ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 7

เมื่อทั้งสองออกไป จึงเหลือชุ่ยหรงอยู่ในเรือนเพียงคนเดียว นางพับเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเองต่อ ก่อนมองไปที่เตียงของอาเหม่า ยิ่งมองโทสะของนางก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นสุมทรวง ชุ่ยหรงจึงลุกเดินไปกระชากผ้าห่มที่อีกฝ่ายพับเรียบร้อยแล้วลงมากองที่พื้น

เรื่องที่เซี่ยฟั่งวานให้คุณชายรองมอบแป้งชาดให้อาเหม่า แม้คนอื่นจะลืมไปแล้ว แต่ชุ่ยหรงไม่เคยลืม

นางมั่นใจว่าตนเองหน้าตาสวยใช้ได้ แต่เมื่อเทียบกับอาเหม่าแล้ว นางก็จำต้องยอมรับว่าตนเองด้อยกว่า เดิมทีนางก็ไม่ชอบที่อาเหม่ามักปั้นหน้าเป็นคนดีนัก ทั้งอีกฝ่ายยังได้รับความชื่นชอบจากเหล่าสาวใช้ด้วยกัน ยามนี้มีเรื่องของเซี่ยฟั่งเพิ่มขึ้นอีก จึงยิ่งทำให้นางโกรธแค้นยิ่งยวด

ก่อนวันสารท เซี่ยฟั่งยังใส่ใจนางมากกว่าแท้ๆ มิฉะนั้นเขาจะเว้นรายชื่อบ่าวรับใช้ที่อยู่ในคฤหาสน์ให้นางแทนที่จะเป็นอาเหม่าได้อย่างไร

หากเขาชอบอาเหม่า แล้วจะทำเช่นนั้นได้หรือ

ทว่าเพิ่งพ้นวันสารทได้ไม่กี่วันก็มีเรื่องมอบแป้งชาดเสียแล้ว

ใครจะรู้ว่าหลายวันนั้นอาเหม่ามอมเมาเขาด้วยยาเสน่ห์อะไร…

เมื่อเห็นตัวเลือกชั้นดีกำลังจะถูกคนแย่งชิงไปซึ่งหน้านางก็ยิ่งคับแค้นใจ หากมิใช่ว่านางหน้าบาง นางก็อยากถามเซี่ยฟั่งเสียเหลือเกินว่าเขาชอบใครกันแน่

ชุ่ยหรงคิดแล้วก็กระทืบเท้าเหยียบผ้าห่มของอาเหม่า จึงรู้สึกสาแก่ใจขึ้นมาบ้าง

“พี่ชุ่ยหรง”

ชุ่ยหรงสะดุ้ง หันกลับไปมองก็เห็นเป็นเด็กหญิงรับใช้คนหนึ่ง นางจึงชักสีหน้าบึ้งตึงถาม “มีอะไร”

เด็กหญิงมิได้เข้าไป จึงกล่าวที่หน้าประตูว่า “พ่อบ้านบอกว่าวันไหว้พระจันทร์เดือนนี้จะไปเก็บดอกกุ้ยที่สวนไป่กุ้ย เพราะฉะนั้นคนที่พักวันที่สิบห้าของทุกเดือนก็เปลี่ยนไปพักพรุ่งนี้ แล้ววันที่สิบห้าให้ไปทำงานที่สวนไป่กุ้ย”

ชุ่ยหรงกลอกตาล่อกแล่ก คนในเรือนที่หยุดพักวันที่สิบห้ามีสี่คน อาเหม่าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น นางจึงกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว ข้าจะไปบอกพวกนางเอง”

เด็กหญิงตัวน้อยไร้ซึ่งความระแวง เมื่อเห็นอีกฝ่ายรับปากว่าจะบอกแทนแล้ว จึงวิ่งไปบอกข่าวที่อีกเรือนหนึ่ง

เมื่อใกล้ถึงยามไฮ่* อาเหม่าจึงกลับเรือนพร้อมกับเถาฮวา พอกลับถึงเรือนพวกนางก็ได้ยินข่าวคราวของคนที่จะหยุดพักพรุ่งนี้ เถาฮวาถามคนผู้นั้น “เจ้าพักวันที่สิบห้ามิใช่หรือ เหตุใดจึงเปลี่ยนเสียล่ะ”

สาวใช้คนนั้นตอบว่า “พ่อบ้านให้คนมาแจ้งว่าข้า เจียวเจียว เสี่ยวเยวี่ย ต่างเปลี่ยนทั้งหมด”

อาเหม่าฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ “แล้วข้าเล่า พวกเจ้าล้วนหยุดพักวันเดียวกับข้า ไฉนพวกเจ้าจึงเปลี่ยนกันหมด แต่ข้ากลับยังพักวันที่สิบห้า”

สาวใช้คนนั้นกล่าว “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องเป็นอย่างไรกัน เจ้าลองไปถามพ่อบ้านดูดีกว่า”

ให้อาเหม่าถามคนอื่นยังดีเสียกว่า มีเพียงเซี่ยฟั่งเท่านั้นที่นางเอ่ยปากถามไม่ออก นางจึงคิดว่าช่างเสียดีกว่า เรื่องลักษณะนี้ที่ผ่านมาก็ล้วนแจ้งกันเช่นนี้ ย่อมไม่ผิดพลาดคลาดเคลื่อน