ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 5

หมอซ่งเคาะประตูแล้วเข้าไป เมื่อเขาเห็นการตกแต่งของห้องนี้แล้วว่าเรียบง่ายน่าอยู่ จึงยิ่งประทับใจในตัวเซี่ยฟั่งมากขึ้น

“ท่านหมอซ่ง” เซี่ยฟั่งลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นผู้มาเยือน “ท่านหมอซ่งช่างเป็นหมอมีเมตตา ก่อนหน้านี้เพิ่งดุด่าว่าข้าแอบกินกุ้งกินปลาและทำงานหนัก ครู่ต่อมาก็มาเยี่ยมเยียนข้าด้วยความเป็นห่วงแล้ว”

หมอซ่งยิ้มอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ข้ามิได้มาเพราะเรื่องนั้น ที่ข้ามาเพราะจะแจ้งว่าตำรับยาของข้าไม่ได้ผิดพลาด เจ้าเองก็ไม่ได้แอบกินของแสลง คนที่ทำให้เจ้าเจ็บตัวจริงๆ คือเจ้านี่” เขาหันหน้าตะคอกไปทางด้านหลัง “ยังไม่รีบเข้ามาอีก!”

เสี่ยวลิ่วก้าวออกมาจากด้านหลังอย่างหวาดๆ ทันทีที่เห็นเซี่ยฟั่งแล้วเขาก็พลันทรุดลงคุกเข่า ก่อนจะโขกหน้าผากกับพื้นแรงๆ สามครั้ง “พ่อบ้าน ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ใช่คน ข้าเป็นคนเปลี่ยนยาของท่านเอง ข้าทำให้ท่านเจ็บตัว จะฆ่าจะแกงข้าอย่างไรก็แล้วแต่ท่าน”

ในถ้อยคำทั้งประโยคมีความจริงอยู่เพียงไม่กี่คำ นอกนั้นล้วนเป็นวาจาตลบตะแลง

เซี่ยฟั่งไม่เข้าใจ “เสี่ยวลิ่ว เหตุใดเจ้าถึงต้องปองร้ายข้า”

“ข้าไม่ได้จะปองร้ายท่าน” เสี่ยวลิ่วปฏิเสธ “ข้าแค่หน้ามืดตามัวไปชั่วครู่ หลงผิดอยากล้อเล่นกับท่านเท่านั้น ใครจะคิดว่าจะล้อเล่นหนักเกินไป”

หมอซ่งแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ล้อเล่นหรือ การล้อเล่นของเจ้าคร่าชีวิตคนผู้หนึ่งได้เลย”

เสี่ยวลิ่วทั้งโขกหน้าผากกับพื้นทั้งร่ำไห้วิงวอน ร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำตาผสมน้ำมูกอีกครั้ง เขางัดความสามารถในการเล่นละครทั้งชีวิตของตนเองออกมาใช้ยามนี้อย่างหมดเปลือก กระทั่งโพธิสัตว์ก็ยังต้องซาบซึ้งใจอ่อนให้แก่ขา

หมอซ่งเองก็มองเซี่ยฟั่ง ขอแค่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ให้อภัย เขาก็จะลากคอเสี่ยวลิ่วไปพบเจ้าบ้านสกุลหานทันที อย่าว่าแต่ถูกไล่ออกจากสกุลหานเลย เสี่ยวลิ่วอาจจะถูกถลกหนังด้วยก็อาจเป็นได้

เซี่ยฟั่งนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายส่วนล่างห่มผ้าห่มผืนบางไว้ เขาไม่ได้ก้าวลงจากเตียง อารมณ์บนใบหน้าของเขายากที่จะคาดเดา เหมือนขบคิดและคล้ายใจลอย จนกระทั่งเสี่ยวลิ่วร้องไห้จนเสียงแหบแห้งแล้ว เขาจึงกล่าวว่า “ต่อไปอย่าล้อเล่นเช่นนี้อีก”

บรรยากาศในเรือนเปลี่ยนไปทันที หมอซ่งตะลึงงัน เสี่ยวลิ่วเองก็นิ่งอึ้ง

ที่บอกมาคือ…ไม่เอาความหรือ