ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 6

บทที่ 6

เซี่ยฟั่งรู้จักกับฉินโหยว ซ้ำยังเลือกสถานที่ที่ลับตาเช่นนั้นเพื่อสนทนา…นั่นเพราะอะไรกัน

อาเหม่ามองเซี่ยฟั่ง รู้สึกเพียงว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา คล้ายว่าเขามีเรื่องปิดบังซ่อนเร้นอยู่มากมาย แววตาของนางพลันหรี่ลง ก่อนแย้มรอยยิ้ม “พวกเราลอยเรือพับลงในแม่น้ำแล้ว คืนนี้คงไม่ต้องอยู่เวรกับคนที่อยู่ทำงานในคฤหาสน์แล้วใช่หรือไม่”

เซี่ยฟั่งพยักหน้าตอบ “ไม่ต้อง”

อาเหม่าถามเสร็จแล้วก็กล่าวลาเขา ก่อนจะกลับเรือนไปด้วยท่าทางที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นางรู้สึกจริงๆ ว่าเซี่ยฟั่งผู้นี้ไม่ธรรมดา คนที่ไม่ธรรมดา…ไฉนจึงยอมลดตัวมาเป็นบ่าวรับใช้

นางคิดไม่ตกและไม่อยากคิดมากแล้ว จึงพยายามเก็บงำเรื่องคืนนี้ไว้แค่ในใจ ถือเสียว่านางไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

ยังไม่พ้นยามโหย่ว ม่านราตรีก็เข้าปกคลุมคฤหาสน์สกุลหานอันใหญ่โตนี้ไว้แล้ว ยิ่งขับให้รอบด้านดูวังเวงระทึกขวัญ

วันที่วิญญาณออกพเนจร ในหมู่มวลมนุษย์ก็ยังมีคนผู้หนึ่งที่อยากจะออกไปข้างนอกด้วย

หานกวงไม่เชื่อเรื่องวิญญาณผีสาง คิดแต่อยากไปพบบรรดาวิหคน้อยของเขา ยามนี้เป็นเวลาที่เหล่าหญิงสาวกำลังหวั่นกลัวอย่างมาก เขาจะพลาดโอกาสงามๆ นี้ไปได้อย่างไร

ทว่าบิดากลับไม่ให้เขาออกไป เพราะช่วงย่ำค่ำเขาได้ไปขออนุญาตแล้ว แต่ถูกบิดาด่าอย่างสาดเสียเทเสียกลับมายกหนึ่ง

เขากำลังกลุ้มใจว่าจะออกไปอย่างไรดี กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในสวน ทันใดนั้นก็เห็นเซี่ยฟั่งเดินเข้ามาที่ฝั่งใน เขาตาลุกวาวทันที รีบละล่ำละลักเรียก “พ่อบ้าน”

เซี่ยฟั่งหยุดเท้าแล้วมองไปตามเสียง เขาเห็นคนที่มาแล้วจึงกล่าวอย่างสุภาพ “คุณชาย”

หานกวงเองก็ไม่อ้อมค้อม เอ่ยถามตามตรง “คืนนี้ข้าจะออกไปข้างนอก แต่พ่อข้าไม่อนุญาต เจ้าช่วยหาหนทางให้ข้าหน่อย”

เซี่ยฟั่งกล่าวอมยิ้ม “คุณชายไม่กลัวผีหรือ”

“โลกนี้ไม่มีผี หรือต่อให้มีผี ข้าก็จะเป็นผีเจ้าสำราญ” ขาดคำ หานกวงยังหัวเราะลั่นกับอารมณ์ขันของตนเอง

เซี่ยฟั่งเองก็หัวเราะ กล่าวว่า “ข้ามีวิธีหนึ่ง น่าจะใช้ได้”

หานกวงรีบโน้มเข้าไปฟัง ฟังจบเขาก็ยิ่งเชื่อเซี่ยฟั่งมากขึ้นอีกหลายส่วน พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ”

“คุณชายไปเถิด ข้าก็จะไปเตรียมธูปเทียนให้ท่าน”

หานกวงเห็นด้วย ก่อนจะย่างสามขุมไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า เพื่อขออนุญาตจากย่าที่รักและเอ็นดูเขามากที่สุด