ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

เซี่ยฟั่งรับคำสั่ง จากนั้นจึงไปที่โรงเก็บฟืน ซึ่งเป็นสถานที่ไว้ใช้คุมขังคนบังคับรถม้า

เมื่อไปถึงที่นั่น ยังมีผู้คุ้มกันสี่คนคอยเฝ้าเขาไว้อยู่ เซี่ยฟั่งให้พวกเขาออกไปก่อนชั่วคราว แล้วจึงก้าวเข้าไปลำพัง ประตูเพิ่งจะถูกแง้มออกก็มีคนด้านในพุ่งออกมาแล้ว คนบังคับรถม้าเคลื่อนไหวปราดเปรียว ทว่าผู้มาเยือนกลับโต้ตอบฉับไวยิ่งกว่า ทั้งเรี่ยวแรงก็ไม่น้อย ผลักไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายเพียงเบาๆ ครั้งหนึ่งก็ทำให้เขาเซถลา ล้มหงายลงที่พื้นแล้ว

คนบังคับรถม้านึกว่าคนที่มาคือผู้คุ้มกันอีกคนหนึ่ง เนื่องจากคนผู้นี้วรยุทธ์ไม่เลวเลย แต่เมื่อสายตาเขาชินกับความมืดสลัวแล้วก็เห็นว่าที่แท้เป็นเซี่ยฟั่ง เขาจึงประหลาดใจยิ่ง “เป็นเจ้า เจ้า…”

มิใช่บัณฑิตอ่อนแอหรอกหรือ เมื่อครู่ยังถูกข้าทำร้ายอย่างง่ายดายเลยไม่ใช่หรือ…

หรือว่าตบตา…แต่เหตุใดจึงต้องเสแสร้งเล่นละคร

เซี่ยฟั่งเคลื่อนไหวจนสะเทือนถึงบาดแผลที่มือขวา เขาย่นคิ้วเล็กน้อยแล้วบอก “ข้ามาปล่อยเจ้าไปและมอบเงินให้ เจ้ารีบพามารดากับลูกเมียออกจากเหิงโจวเสีย”

คนบังคับรถม้าแผดเสียงหัวเราะ “พูดเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า ข้าไม่ไป หานโหย่วกงฆ่าพี่ชายข้า เขาสมควรตาย”

“เขาสมควรตายก็จริง แต่สองชีวิตแลกหนึ่งชีวิตเช่นนี้ ออกจะโง่เขลาเกินไป”

คนบังคับรถม้านิ่งอึ้ง เมื่อมองบุรุษหนุ่มอีกครั้ง จึงสังเกตเห็นไอเย็นเยือกที่สะท้อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตา จึงพบว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

เซี่ยฟั่งหลุบตาลงต่ำ มองเขาที่นั่งอยู่บนพื้น น้ำเสียงเย็นชาและแผ่วเบา “วันที่ม้าคลุ้มคลั่ง ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าคือคนที่วางยามัน”

คนบังคับรถม้านิ่งงัน “เจ้ารู้? รู้ได้อย่างไร”

“คนที่สัมผัสม้าได้และยังทำให้มันกินหญ้ามีพิษได้โดยไม่ระแวงก็มีแต่เจ้าแล้ว”

คนบังคับรถม้าแค่นเสียงหัวเราะเย็น “เหตุใดเจ้าจึงไม่สงสัยคนที่อาบน้ำหรือจูงม้าเล่า กลับสงสัยคนบังคับรถอย่างข้าได้”

“เพราะปริมาณของยาพิษที่ใช้ หากต้องการสังหารนายท่านจริง ขอเพียงเจ้าวางยาม้าให้มากพอก็เรียบร้อยแล้ว แต่คนผู้นั้นกลับใช้พิษไปเพียงเล็กน้อย ความตั้งใจเดียวก็คือไม่อยากทำร้ายม้า เห็นได้ว่าคนผู้นี้รักม้ายิ่ง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไร้ทางเลือก จึงได้แต่ต้องใช้ม้ามาแก้แค้นเท่านั้น”

คนบังคับรถม้าตาลุกวาว ฉายชัดด้วยความอาฆาต

“ข้าได้ยินว่าคนที่อาบน้ำและจูงม้าไม่ดีกับม้าตัวนี้นัก มีเพียงเจ้าที่เอาหญ้าให้มันกินทุกวัน ทั้งยังหวีขนให้ เดิมทีนั่นมิใช่หน้าที่ของเจ้า แต่เจ้าก็ยังทำทุกอย่าง เห็นได้ชัดว่าเพราะเจ้าเป็นห่วงเป็นใยม้าตัวนั้น”