ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 7

หานฮูหยินผุดรอยยิ้ม “อี้เอ๋อร์เองก็เป็นเด็กเชื่อฟัง ทุกครั้งที่ส่งจดหมายกลับมา นอกจากมีของบิดามารดาแล้ว ยังส่งให้ท่านแม่กับท่านอีกคนละฉบับด้วย”

เจ้าบ้านสกุลหานแย้มยิ้มไม่แสดงท่าที ก่อนกล่าวว่า “อี้เอ๋อร์กลับมาหนนี้ บอกว่าจะไม่ออกไปตะลอนร่ำเรียนอีกแล้ว เขาอยากฝึกทำการค้ากับข้า”

หานฮูหยินชำเลืองมองจดหมายฉบับนั้นแวบหนึ่ง แววตาไม่พอใจ “มีคนมาแบ่งผลประโยชน์อีกคนแล้ว”

คิดแล้วก็วางจดหมายไว้อีกทาง คร้านจะอ่านมันแล้ว

ไม่นานบ่าวรับใช้ที่รับใช้ในเรือนก็แพร่กระจายข่าวคราวออกไป ขณะบอกเล่าข่าวคราวนี้แก่กัน ล้วนกำชับว่า ‘ข้าบอกเจ้าคนเดียว เจ้าอย่าบอกคนอื่นเด็ดขาด’ จากนั้นอีกคนก็กำชับต่อกันว่า ‘ข้าบอกเจ้าคนเดียว เจ้าอย่าบอกคนอื่นเด็ดขาด’ ไปเรื่อยๆ มิรู้จบ

ทุกคนต่างกำชับเรื่องที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ทุกครั้ง จากนั้นข่าวคราวก็เล่าลือไปจนทั่วคฤหาสน์สกุลหาน

อาเหม่าง่วนกับงานจนมืดค่ำกว่าจะกลับถึงเรือน นางเพิ่งนั่งลงถอดเครื่องประดับผมวางไว้ข้างเตียง เถาฮวาก็ดึงนางไปบอกเรื่องนี้ “คุณชายสามจะกลับมาแล้ว”

“อืม ข้าได้ยินตอนอยู่ที่เรือนของนายท่านแล้ว”

เถาฮวาขุ่นเคืองเล็กน้อย “แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า”

ชุ่ยหรงที่พับผ้าอยู่อีกทางได้ยินก็หัวเราะเย้ยหยัน “อาเหม่าเป็นคนดี เป็นบ่าวรับใช้ที่ดี ไม่เคยแพร่งพรายเรื่องของเจ้านาย ไหนเลยจะเหมือนพวกเราที่ล้วนเป็นหญิงปากพล่อย”

วาจาที่กล่าวออกมานั้นเต็มไปด้วยหนามคม แม้แต่เถาฮวาที่มีนิสัยเถรตรงก็ยังฟังออก นางจึงย้อนกลับ “พี่ชุ่ยหรง คำพูดของท่านจะหาเรื่องให้อาเหม่าได้ คนที่ไม่รู้จะคิดว่าอาเหม่าเป็นคนพูด เรื่องราวยิ่งลือก็จะยิ่งผิดเพี้ยน”

“ข้าก็ไม่ได้พูดเรื่องโกหก มันเป็นความจริง” ชุ่ยหรงตอบ

เถาฮวายังอยากโต้แย้งแทนอาเหม่า อาเหม่ายื่นมือไปกดมือของนางไว้เป็นเชิงปรามอีกฝ่ายให้เลิกต่อล้อต่อเถียง นางดูออกแล้วว่าหลายวันนี้ชุ่ยหรงค่อนขอดนางไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เมื่อก่อนยังทักทายนางดีอยู่ ทว่ายามนี้ไม่เพียงไม่ทักทาย ยังกล่าววาจาซ่อนหนามอยู่ตลอดไม่ว่างเว้น

อยู่ในเรือนเช่นนี้ช่างน่าอึดอัดยิ่ง อาเหม่าจึงออกมาเสียให้สิ้นเรื่อง ตั้งใจว่าจะรอให้ชุ่ยหรงเข้านอนแล้วนางถึงค่อยกลับเข้าไป

เถาฮวาเห็นแล้วก็ไม่อยากอยู่ในเรือน จึงตามออกไปด้วย