ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

พอถึงเรือนพักของหมอซ่ง จนกระทั่งรอจนเซี่ยฟั่งทายาทำแผลเสร็จแล้ว อาเหม่าก็ยังลืมว่านางต้องไปล้างมือ กลับเป็นเซี่ยฟั่งที่สีหน้าเริ่มดีขึ้นแล้วเป็นฝ่ายสังเกตเห็นนางก่อน “ไปล้างมือเถอะ เสื้อผ้าเจ้าก็เปื้อนเลือดแล้ว”

อาเหม่าตื่นจากภวังค์ จึงไปล้างมือที่ถังน้ำ โลหิตที่เปื้อนมือเริ่มจับตัวแห้งแล้ว ทั้งสีก็เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น มองแล้วค่อนข้างน่ากลัว นางต้องถูมือทั้งสองข้างแรงๆ ล้างจนน้ำหมดไปถังหนึ่ง จึงค่อยรู้สึกว่าไม่มีกลิ่นคาวเลือดติดมือแล้ว

นางเดินกลับมาด้วยดวงหน้าซีดเซียว คราบเลือดบนหลังมือและร่องนิ้วของเซี่ยฟั่งถูกเด็กบดยาทำความสะอาดไปไม่น้อยแล้ว จึงไม่น่ากลัวเช่นนั้นอีก

เห็นเขาปลอดภัย อาเหม่าจึงกล่าวว่า “ข้าขอไปเปลี่ยนชุดก่อน อีกเดี๋ยวยังต้องออกไปกับนายท่าน”

“รอเดี๋ยว” เซี่ยฟั่งเรียกอาเหม่าไว้ ก่อนลุกเดินไปหานาง พลางโน้มกระซิบริมหู “แกล้งสลบ”

อาเหม่านิ่งอึ้ง จากนั้นก็เข้าใจได้ในทันที ชั่วขณะต่อมานางจึงตระหนกตกใจจนล้มหมอนนอนเสื่อ ไม่สามารถตามเจ้าบ้านสกุลหานออกไปได้แล้ว

นางยิ้มขอบคุณเขา หนนี้หมอกับเด็กบดยาอยู่ห่างออกไป นางจึงมิได้เก็บอาการ

หลังเขามองสายตาที่เต็มตื้นด้วยความซาบซึ้งของนางแล้ว เซี่ยฟั่งยังกล่าวอีกว่า “เพราะอะไรเจ้าถึงไม่ใช้ผ้าเช็ดหน้าไหมพวกนั้น เจ้าไม่ชอบหรือ”