพอใจอย่างมาก เขาจึงเอ่ยอีกว่า “เรื่องของห้องเก็บของ เจ้ามีอะไรจะรายงานข้าหรือไม่ ได้ยินฮูหยินบอกว่าบางครั้งนางไปที่ห้องเก็บของ เหมือนพบว่ามีของหายไป แต่ก็อาจเป็นเพราะพวกบ่าวทำความสะอาดแล้วเปลี่ยนที่วาง แต่เพราะไม่มีเวลาตรวจดูอย่างละเอียดจึงได้พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ข้าแค่คิดว่ายากจะรับรองว่าบ่าวจะไม่หยิบของมีค่าจำนวนหนึ่งติดไม้ติดมือไปด้วย อย่างเห็ดหลิงจือหกตำลึง* นี้ ลอบหยิบสักหนึ่งตำลึงก็เป็นไปได้”

หานกวงเหงื่อท่วมหัวทันที

เซี่ยฟั่งตอบ “ไม่มีขอรับ สิ่งของล้วนอยู่ครบ มิได้น้อยลงแต่อย่างใด” เขากล่าวอีกว่า “นายท่านสอนสั่งดูแลเป็นอย่างดี เมื่อก่อนไม่มี จากนี้ก็จะไม่มีเช่นกัน”

หานกวงนิ่งอึ้งอีกครั้ง เขาเดาผิดอีกแล้วหรือ ไยเซี่ยฟั่งจึงปล่อยโอกาสงามเช่นนี้ให้หลุดลอยไปเสียได้

เขามึนงงอยู่นาน ทันใดนั้นก็ตาสว่าง เมฆหมอกในใจพลันสลาย เซี่ยฟั่งกำลังประจบเอาใจข้า!

อีกฝ่ายย่อมรู้ว่าตนจะเป็นเจ้าบ้านสกุลหานในอนาคต ภายหน้าทุกอย่างของสกุลหานล้วนเป็นของตน เพราะฉะนั้นต่อให้ตนกลั่นแกล้งเขาเพียงไร เขาก็ไม่ปริปากบอกใคร หนำซ้ำเรื่องของหายในห้องเก็บของ เซี่ยฟั่งก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

เมื่อหานกวงมองเซี่ยฟั่งอีกครั้ง แววตาก็ไร้ความหวาดกลัวแล้ว ตรงกันข้ามกลับประทับใจที่อีกฝ่ายรู้จักดูสถานการณ์เช่นนี้

ยึดติดและปล่อยวางได้เป็นการกระทำของสุภาพชนมิใช่คนพาลต่ำช้า คนเช่นนี้ย่อมใช้การได้ ต่อให้เขาได้เป็นเจ้าบ้านแล้ว ตำแหน่งพ่อบ้านของเซี่ยฟั่งเขาก็ไม่คิดปรับเปลี่ยนแต่อย่างใด

ความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของหานกวงล้วนอยู่ในสายตาของเซี่ยฟั่ง บุรุษหนุ่มลดสายตาลงเล็กน้อย พร้อมกับนึกเหยียดหยันอยู่ในใจ