ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 8

อาเหม่าเก็บดอกไม้กับเซี่ยฟั่งอยู่ในสวนกว่าค่อนคืน นางจึงกลับเรือนพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งอบอวล ทว่าเมื่อกลับถึงห้องแล้ว นางก็ยังหวั่นใจไม่หาย

นางคลึงแขนเบาๆ ยังคงคิดถึงเรื่องเมื่อครู่นี้อยู่และก็แปลกใจ ก่อนหน้านางยังรู้สึกว่าเซี่ยฟั่งน่ากลัวอยู่ แต่ครู่ต่อมาพอเขาช่วยเก็บดอกไม้ นางก็ไม่กลัวเขาเสียแล้ว

อาเหม่ายังจดจำความรู้สึกที่ใจเต้นโครมครามยามซบหน้ากับอกของเขาได้อย่างแจ่มชัด

เมื่อนึกถึง หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นตึกตัก

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกตัวกับเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง นางน่าจะ…ชอบเซี่ยฟั่งเข้าแล้วจริงๆ

อาเหม่าบิดนิ้วเรียวไปมา ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เซี่ยฟั่งกับฉินโหยวย่อมต้องเป็นสหายกันแน่นอน แม้แต่คุณชายใหญ่อย่างฉินโหยวก็ยังยอมเล่นละครกับเซี่ยฟั่ง แล้วเซี่ยฟั่งไหนเลยจะเป็นแค่คนธรรมดา สิ่งที่เขาทำอยู่ไยเลยจะเป็นเรื่องเล็ก

โดยมากต้องเกี่ยวข้องกับสกุลหานเป็นแน่ มิฉะนั้นเขาจะลดเกียรติมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ของสกุลหานเพื่ออะไร

ยิ่งอาเหม่าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งก็ยิ่งรู้สึกว่าตนไม่อาจชอบเซี่ยฟั่งได้

นับจากนี้ก็แค่เก็บเขาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ไม่ต้องคิดอะไรอีก

ภายในห้องว่างเปล่า เหล่าสาวใช้ที่สนิทกันยังคอยปรนนิบัตินายท่านและฮูหยินชมจันทร์อยู่ด้านนอก อีกเดี๋ยวนางก็ต้องไปด้วย ขณะที่ร่างบางลุกขึ้น ลมเอื่อยโชยเอากลิ่นดอกไม้หอมมาปะทะจมูก นางหันหน้าไปช้าๆ สายตาพลางจับจ้องถุงหอมดอกกุ้ยแต่ละใบที่วางอยู่บนโต๊ะ นั่นล้วนเป็นดอกไม้แห้งที่เหล่าสาวใช้เก็บกลับมาช่วงพลบค่ำ ก่อนเย็บบรรจุลงในถุงหอม

หลายใบในนั้น…เป็นของชุ่ยหรง

ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะมองอย่างจดจ่อ