ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เขาจะถามถึงเรื่องผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา อาเหม่ามิได้กลบเกลื่อนปิดบัง นางเพียงบอกไปตามตรง “ข้าชอบ เพียงแต่ผ้าเช็ดหน้าไหมนั้นเป็นผ้าชั้นดี ไม่เหมาะกับบ่าวรับใช้อย่างข้า ข้ากลัวคนอื่นเห็นแล้วจะครหาได้ จึงเก็บเอาไว้” นางกลัวเขาจะเข้าใจผิด กล่าวจบแล้วก็เสริมอีกประโยค “ข้าเก็บอย่างดี มิได้นำไปทิ้ง”

“เป็นข้าสะเพร่าเอง”

“แต่ท่านไม่ต้องคืนผ้าเช็ดหน้าอีกกล่องให้ข้าแล้ว” อาเหม่ากล่าวด้วยความลำบากใจ “เกิดมีใครเห็นเข้า ก็คงไม่ดี”

เซี่ยฟั่งครุ่นคิด ในเมื่อเขาเคยให้แล้วครั้งหนึ่ง หากให้อีกก็เหมือนจะไม่เหมาะ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตัวว่านางใช้คำว่า ‘คืน’ จึงเข้าใจแทบจะทันที จึงพยักหน้ารับคำเบาๆ “อืม”

อาเหม่ารีบกลับไปแสร้งทำวิงเวียน หากสนทนาสัพเพเหระเช่นนี้กับเขานานเกินไป อยากตบตาเจ้าบ้านสกุลหานก็คงยากแล้ว

“เช่นนั้นข้ากลับเรือนแล้ว”

“ได้”

เซี่ยฟั่งมองส่งอาเหม่ากลับไป ก่อนมองผ้าเช็ดหน้าที่ถูกหมอโยนลงในกะละมังใส่น้ำเมื่อครู่ ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถูกย้อมจนเป็นสีแดงเข้มทั้งผืน ไม่อาจนำมาใช้ได้อีก

เขาติดค้างผ้าเช็ดหน้ากับนางอีกผืนหนึ่งแล้ว

เซี่ยฟั่งถอนสายตากลับมา ก่อนหยิบใบสั่งยาที่หมอซ่งจ่ายใส่เข้าไปในแขนเสื้อของตนเอง ตั้งใจว่าอีกสักพักจะออกไปซื้อยาข้างนอก ทว่าตอนนี้เขายังต้องไปหาเจ้าบ้านสกุลหานก่อน เพื่อพูดคุยเรื่องของคนบังคับรถม้า

เจ้าบ้านสกุลหานที่ถูกทำให้ตกใจมิได้ออกไปข้างนอกแล้ว ยามนี้เขากลับไปเปลี่ยนชุดที่เรือน ในใจยังนึกถึงคนบังคับรถม้าอย่างเจ็บแค้นไม่เลิกรา ช่างตัดเย็บที่เรียกมาก็ถูกไล่ออกไปแล้ว อาภรณ์ของหานฮูหยินจึงไม่ได้ตัดเย็บ แต่เมื่อนางได้ยินว่าสามีถูกลอบทำร้ายมา จึงไม่ได้แสดงความขุ่นเคืองที่ซ่อนงำในใจออกไป

“ปกติคนบังคับรถม้าคนนั้นเป็นคนซื่อ เหตุใดจึงทำเช่นนี้ได้”

เจ้าบ้านสกุลหานนิ่งเงียบ เพราะเขาจำได้แล้วว่าถังจินเจี่ยวที่คนบังคับรถม้าเอ่ยถึงคือใคร…แต่คนบังคับรถม้าแซ่หวง ไยจึงมีพี่ชายแซ่ถังได้ เขาคิดไม่ตก ทว่าภูมิหลังของบ่าวรับใช้ที่รับเข้าสกุลหานมาเขาล้วนตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว เขาจำได้ว่าคนบังคับรถม้าคนนั้น… ใช่…เขานึกขึ้นได้กะทันหัน คนบังคับรถถูกสกุลหวงรับเลี้ยง หรือแซ่เดิมจะเป็นแซ่ถัง

เป็นพี่น้องกับถังจินเจี่ยวจริงๆ!

เขายังจำเรื่องของถังจินเจี่ยวคนนั้นได้ สกุลถังมิได้ร่ำรวย เพียงแต่มีที่ดินทำเลดีอยู่สองผืน เขาอยากซื้อแต่สกุลถังกลับไม่ยอมขาย ดังนั้นเขาจึงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารขุนนางท้องถิ่นมื้อหนึ่ง เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขาชิงที่ดินผืนนั้นมาได้ ใครเลยจะคิดว่าถังจินเจี่ยวจะบุ่มบ่ามหัวแข็งอย่างยิ่งถึงขั้นผูกคอตายกับต้นไม้ ทั้งยังทิ้งจดหมายสาปแช่งเขาไว้ฉบับหนึ่ง

ด้วยความช่วยเหลือจากขุนนาง จดหมายฉบับนั้นจึงถูกทำลาย คนสกุลถังก็ถูกเขาปิดปากเงียบ

แต่คาดไม่ถึงว่าต่อให้เขาระแวดระวังป้องกันตัวอย่างไร จู่ๆ กลับมีน้องชายคนหนึ่งของถังจินเจี่ยวโผล่มา เกือบทำให้เขาเอาชีวิตไม่รอดเสียได้

หากมิใช่ว่าเซี่ยฟั่งยื่นมือจับกริชไว้อย่างสุดความสามารถ เช่นนั้นหน้าอกของเขาก็คงถูกเสียบเป็นรูแล้ว

แต่เรื่องของถังจินเจี่ยวนั้นอย่างไรเจ้าบ้านสกุลหานก็ต้องทำให้เรื่องเงียบให้ได้ เซี่ยฟั่งเองก็คงรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา ยิ่งเรื่องที่คนบังคับรถม้าพูดหาใช่ความเท็จแล้ว จึงได้ขัดขวางเรื่องที่เขาจะส่งตัวคนบังคับรถม้าให้กับทางการเสียก่อน

เจ้าบ้านสกุลหานรู้สึกไม่วางใจที่เซี่ยฟั่งฉลาดเกินไป อีกฝ่ายแม้จะไม่รู้อะไรเลย แต่กลับเดาตื้นลึกหนาบางของเรื่องราวส่วนหนึ่งได้ ถึงได้พยายามห้ามปรามเขาไว้

เก็บคนประเภทนี้ไว้ใกล้ตัว มีทั้งผลดีและผลเสีย