ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

ครู่หนึ่งเซี่ยฟั่งก็มาเคาะประตู เจ้าบ้านสกุลหานให้อีกฝ่ายเข้ามา ครั้งนี้เขาไม่ได้ถามเรื่องอื่น แต่กลับถามเซี่ยฟั่งตรงๆ ว่า “อาการหนักหรือไม่”

เซี่ยฟั่งตอบ “ขอบคุณนายท่านที่เป็นห่วง อาการข้าไม่หนัก ท่านหมอซ่งเองก็จ่ายยาแล้ว อีกครู่ข้าก็จะออกไปซื้อยาขอรับ”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องไปเอง” หานโหย่วกงเรียกเสี่ยวลิ่วเข้ามา ให้เขาไปช่วยซื้อยาให้เซี่ยฟั่ง

เสี่ยวลิ่วเห็นเป็นใบสั่งยาของเซี่ยฟั่งก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา หลังพ้นประตูแล้ว เขาจึงถ่มน้ำลายใส่ทันที

หลังประตูห้องปิดสนิท ไม่มีบ่าวรับใช้คนอื่นอยู่ด้วยแล้ว เซี่ยฟั่งจึงกล่าว “นายท่านจะส่งคนบังคับรถม้าให้ทางการหรือไม่”

หานฮูหยินน้ำเสียงเย็นชา “เขาลอบสังหารนายท่าน แล้วจะปล่อยให้ลอยนวลเช่นนี้หรือ เกิดภายหน้าเขาย้อนกลับมาทำร้ายนายท่านอีกจะทำอย่างไร ส่งตัวเขาให้ทางการ ขังเขาไว้จนแก่ตายนั่นล่ะดี”

เซี่ยฟั่งเห็นเจ้าบ้านสกุลหานไม่ปริปาก ดูแล้วก็คงเห็นด้วยกับวิธีนี้ เขาจึงโน้มน้าว “วันนี้คนบังคับรถม้าประกาศต่อหน้าทุกคนว่านายท่านทำให้พี่ชายของเขาตาย คนที่รู้ย่อมไม่ติฉินนินทา แต่คนที่ไม่รู้ความจริงนั้นมีมากกว่า หากข่าวลือแพร่สะพัดออกไป ย่อมส่งผลเสียกับชื่อเสียงของนายท่านอย่างใหญ่หลวง และจะยิ่งเป็นภัยกับการค้าของสกุลหานในอนาคต”

หานโหย่วกงเหลือกตามอง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย “ทางการจะทำให้เขาไม่มีวันแพร่งพรายข่าวลือออกไปได้ตลอดกาล”

เซี่ยฟั่งไม่เปลี่ยนสีหน้า “เขาทำร้ายนายท่านต่อหน้าฝูงชน ซ้ำยังกล่าววาจาเช่นนั้น หากเขาหายสาบสูญหลังจากถูกส่งตัวให้ทางการ เกรงว่าจะมีคนครหายิ่งขึ้น และเท่าที่ข้าทราบ ใต้เท้าเหอจะถูกย้ายไปที่อื่นในเร็ววันแล้ว หากยังให้เขาจัดการเรื่องนี้ในยามนี้ เกรงว่าเขาก็คงไม่อยากชักนำให้เกิดปัญหากับตัวเขาเอง”

เจ้าบ้านสกุลหานหลุบตาครุ่นคิด ก่อนเอ่ยถาม “แล้วเจ้าคิดว่าควรทำอย่างไรจึงจะดีที่สุด”

“คนบังคับรถม้านั่นฐานะยากจน ทั้งยังมีบิดามารดาสูงอายุ บุตรอายุยังน้อย ให้เงินทองกับเขาเสียหน่อย เขาจะต้องยอมออกจากเหิงโจวแต่โดยดีแน่”

“คนที่ไม่กลัวตาย จะยอมจากไปเพื่อเงินหรือ” หานฮูหยินกล่าว

“ไม่ขอรับ แต่ถ้าเพื่อครอบครัวแล้ว ย่อมไปแน่ หากเขาไม่รู้จักชั่งผลดีผลเสียอีก เช่นนั้นค่อยส่งตัวเขาให้ทางการก็ไม่สาย เพียงแต่บทสรุปของแผนหนึ่งกับแผนรอง ท้ายที่สุดอย่างไรก็ไม่เหมือนกัน”

เจ้าบ้านสกุลหานใคร่ครวญ “ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะยอมเชื่อฟังเจ้า”

“ขอนายท่านโปรดเชื่อเซี่ยฟั่งสักครั้ง ข้ามิได้สืบเสาะให้ทันท่วงทีว่าคนที่วางยาก็คือคนบังคับรถ จึงรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก ดังนั้นจึงอยากคลี่คลายเรื่องนี้ด้วยแผนที่ดีที่สุด หากเกลี้ยกล่อมแล้วล้มเหลว เซี่ยฟั่งยินดีรับโทษ” เซี่ยฟั่งกล่าวอย่างมั่นใจ

นัยน์ตาของเจ้าบ้านสกุลหานพลันเย็นเยือก แววตาของเขาฉายแววเคลือบแคลงสงสัย แน่นอนว่าเขายังคงไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะเกลี้ยกล่อมให้คนบังคับรถม้าไปให้ไกลแสนไกลได้ แต่เขาก็อยากลองดูว่าเซี่ยฟั่งจะโน้มน้าวฝ่ายนั้นให้จากไปได้หรือไม่

หานฮูหยินขมวดคิ้วมุ่น “เกลี้ยกล่อมให้เขาไปจากที่นี่ เช่นนั้นเขาก็เหมือนไม่ได้เสียอะไร ทั้งที่เขาคือคนที่เกือบแทงนายท่านเชียวนะ”

“เอาเถอะ ในเมื่อพ่อบ้านยืนกรานแล้ว ก็ให้เขาไปจัดการเถอะ” ท้ายที่สุดเจ้าบ้านสกุลหานก็อยากรอชมเรื่องสนุก มนุษย์เรานั้น แม้ไม่ควรอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป แต่บางครั้งก็มักอดใจไม่ได้เสมอ