ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 5

หมอซ่งร้อนรน “เซี่ยฟั่ง เขาจะเอาชีวิตเจ้าขนาดนี้แล้ว เจ้าเชื่อจริงหรือว่านี่เป็นแค่การล้อเล่น”

เสี่ยวลิ่วตะลึงจนพูดไม่ออก แม้กระทั่งคำวิงวอนก็ถูกกลืนลงท้องทั้งหมด

เซี่ยฟั่งกล่าว “ใครบ้างจะไม่เคยทำผิด ข้าเชื่อว่าวันหน้าเขาจะไม่ทำเช่นนี้อีก”

เสี่ยวลิ่วทั้งแปลกใจและดีใจ จึงรีบตบหน้าตนเองสองครั้งเป็นการแสดงความจริงใจ “ข้าจะไม่ทำเรื่องเช่นนี้อีกแน่นอน! ต่อไปจะทำแต่ความดี ไม่ทำร้ายใครอีก!”

“หากเจ้าทำได้ ก็ไม่เสียแรงที่ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว เพียงแต่เมื่อเทียบกับข้านั้น ความไม่เป็นธรรมที่ท่านหมอซ่งได้รับกลับมีมากกว่า ข้าเสียหายก็เพียงแค่มีบาดแผลเล็กๆ ทว่าเขากลับถูกเจ้าทำลายชื่อเสียง เจ้าควรขออภัยท่านหมอซ่งจึงจะถูก”

หมอซ่งคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่เซี่ยฟั่งกังวลอยู่ตลอดจะเป็นเรื่องคนนอกอย่างเขา ส่วนเรื่องของตนเองเขากลับเหมือนไม่ใส่ใจ เขาเป็นหมอมาก็นาน เห็นคนพาลมาไม่น้อย ดังนั้นเมื่อเจ้าบ้านสกุลหานจะว่าจ้างเขามาที่คฤหาสน์ เพื่อตรวจอาการรักษาเฉพาะคนสกุลหานเท่านั้น เขาจึงตอบตกลงทันที เพียงเพราะผิดหวังกับโลกหล้านี้แล้ว จึงไม่อยากรักษาคนไม่เลือกอีก

ทว่าการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยฟั่งกลับทำให้หัวใจที่แห้งแล้งมานานของเขาเสมือนมีน้ำพุพลันผุดขึ้นมา ก่อนจะเอ่อท่วมหัวใจของเขาให้เต็มตื้น

“เซี่ยฟั่ง…” หมอซ่งถอนหายใจหนักๆ เฮือกหนึ่ง “เจ้า…”

ถ้อยคำขึ้นมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่เขากลับไม่รู้จะพูดอะไรดี

เวลานี้เสี่ยวลิ่วที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ก็รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ ก่อนโน้มเอาหน้าผากแตะพื้นอีกครั้ง พลางกล่าวสรรเสริญเยินยอเขาเป็นการใหญ่ ด้วยคำชมทั้งหมดทั้งมวลที่เขารู้ในชีวิตนี้

ทว่าในใจเขามีเพียงความคิดเดียว…คนผู้นี้ช่างโง่เง่าเสียจริง เฮอะ

“ท่านหมอซ่ง ตอนมาท่านบอกกับข้าว่าขอเพียงพ่อบ้านเซี่ยยอมยกโทษให้ข้าแล้ว ท่านก็จะไม่เอาเรื่องข้า เช่นนี้ท่านต้องรักษาคำพูดนะ”

หัวใจของหมอซ่งเหมือนถูกเสี่ยวลิ่วแทงด้วยมีดอย่างแรง ทว่าเมื่อตนเองเอ่ยปากออกไปแล้ว อย่างไรเขาก็เป็นคนที่รักษาสัจจะผู้หนึ่ง จึงได้แต่สะบัดแขนเสื้อจากไป ทิ้งไว้เพียงเสี่ยวลิ่วที่ลอบลิงโลดอยู่ที่เดิม