ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 3

เจ้าบ้านสกุลหานซักถามเสร็จก็ให้เซี่ยฟั่งกลับไปพักผ่อน เซี่ยฟั่งรู้ว่าหานกวงจะมาหาตนเองจึงไม่ได้เดินออกไปไกล ครู่หนึ่งหานกวงก็ตามมาขวางเขาไว้จริงตามคาด พร้อมมองด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยอย่างถี่ถ้วนรอบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงเบา “เหตุใดเจ้าจึงไม่เปิดโปงข้า”

เซี่ยฟั่งเหลือบตาขึ้นมองเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ของเหล่านี้ล้วนเป็นของคุณชายรองอยู่แล้ว”

หานกวงแสนเบาใจ เมื่อผู้ที่รู้สถานการณ์เช่นนี้เป็นคนที่เขาสามารถใช้งานได้ในอนาคต “ต่อไปข้าก็จะไม่กลั่นแกล้งเจ้าอีก เพียงแต่…เท่าที่ข้ารู้ ในเมื่อท่านพ่อข้าถามเช่นนั้นก็ย่อมรู้แล้วว่ามีของหายไป หากเจ้าไม่บันทึกลงในบัญชีให้ละเอียด ท่านพ่อต้องสงสัยว่าเจ้าเป็นคนเอาไปเป็นแน่”

เขารู้สึกว่าเมื่อเซี่ยฟั่งเข้ามาเป็นพรรคพวกของตนเองแล้ว ฉะนั้นเขาจึงอยากทำตัวเป็นเจ้านายตัวจริงที่ปกป้องบ่าวรับใช้ของตนเอง ด้วยเหตุนี้เขาจึงเปิดใจคุยกับอีกฝ่าย

“หายไปอย่างสองอย่าง นายท่านย่อมไม่รู้ เพียงแต่ต่อไปข้าขอคุณชายรองอย่าได้ยักย้ายของในห้องเก็บของอีกเลยขอรับ เพราะอย่างไรของก็ล้วนถูกบันทึกลงในบัญชีหมดแล้ว” เซี่ยฟั่งตอบ

ไหนเลยจะหายไปแค่อย่างสองอย่าง หานกวงพึมพำในใจแต่ไม่คิดจะกล่าวออกมา มีคนรับผิดแทนเช่นนี้ไยเขาจะไม่ยินดีเล่า ต่อให้เขาเห็นเซี่ยฟั่งเป็นคนของตนแล้วแต่ก็ยังไม่คิดสละตนเองเพื่อปกป้องอีกฝ่าย ซึ่งจุดนี้ไม่คุ้มค่าพอให้ตนเองลงแรง

เซี่ยฟั่งรู้ว่าเจ้าบ้านสกุลหานย่อมมองออกว่าเขามิได้บันทึกสิ่งของในห้องเก็บของออกมาทั้งหมด ที่ให้เขาไปห้องเก็บของ เดิมทีนั้นก็เพียงเพื่อลองใจเขาเท่านั้น

ซึ่งเขามิได้ตระหนกตื่นตูมเลยสักนิด