ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 5

บทที่ 5

ชุ่ยหรงเดินออกมาจากห้องครัวอย่างเจ็บแค้น นางรู้สึกว่าการที่ตนถูกตาต้องใจเสี่ยวลิ่วนั้นช่างเป็นเรื่องตาบอดโดยแท้ นึกถึงระยะนี้ที่เกี้ยวพาราสีกับเขาแล้ว นางก็แทบอาเจียน

ตอนที่นางเดินจากไปไกลแล้ว จึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้บังเอิญเจอกับเซี่ยฟั่งที่ระเบียงทางเดิน ถ้วยยาที่เขาขอให้นางนำกลับไปก็ยังอยู่ในมือ

เมื่อชิงชังคนคนหนึ่ง…ก็จะนึกถึงอีกคนหนึ่ง

เซี่ยฟั่งคนนั้นดีกว่าเสี่ยวลิ่วไม่รู้กี่เท่า ไยที่ผ่านมานางจึงหน้ามืดตามัวเสียได้

ต่อให้ยามนี้เซี่ยฟั่งดูผ่ายผอมลงไปบ้างแต่อย่างน้อยนิสัยเขาก็ยังดีอยู่ เพียงแค่ให้นางนำถ้วยยากลับไป น้ำเสียงที่เขาใช้ก็ยังนุ่มนวลยิ่งนัก ‘ข้าลืมให้เสี่ยวลิ่วเอาถ้วยกลับไป เจ้าช่วยเอากลับไปแทนได้หรือไม่’

พ่อบ้านมีฐานะสูงกว่าสาวใช้มาก แต่เขากลับไม่ผยองลืมตัวแม้แต่น้อย ทั้งการพูดการจาก็สุภาพ ชั่วขณะนั้นชุ่ยหรงจึงเขี่ยเสี่ยวลิ่วออกจากหัวใจไปอย่างไม่ลังเลและเริ่มคิดกับเซี่ยฟั่งแตกต่างไปจากเดิม

ในคฤหาสน์สกุลหานเอง นางก็จัดเป็นสาวใช้หน้าตาดีคนหนึ่ง ฐานะระหว่างสาวใช้กับพ่อบ้านก็นับว่าเหมาะสมกันพอดี

คิดแล้วนางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก ผุดรอยยิ้มพึงใจ

เสี่ยวลิ่วถูกหมอซ่งจับตัวไปขออภัยยอมรับผิดกับเซี่ยฟั่ง ทว่าไปสถานที่ที่เซี่ยฟั่งมักอยู่นานในยามปกติถึงสองแห่งแล้วก็ยังไม่พบตัวคน จนกระทั่งถามบ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งจึงได้รับคำตอบว่า “พ่อบ้านไม่สบาย เหมือนอาการเก่ากำเริบ เขากลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว”

หมอซ่งได้ยินแล้วก็ถลึงตาจ้องเสี่ยวลิ่วอย่างโกรธเกรี้ยว

เสี่ยวลิ่วรู้สึกว่าเซี่ยฟั่งไม่มีทางยกโทษให้เขาแน่ ซ้ำยังคิดจะเก็บข้าวของหนีความผิดไปให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าสัญญาทาสของเขายังอยู่ในมือของเจ้าบ้านสกุลหาน หากหนีแล้วจะหนีไปที่ไหนได้ ถึงตอนนั้นคงไม่มีโอกาสได้ทำงานหรือไปอยู่ที่ไหนแล้ว เขาจึงล้มเลิกความคิดนี้เสีย

เซี่ยฟั่งมีฐานะสูงกว่าบ่าวรับใช้คนอื่น ฉะนั้นจึงมีเรือนของตนเอง เรือนของเขามิได้มีขนาดใหญ่โต แต่ก็ยังกั้นห้องหนังสือไว้ห้องหนึ่ง ภายในห้องสะอาดเรียบร้อย เจือด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือ