ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 6

ฮูหยินผู้เฒ่าสวดมนต์มาทั้งวัน ย่อมเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรงมากแล้ว ขณะที่นางกำลังจะเข้านอนก็ได้ยินว่าหลานชายมา ริ้วรอยบนใบหน้าจึงปรากฏชัดเนื่องจากนางยิ้มทันที ก่อนจะกล่าวด้วยความยินดี “ให้เขาเข้ามาเร็ว”

ประตูเพิ่งถูกเปิดออก หานกวงก็เข้าไปน้อมทักทายกับนางด้านใน “ได้ยินท่านแม่บอกว่าวันนี้ท่านย่าสวดมนต์อยู่ในห้องพระตลอด อธิษฐานขอพรให้สกุลหานของเรา ภาวนาให้คุ้มครองท่านพ่อกับข้าแคล้วคลาดปลอดภัย ข้าฟังแล้วเป็นห่วงสุขภาพของท่านย่ายิ่งนัก ดังนั้นจึงได้มาเยี่ยมท่านย่าขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพลันยิ้มชื่นใจทันที ก่อนจะเรียกเขาเข้ามาใกล้ “เจ้ากตัญญูที่สุดเลย เมื่อครู่พ่อเจ้าให้คนมาบอกว่าอีกเดี๋ยวจะมาเยี่ยมข้า แต่รออยู่เกือบจะครึ่งชั่วยามแล้วก็ยังไม่เห็นพ่อเจ้ามา”

หานกวงขยับตามอง พลางเอ่ยถาม “อีกเดี๋ยวท่านพ่อจะมาหรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่ทันตอบ บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูอยู่ด้านนอกก็ส่งเสียงเรียก ‘นายท่าน’ ฮูหยินผู้เฒ่าชำเลืองมองไปทางนั้น “มาแล้วอย่างไรเล่า”

หานกวงรีบนั่งเรียบร้อย เห็นเจ้าบ้านสกุลหานเข้ามาจึงคำนับทักทาย เจ้าบ้านสกุลหานตอบ ‘อืม’ เสียงหนึ่งก่อนถาม “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าบึ้ง “เจ้ามัวแต่ยุ่งกับการค้าของเจ้า ไยหลานข้าจะมาเยี่ยมข้าบ้างไม่ได้ เขามาเจ้ายังไม่พอใจอีก”

คนล้วนพูดว่าบนอักษร ‘บ้าตัณหา’ มีมีดเล่มหนึ่ง^* แต่สำหรับเจ้าบ้านสกุลหานนั้น บนอักษรคำว่า ‘กตัญญู’ ก็มีมีดเล่มหนึ่ง^** อยู่เช่นกัน ทั้งยังเป็นมีดทื่อ แม้จะหนักอึ้งเพียงไรแต่ก็ยังต้องให้เกียรติ ตามใจมารดาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เช่นนั้นหากมีข่าวลือออกไปก็จะเป็นผลเสียกับชื่อเสียงของเขาอย่างหนัก “ท่านแม่พูดอะไรกัน วันๆ ข้าเห็นเขาเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่ทำงานทำการ หากเจ้าขยันได้ครึ่งหนึ่งของน้องสามเจ้า ข้าก็คงไม่เอาแต่ดุเจ้าแล้ว”

เมื่อมีคนเอ่ยถึงน้องสามในสกุลหาน สีหน้าของหานกวงก็ไม่สู้ดีแล้ว เขารู้ว่าตนเองไม่เอาไหน และรู้ว่าน้องสามฉลาดเจ้าปัญญาอย่างไร ไม่ว่าใครก็ล้วนชอบ แต่…คนผู้นั้นเป็นบุตรชายของอารอง มิใช่บุตรของบิดาเขา ด้วยเหตุนี้ยามต้องถูกเปรียบเทียบเช่นนี้ จึงทำให้เขารำคาญใจมาก

“ท่านพ่อ ท่านมาพอดี อีกเดี๋ยวข้าจะขอออกไปข้างนอก พาบ่าวรับใช้สองสามคนไปกราบไหว้ที่อาราม สวดภาวนาให้ท่านย่ากับท่าน”

เจ้าบ้านสกุลหานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าอยู่ที่เรือนนี่แหละ”

เขารู้จักนิสัยของบุตรชายดี ขอพรหรือ ฮึ จะออกไปหาความสุขชัดๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าหานขุ่นเคือง “กวงเอ๋อร์จะอธิษฐานขอพรให้ข้า เจ้าก็กล้าห้ามหรือ เหตุใดเจ้าจึงต้องห้ามเขา”

เจ้าบ้านสกุลหานกระวีกระวาดรีบคุกเข่ายอมรับผิดทันที หานกวงเห็นแล้วแทบหลุดหัวเราะ ได้แต่กลั้นไว้จนหน้าแดงก่ำ

ฮูหยินผู้เฒ่าต่อว่าต่อขานเจ้าบ้านสกุลหานไปยกหนึ่งก็อนุญาตให้หานกวงออกไป ทั้งยังกำชับให้เขารีบไปรีบกลับ อย่าได้เหน็ดเหนื่อยมากนัก หานกวงรับปากเสียดิบดี พอขึ้นรถม้าแล้ว รถม้ายังไม่ทันเลี้ยวออกจากตรอก เขาก็ใช้ผ้าจับหูหิ้วตะกร้าแล้วโยนออกไปนอกรถ แม้กระทั่งผ้าเช็ดหน้าก็ไม่เอาแล้ว